Ακαδημαϊκοί υπέρ της παιδικής εργασίας

1 Σχόλιο

Μία ομάδα ακαδημαϊκών καταδίκασε τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών που απαγορεύει την παιδική εργασίας ως “επικίνδυνη και μη αναγκαία”, υποστηρίζοντας ότι η παιδική εργασία μπορεί να έχει θετικά αποτελέσματα τα οποία δε λαμβάνονται υπόψη.

Σε μία αμφιλεγόμενη επιστολή προς την εφημερίδα “Observer”, οι ερευνητές, που όλοι εργάζονται στον τομέα της παιδικής ανάπτυξης ή στον τομέα των ανθρώπινων δικαιωμάτων είπαν ότι η επιτροπή των Ηνωμένων Εθνών πάνω στα Δικαιώματα του Παιδιού αγνόησε στοιχεία ερευνών που έρχεται σε αντίθεση με ξεπερασμένα στοιχεία και δυτικές προκαταλήψεις που βασίζονται σε κακή πληροφόρηση που μπορούν να έχουν ένα αρνητικό αποτέλεσμα.

Στο γράμμα τους με τον τίτλο “όταν η εργασία είναι δικαίωμα για τα παιδιά” οι ακαδημαϊκοί σημειώνουν τα εξής:

"Sponsored links"

“Στις 6 Δεκεμβρίου, η Επιτροπή των Ηνωμένων Εθνών για τα Δικαιώματα του Παιδιού δημοσιοποίησε ένα γενικό σχόλιο σχετικά με τα δικαιώματα κατά την εφηβική ηλικία. Πολλές από τις προτάσεις είναι αξιέπαινες, όμως μία αποτυγχάνει να προστατεύσει τα παιδιά. Η πρόταση για την απαγόρευση κάθε εργασίας κάτω από ένα μίνιμουμ όριο ηλικίας (άρθρα 84 και 85), μία πολιτική που βασίζεται στη Σύμβαση για το μίνιμουμ όριο ηλικίας του Διεθνούς Οργανισμού για την Εργασία που κάνει την εσφαλμένη υπόθεση ότι τα παιδιά θα είναι καλύτερα προστατευμένα εφόσον απαγορεύεται κατά τη διάρκεια της παιδικής τους ηλικίας να εργάζονται.

Έρευνες έχουν δείξει ότι μία τέτοια εξέλιξη μπορεί να χειροτερεύσει τις συνθήκες διαβίωσής τους, να μειώσει την δυνατότητά τους να έχουν εκπαίδευση και να σπρώξει πολλά παιδιά σε ακόμα πιο επικίνδυνη και εκμεταλλευτική εργασία. Ακόμη παραπάνω, ασφαλής εργασία μπορεί να είναι αναπτυξιακά χρήσιμη για τα παιδιά κάθε ηλικίας. Ότι η Σύμβαση για το μίνιμουμ όριο ηλικίας βλάπτει τα παιδιά είναι πλέον πολύ καλά τεκμηριώμενο. Δεκάδες ερευνητές και επαγγελματίες που ειδικεύονται σε ζητήματα παιδικής εργασίας έχουν δημιουργήσει μία ομάδα ειδικών για να προσφέρουν στην Επιτροπή την αναγκαία συμβουλή και τα στοιχεία, υποστηρίζοντας ότι η Σύμβαση 138 πρέπει είτε να ανακληθεί ή να αγνοείται ενώ θα πρέπει να δημιουργηθεί μια πιο αποτελεσματική πολιτική που θα στοχεύει την εργασία που είναι επικίνδυνη ή δημιουργεί ζημιά στα παιδιά.

