Ακρίβεια και πλούτος

Κανένα σχόλιο

Κάποιοι πλουτίζουν πάντα από τις εκάστοτε κρίσεις. Άλλοι κερδοσκοπούν από την ακρίβεια που πλήττει τα χαμηλά κυρίως στρώματα. Φορολογικά μέτρα και μηδαμινές αυξήσεις μισθών. Πλαστικό χρήμα και δάνεια χωρίς αντίκρισμα. Η κυβέρνηση κωφεύει. Η αντιπολίτευση υπόσχεται. Και όλα θυμίζουν την ατμόσφαιρα πριν την καταιγίδα.

Του Φίλιππου Ζάχαρη

"Sponsored links"

image Η ακρίβεια έχει σαρώσει τα πάντα και οι καταναλωτές επιστρέφουν καθημερινά με άδειες τσέπες στα σπίτια τους. Το πλαστικό χρήμα δίνει και παίρνει και τα δάνεια έχουν ξεπεράσει κάθε προηγούμενο. Στην ελληνική πραγματικότητα που βρίθει από αναρίθμητες περιπτώσεις αδυναμίας πληρωμών των οιοδήποτε υποχρεώσεων, στην χώρα όπου οι τόκοι των δανείων αδειάζουν και τα τελευταία οικονομικά αποθέματα, οι πολιτικοί στο σύνολό τους δείχνουν να μην έχουν συνειδητοποιήσει το μέγεθος του προβλήματος, με ότι αυτό συνεπάγεται για τα μέτρα που επιβάλλεται να ληφθούν.

Στην Ελλάδα, εδώ που οι τιμές έχουν εκτοξευτεί στα ύψη, οι πολίτες καταφεύγουν στα τραπεζικά δάνεια για τις αγορές τους σε σπίτια και ακίνητα, μη υπολογίζοντας πολλές φορές για το πώς θα ανταποκριθούν στην συνέχεια. Συχνό είναι το φαινόμενο της υπερχρέωσης που δημιουργεί μια ασφυκτικά πιεστική οικονομία. Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση παραδεχόμενη καταρχάς την διεθνή οικονομική κρίση, δεν κάνει απολύτως τίποτε για να αντιστοιχίσει κατ΄ελάχιστον τους μισθούς με την ακρίβεια στα καταναλωτικά αγαθά.

Τουναντίον, με σκληρά φορολογικά μέτρα συρρικνώνει τους μισθούς και τις αμοιβές, και με τονωτικές ενέσεις ενισχύει τους τραπεζικούς οργανισμούς, με προβαλλόμενο επιχείρημα την σταθεροποίηση. Αυτή όμως η «σταθεροποίηση» δεν «βλέπει» τα χαμηλά λαϊκά στρώματα που είναι οι βασικοί αποδέκτες της οικονομική κρίσης. Γιατί πώς να δανειστεί ένα νοικοκυριό που ίσα – ίσα τα βγάζει πέρα σε μηνιαία βάση; Πώς να πείσεις έναν από τους χιλιάδες άνεργους πως πρέπει να ρισκάρει για να επιβιώσει τη στιγμή που δεν έχει καν τα προς το ζην και φυτοζωεί;

Και σε τελευταία ανάλυση, σε ποιους απευθύνονται οι «προσφορές» στις αγορές αυτοκινήτων και άλλων καταναλωτικών αγαθών αν όχι στους μικρομεσαίους που με την σειρά τους πέφτουν στην παγίδα των αγορών με εφόρου ζωής καταβολής τιμήματος; Σίγουρα υπάρχουν κάποιες χιλιάδες, θα έλεγα, που μπορούν και ανταπεξέρχονται στην ακρίβεια. Ασφαλώς υπάρχουν κάποιοι που δεν τους αγγίζει η διεθνής οικονομική κρίση.

Σίγουρα θα δεις πανάκριβα τζιπ να διασχίζουν επιβλητικά τους δρόμους των μεγάλων ελληνικών πόλεων, θα δεις τα μαγαζιά να δέχονται επισκέψεις πελατών με παχυλά πορτοφόλια αλλά και αγαθοεργίες πολλών άλλων που έχουν λύσει το οικονομικό τους πρόβλημα εδώ και χρόνια. Η μάζα όμως δεν είναι έτσι. Τα εμπορικά μαγαζιά δεν γεμίζουν από τους λίγους αλλά τους πολλούς.

