Ιστορικά γεγονότα: Με νόμιμο τρόπο ο Αδόλφος Χίτλερ στην εξουσία το 1933

Κανένα σχόλιο

Η μεγάλη οικονομική κρίση το 1929 στις ΗΠΑ είχε τεράστιες επιπτώσεις στην οικονομία της Ευρώπης και ιδιαίτερα στην Γερμανία η οποία ήταν στριμωγμένη στη γωνία από την ταπεινωτική ήττα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και καταχρεωμένη από τις δυσβάστακτες πολεμικές αποζημιώσεις. Απελπισμένος ο κόσμος από την αποτυχία του Φιλελεύθερου Καπιταλισμού του Laisser Faire, να διατηρήσει την ειρήνη και να τον στηρίξει με μια κοινωνική οικονομία της αγοράς, στράφηκε στο μεσοπόλεμο στα φασιστικά αντιδραστικά κινήματα.Γράφει ο Μανούσος Γ. Δασκαλάκηςxitler Αντίθετα, ο Στάλιν με τη βίαιη κρατικοποίηση το 1929 της αγροτικής γής και της ξεσπίτωμα 120 εκατομμυρίων αγροτών, μεγάλων (κουλάκων) μεσαίων και μικρών, προπαγάνδιζε την σταθερότητα και ανωτερότητα του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ. Η πραγματικότητα ήταν ότι και με το Φασισμό – Ναζισμό και με τον Κρατικό ολοκληρωτισμό, οι μετέπειτα ιστορικοί θα έγραφαν μαύρες σελίδες στην Ευρωπαϊκή ιστορία, χωρίς να έχουν σχέση και να ταυτίζονται τα δύο συστήματα.Σε μια σειρά από άρθρα ο Λέων Τρότσκι αποτόλμησε, το 1930 – 31 μια μαρξιστική – ταξική ανάλυση του ναζιστικού φαινομένου. Για τον Τρότσκι, το τελευταίο ήταν ενδεικτικό μιας «βαθιάς κοινωνικής κρίσης» που αφορούσε κυρίως τα μικροαστικά στρώματα. «Εάν ο κομμουνισμός εξέφραζε τις επαναστατικές ελπίδες του εργάτη, ο ναζισμός απηχούσε την αντεπαναστατική απόγνωση της μικροαστικής τάξης.Είναι προφανές ότι ο Τρότσκι ακολουθεί την ανάλυση του Κ. Μαρξ για την 18 Μπρυμαίρ. Εκεί ο Μαρξ περιγράφει πώς ο Ναπολέων Γ’ αναρριχήθηκε στην εξουσία μετά τις αιματηρές ταξικές συγκρούσεις του 1848 – 51. Ωστόσο, όπως παρατηρεί ένας ιστορικός, η εμπιστοσύνη που έδειχνε ο Τρότσκι στην επαναστατικότητα της Γερμανικής εργατικής τάξης δεν συμβάδιζε με την έως τότε στάση της, τόσο το 1914, όταν συνέπλευσε με την κυβέρνηση και τους πολεμικούς στόχους της, όσο και στον κοινωνικό πολιτικό αναβρασμό το 1918 – 19. Επίσης, συνεχίζει ο ίδιος ιστορικός, στα χρόνια του μεσοπολέμου η σπίθα της προλεταριακής επανάστασης δεν παρέμεινε αναμμένη σε καμιά καπιταλιστική χώρα.Για να μην αγιοποιούμε την εργατική τάξη, τα εκατομμύρια οι ψήφοι που έλαβε το εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα του Χίτλερ δεν προερχόταν μονάχα από τους μικροαστούς και τους κεφαλαιοκράτες. Ούτε τα άγρια εγκλήματα του Ναζισμού τα έκαναν κάποιοι άγιοι εξ ουρανού. Οι Ναζιστές είχαν διαταξική διαστρωμάτωση. Πολλοί επώνυμοι διανοούμενοι Μαρξιστής της Σχολής της Φρανκφούρτης αναθεωρούν την επαναστατικότητα της εργατικής τάξης και αναζητούν εναλλακτικές ερμηνείες που χαρακτηριστικό τους έχουν την υπογράμμιση των «υποκειμενικών» παραγόντων στο ιστορικό γίγνεσθαι.Π.