Θα πρέπει να δημιουργηθούν μηχανισμοί παρακολούθησης που θα διασφαλίζουν ότι η εργασία των παιδιών σε όλες τις ηλικίας θα έχει οφέλη για αυτά και δε θα είναι επικίνδυνη ή εκμεταλλευτική και δε θα έρχεται σε σύγκρουση με τη δικαίωμα στην εκπαίδευση. Αυτό μπορεί να γίνει μέσω της Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Παιδιού. Η Σύμβαση 138 είναι και βλαπτική και αχρείαστη.”

Σε ολόκληρο τον κόσμο, 193 χώρες έχουν συμφωνήσει στο να μπει τέλος στην παιδική εργασία έως το 2025, υπό τους στόχους της βιώσιμης ανάπτυξης του ΟΗΕ. Αλλά οι ακαδημαϊκοί θέλουν το παρών όριο ηλικίας (15 σε κάποιες χώρες, 18 σε άλλες) να εγκαταλειφθεί, υποστηρίζοντας ότι μια εργασία κατάλληλη μπορεί να έχει οφέλη για τα παιδιά τόσο στον αναπτυσσόμενο κόσμο όσο και στον ανεπτυγμένο κόσμο ενώ δίνει τη δυνατότητα στα φτωχά παιδιά να βελτιώσουν τις ζωές τους.

Ένας από τους υπογράφοντες, η Dr Dorte Thorsen του Πανεπιστημίου του Σάσσεξ, είπε: “Με το να απαγορεύεις από τα παιδιά να εργάζονται δεν τα οδηγείς πίσω στα σχολεία. Το αντίθετο μάλιστα, αν με τα χρήματα αυτά που κέρδιζαν με την εργασία, πλήρωναν τα δίδακτρα για τα σχολεία”.

“Για κάποια παιδιά είναι απλά θέμα λογικών οικονομικών. Έχουμε πλέον στοιχεία που προέρχονται από έρευνες ετών που δείχνουν ότι η εργασία δεν έρχεται σε αντίθεση με την παιδική ηλικία και μάλιστα μπορεί να την εμπλουτίζει, μπορεί να δημιουργήσει δεσμούς αλληλεγγύης. Σε κάποιες χώρεες της Αφρικής, και της Ινδίας, βλέπουμε κινήματα κολλεκτιβοποίησης με εργαζόμενους – παιδιά, δημιουργία συνδικάτων για να μπορούν να συμμετάσχουν στην πολιτική και να ακουστούν. Αυτό δε μοιάζει με μία ιστορία θυματοποίησης και καταπίεσης”.

Η Thorsen άσκηση κριτική στο Υπουργείο Διεθνής Ανάπτυξης για την πίεση που ασκεί στις Βρετανικές εταιρείες να ελέγχουν τις αλυσίδες εφοδιασμού τους για την περίπτωση που προωθούν την παιδική εργασία, αφού όπως τονίζει είναι απίθανο να έχουν την ικανότητα να φέρουν εις πέρας ένα τέτοιο έργο.

Οι ειδικοί επίσης αναφέρονται στη δημιουργία σχολείων σε κάποιες χώρες για τους εργαζόμενους που μετά κλείσανε εξαιτίας της πίεσης από τη διεθνή καμπάνια ενάντια στην παιδική εργασία. Άλλα παιδιά, λένε, οδηγήθηκαν σε επικίνδυνη και παράνομη εργασία επειδή η πιο ελεγχόμενη εργασία έγινε μη προσβάσιμη σε αυτά.

Ο Richard Carothers από το Τορόντο, ένας ειδικός στα θέματα της ανάπτυξης των παιδιών, μέλος του Διεθνές Δικτύου για την Προστασία των Παιδιών είπε:

"Sponsored links"