Και στην προκειμένη περίπτωση, στην Ελλάδα οι περισσότεροι είναι κοντά ή σχετικά κοντά στα όρια της φτώχειας. Το επιχείρημα ότι «με το ζόρι αλλά στο τέλος όλοι λίγο – πολύ τα καταφέρνουν», δεν ευσταθεί. Δεν μπορεί να ισχύει όταν τα μαγαζιά έχουν ανοίξει τεφτέρια με χρωστούμενα και δόσεις. Δεν είναι δυνατό να γίνει αποδεκτό όταν τα γραφεία ευρέσεως εργασίας κατακλύζονται καθημερινά από χιλιάδες αιτήσεις ανθρώπων που ζητούν απλά μια δουλειά. Μια χώρα που φτηνοπληρώνει χιλιάδες μετανάστες οι οποίοι διαβιούν σε κακές συνθήκες και αφήνει στο δρόμο χιλιάδες άλλους που καταφεύγουν σε πρόχειρες προσωρινές δουλειές, δεν μπορεί να νοείται ως χώρα ευημερίας.

Ένας τόπος όπου οργιάζει καθημερινά η παραοικονομία δεν είναι δυνατό να θεωρείται ασφαλής. Και σε καμία περίπτωση, σταθερός. Πως γίνεται λοιπόν σε αυτή την χώρα να υπάρχουν προβλέψεις για οικονομική ευμάρεια και ανάπτυξη; Η μήπως η ανάπτυξη αυτή απευθύνεται σε μερικές μονάχα τάξεις; Μάλλον εκεί βρίσκεται η αλήθεια. Στο γεγονός ότι η ευημερία θεωρείται ως τέτοια από τους ελάχιστους. Οι υπόλοιποι, οι μικρομεσαίοι, αλλά και οι των χαμηλών τάξεων ζουν την αυταπάτη της χλιδής μέσα από το δανεισμό και την «παραμυθένια» ένταξή τους στους μεγαλόμισθους.

Που δεν προβλέπεται να γίνει. Που μονάχα ως όνειρο προσεγγίζεται. Κοντά σε όλα αυτά και οι πολιτικοί, που αποφασίζουν το πότε και το πώς θα καταναλώσουμε. Η κυβέρνηση κωφεύει και η αντιπολίτευση υπόσχεται όπως πάντα. Και το πλαστικό χρήμα ρέει, ανεβοκατεβάζοντας τα επιτόκια. Και η συνέχεια είναι μάλλον προβλέψιμη την στιγμή που τα ανώτερα στρώματα επιβάλλουν μεγαλύτερες αυξήσεις σε όλα τα αγαθά. Σε διεθνή κλίμακα τα «golden boys». Σε τοπικό επίπεδο οι κάθε λογής «γιάπηδες» που ανέβηκαν την οικονομική κλίμακα από την μια μέρα στην άλλη αλλά όχι τυχαία. Γιατί η κάθε ακρίβεια έχει και τους καρπωτές της.

"Sponsored links"

Το αρθρο δημοσιευτηκε απο τον/την:

Ο “Αγώνας της Κρήτης” εκδόθηκε στις 8 Ιουλίου του 1981. Είναι η έκφραση μιας πολύχρονης αγωνιστικότητας. Έμεινε όλα αυτά τα χρόνια σταθερός στη διακήρυξή του για έγκυρη – έγκαιρη ενημέρωση χωρίς παρωπίδες. Υπηρετεί και προβάλλει, με ευρύτητα αντίληψης, αξίες και οράματα για μία καλύτερη κοινωνία. Η βασική αρχή είναι η κριτική στην εξουσία όποια κι αν είναι αυτή, ιδιαίτερα στα σημεία που παρεκτρέπεται από τα υποσχημένα, που μπερδεύεται με τη διαφθορά, που διαφθείρεται και διαφθείρει. Αυτός είναι και ο βασικός λόγος που η εφημερίδα έμεινε μακριά από συσχετισμούς και διαπλοκές, μακριά από μεθοδεύσεις και ίντριγκες.

Η απάντησή σας

Το email σας δεν δημοσιεύεται.

Διαβάστε επίσης
διαφημίσεις