χ. Ο Φραντς Νοϋμαν, στο BOHEMONTH το 1942 δεν αμφισβητούσε τις δυνατότητες που είχε το Ναζιστικό καθεστώς να αφομοιώσει και να «τιθασεύσει» την εργατική τάξη. Οι Ναζί μπορούσαν να εγγυηθούν στην εργατική τάξη, όσα αδυνατούσε να προσφέρει το αστικό καθεστώς. Δηλαδή πλήρη απασχόληση, ασφάλεια κατά των μαζικών απολύσεων και ένα στέρεο σύστημα κοινωνικών ασφαλίσεων, το οποίο θα διασφάλιζε επιδόματα ανεργίας, μέριμνα για την υγεία, για τα εργατικά ατυχήματα, σύνταξη γήρατος κλπ. Με αυτά, το ναζιστικό καθεστώς εξασφάλιζε τουλάχιστον πρόσκαιρα την παθητική ανοχή των μαζών.Αλλά ας επιστρέψουμε στον αρχηγό της Τρίτης Γερμανικής Αυτοκρατορίας (Γ’ Ράιχ) Αδόλφο Χίτλερ. Το κόμμα του δεν κατέλαβε την εξουσία όπως ο Μπενίτο Μουσολίνι με την «πορεία προς την Ρώμη». Ανέβασε διαδοχικά σε τρεις εκλογικές αναμετρήσεις τα ποσοστά του και την αποδοχή του Γερμανικού λαού. Στις εκλογές που έγιναν στις 31 Ιουλίου 1932 οι Ναζί έλαβαν 13.500 εκατομμύρια ψήφους υπερδιπλασιάζοντας τις έδρες τους από 107 σε 230. Οι σοσιαλιστές έχασαν 10 έδρες (από 143 σε 133) ενώ οι κομμουνιστές κέρδισαν 12 (από 77 σε 89).Τότε ο καγκελάριος Φον Πάπεν και οι συντηρητικοί στήριξαν τον Χίτλερ και του παρέδωσαν την Καγκελαρία. Η ικανή δύναμη που είχε επιρροή στο λαό και θα μπορούσε να εμποδίσει τον Χίτλερ να καταλάβει την εξουσία καταγγέλλοντας τον λαϊκισμό του, ήταν οι κομμουνιστές και οι σοσιαλιστές. Τα δύο αυτά κόμματα όμως επιδίδονταν σε θανατηφόρες έριδες και αλληλοκατηγορίες και δεν είδαν τον επερχόμενο κίνδυνο. Να θυμηθούμε και την Ελλάδα που τα βενιζελογεννή κόμματα κατασπαράσσονταν μεταξύ τους στρώνοντας το δρόμο για την δικτατορία Ι. Μεταξά. Ή να επισημάνουμε τη σημερινή στάση του ΚΚΕ που έχει μέτωπο με το ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ κι όχι με τη συντηρητική παράταξη της Ν.Δ.Παρ’ όλο που εκ των υστέρων δεν γράφεται η ιστορία αλλά ερμηνεύεται, αν τα δύο αριστερά κόμματα της Γερμανίας δεν φρόντιζαν πρωτίστως για το στενά κομματικό τους συμφέρον ίσως ο Χίτλερ έμπαινε στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Δεν θα επακολουθούσε τότε η μεγαλύτερη σφαγή στην ιστορία της Ευρώπης, η οποία την καθήλωσε για χρόνια και άφησε την ηγεσία στις ΗΠΑ. Η ιστορία όμως είναι δεδομένη και στην περίπτωση της Ευρώπης στον 20ο αιώνα αιματοβαμμένη και καταθλιπτική. Πάνω από 80 εκατομμύρια νεκρούς έδωσαν οι δύο ευρωπαϊκοί πόλεμοι και οι κραυγές τους φωνάζουν σπαρακτικά για παγκόσμια ειρήνη.

Στα : Θεσεις

Το αρθρο δημοσιευτηκε απο τον/την:

Ο “Αγώνας της Κρήτης” εκδόθηκε στις 8 Ιουλίου του 1981. Είναι η έκφραση μιας πολύχρονης αγωνιστικότητας. Έμεινε όλα αυτά τα χρόνια σταθερός στη διακήρυξή του για έγκυρη – έγκαιρη ενημέρωση χωρίς παρωπίδες. Υπηρετεί και προβάλλει, με ευρύτητα αντίληψης, αξίες και οράματα για μία καλύτερη κοινωνία. Η βασική αρχή είναι η κριτική στην εξουσία όποια κι αν είναι αυτή, ιδιαίτερα στα σημεία που παρεκτρέπεται από τα υποσχημένα, που μπερδεύεται με τη διαφθορά, που διαφθείρεται και διαφθείρει. Αυτός είναι και ο βασικός λόγος που η εφημερίδα έμεινε μακριά από συσχετισμούς και διαπλοκές, μακριά από μεθοδεύσεις και ίντριγκες.

Η απάντησή σας

Το email σας δεν δημοσιεύεται.

Διαβάστε επίσης
ΚΡΗΤΗ FM 101.5 live
διαφημίσεις