“Η ξεροκέφαλη στάση των μεγάλων γραφειοκρατικών διεθνών οργανισμών, που οδηγούν τα παιδιά έξω από την εργασία επειδή νομίζουν ότι θα έπρεπε να παίζουν ποδόσφαιρο αντί να εργάζονται, είναι ο λάθος τρόπος προσέγγισης του ζητήματος. Τα παιδιά χρειάζεται προστασία από άσχημες καταστάσεις και υπάρχει μία συζήτηση αν το ποσοστό των παιδιών που εργάζονται σε κακές συνθήκες είναι ένα μικρό ποσοστό ή ένα πολύ μικρό ποσοστό, αλλά επουδενί η προσκόλληση σε ένα σταθερό όριο ηλικίας δε βοηθά τα παιδιά που βρίσκονται σε καταστάσεις βλαπτικές”

Λέει ότι οι αξιωματούχοι των Ηνωμένων Εθνών θα πρέπει να ακούσουν τα παιδιά: “Πώς θέλουν να δουν τα πράγματα να αλλάζουν για αυτά; Πώς αλλάζουμε τα πράγματα για τα παιδιά που εργάζονται; Πρέπει να αναπτύξουμε μία πολιτική με περισσότερες αποχρώσεις, πιο σύνθετη, βασισμένη σε μια πιο εξεζητημένη κατανόηση του ζητήματος. Μόλις μία χώρα εγκρίνει μία σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών, μετά αυτό μεταφράζεται σε εθνική πολιτική και μετά τελείωσε. Ειναι υπεραπλουστευτικό. Είναι επιβλαβής. Έχουμε εξετάσει τόσες και τόσες περιπτώσεις όπου αυτές οι πολιτικές αντί να κάνουν καλό έχουν πληγώσει τα παιδιά και τις οικογένειές τους”

Η Mélanie Jacquemin, είναι μία κοινωνιολόγος από τη Πανεπιστήμιο της Μασσαλίας που τώρα βρίσκεται στην Ακτή του Ελεφαντοστού ερευνώντας ιστορίες παιδιών και ενήλικων που μεταναστεύουν από χωριά σε πόλεις για να βρουν δουλειά. Είπε ότι τα στερεότυπα των παιδιών θυμάτων της εκμετάλλευσης είναι η εξαίρεση.

“Ναι, κάποια παιδιά ζουν σε άγριες συνθήκες. Δεν υπάρχει κάποια σύγκριση με τα στάνταρ που έχουμε εμείς για την αξιοπρεπή δουλειά, είναι θύματα εκμετάλλευσης και κάποιες φορές εργάζονται παραπάνω ώρες. Και βεβαίως, αν κάποιος έχει το διαβατήριό σου τότε μπορούν να σου απαρνηθούν την ελευθερία και σε μία κατάσταση σκλαβιάς – τότε αυτό είναι ένα πολύ σημαντικό θέμα – η διακίνηση υπάρχει.

Αλλά όλες οι έρευνες έχουν δείξει ότι, παρότι είναι σημαντικές υποθέσεις ηθικά, αυτές οι υποθέσεις δεν είναι παρά μία μειοψηφία σε σχέση με τη μεγάλη πλειοψηφία των παιδιών που εργάζονται σε ανεκτές συνθήκες, ειδικά εδώ στη Δυτική Αφρική”.

Οι νέοι εργαζόμενοι μπορεί να αποφεύγουν τις παγίδες, είπε, και τα παιδιά, είτε στην Αφρική είτε στην Ευρώπη, μερικές φορές θα εκθέσουν τον εαυτό τους στο ρίσκο και θα υπάρξουν θύματα εκμετάλλευσης. Αλλά το να απαγορεύεις την εργασία αποτέλεσε ένα τεράστιο λάθος από τους μεγάλους διεθνείς οργανισμούς, είναι μία απόφαση που βασίζεται σε ακραίες εμπειρίες που δεν καλύπτουν την εμπειρία των πραγματικών ανθρώπων που ζουν και μαθαίνουν”.

Η Επιτροπή των Ηνωμένων Εθνών δεν θέλησε να σχολιάσει τις θέσεις των ακαδημαϊκών.

Οι καθηγητές που υπογράφουν την επιστολή:

Professor Jo Boyden

University of Oxford

Dr Ben White

Erasmus University, the Netherlands

Dr William Myers

International Institute for Child Rights and Development, US

Professor Priscilla Alderson

University College London

Dr Bree Akesson

Wilfrid Laurier University, Canada

Dr Nicola Ansell

Brunel University

Professor Michael Bourdillon

University of Zimbabwe

Dr Rachel Burr

Social Work & Education, University of Sussex

Richard Carothers

Partners in Technology Exchange, Canada

Dr Kristen Cheney

ISS, The Hague

Professor John Cockburn

Universite Laval, Canada

Dr Tara Collins

Ryerson University, Canada

Dr Philip Cook

International Institute for Child Rights and Development, Canada

Dr Philip Cook

University of Edinburgh

Dr GIna Crivello

University of Oxford

Dr Jennifer Driscoll

Kings College London

Dr Jason Hart

University of Bath

Professor Roger Hart

Graduate Centre of the City University of New York

Dr Neil Howard

European University Institute

Dr Roy Huijsmans

International Institute of Social Studies, The Netherlands

Dr Antonella Invernizzi

independent researcher, France

Dr Victor Karunan

Chulalongkom University and Mahidol University, Malaysia

Dr Natascha Klocker

University of Wollongong, Australia

Professor Deborah Levison

Humphrey School of Public Affairs, Minnesota

Professor Manfred Liebel

International Academy Berlin

Dr Peter Mackie

University of Cardiff

Dr Stanford Mahati

University of the Witwatersrand, South Africa

Dr Emma Mawdsley

University of Cambridge

Dr Virginia Morrow

University of Oxford

Dr Maria Federica Moscati

University of Sussex

Dr Sevasti-Melissa Nolas

University of Sussex

Samuel Okyere

University of Nottingham

Dr Alphonce Omolo

Lensthru Consultants in Social Development, Kenya

Kirsten Pontalti

University of Oxford

Professor Gina Porter

Durham University

Kavita Ratna

Advocacy of the Concerned for Working Children, India

Dr Elsbeth Robson

University of Hull

Dr Kettie Roelen

Institute of Development Studies

Dr Jessica Taft

University of California

Professor Nigel Thomas

University of Central Lancashire

Dr Dorte Thorsen

University of Sussex

Professor Kay Tisdall

University of Edinburgh

Dr Afua Twum-Danso Imoh

University of Sheffield

Professor Lorraine van Blerk

University of Dundee

Dr Debbie Watson

University of Bristol

μετάφραση από theguardian.com

 

Στα : Κόσμος

Το αρθρο δημοσιευτηκε απο τον/την:

admin
Ο “Αγώνας της Κρήτης” εκδόθηκε στις 8 Ιουλίου του 1981. Είναι η έκφραση μιας πολύχρονης αγωνιστικότητας. Έμεινε όλα αυτά τα χρόνια σταθερός στη διακήρυξή του για έγκυρη – έγκαιρη ενημέρωση χωρίς παρωπίδες. Υπηρετεί και προβάλλει, με ευρύτητα αντίληψης, αξίες και οράματα για μία καλύτερη κοινωνία. Η βασική του αρχή, η κριτική στην εξουσία όποια κι αν είναι αυτή. Ιδιαίτερα στα σημεία που παρεκτρέπεται από τα υποσχημένα, που μπερδεύεται με τη διαφθορά, που διαφθείρεται και διαφθείρει. Αυτός είναι και ο βασικός λόγος που η εφημερίδα έμεινε μακριά από συσχετισμούς και διαπλοκές, μακριά από μεθοδεύσεις και ίντριγκες.
  • KIDONNAS KIDONNAKIS

    κατα την γνωμη μου ολη αυτη η ιστορια συνδεεται με την νομιμοποιηση της ΠΑΙΔΕΡΑΣΤΙΑΣ.

Διαβάστε επίσης
διαφημίσεις
τι παίζει τώρα στον kritifm1015

No upcoming events for today