Η Γενοκτονία 270.000 Ελλήνων στην Κρήτη το 961 από τους Ρωμαίους-“Βυζαντινούς” κατακτητές

11 Σχόλια

Γράφει ο Κώστας Ντουντουλάκης

Καθ’ όλη την διάρκεια της χιλιετούς βυζαντινής αυτοκρατορίας η Κρήτη ήταν το κόκκινο πανί για τους βυζαντινούς κατακτητές. Γι’ αυτό την αιματοκύλησαν πολλές φορές.

"Sponsored links"

Το 727 οι Κρητικοί όχι μόνον συμμετέχουν μαζί με όλους τους Έλληνες στην Μεγάλη Επανάσταση κατά των βυζαντινών, αλλά επιπλέον ετοιμάζουν πανστρατιά και επιτίθενται κατά της Κωνσταντινουπόλεως για να εκθρονίσουν(!!!) τον αυτοκράτορα Λέοντα Γ’ τον Ίσαυρο.

Αρχηγό τους είχαν έναν Κρητικό ονόματι Κοσμά, ο οποίος ήταν μεγαλοπρεπής, ωραίος και γενναίος. Και παραλίγο να κατάφερναν να κυριαρχήσουν σε όλη την Μεσόγειο, όπως αναφέρει στην «Ιστορία των Σφακίων» ο ηγούμενος Γρηγόριος Παπαδοπετράκης.

Όμως οι λογαριασμοί Βυζαντινών και Κρητικών παρέμεναν από αιώνες ανοικτοί και δεν έκλεισαν ποτέ. Ο Αλέξιος Κομνηνός, δια του υιού του Ισαακίου, το 1192, στέλνει απειλητική επιστολή προς το νησί της Κρήτης. Απειλούσε ότι αν δεν υποταχθούν στο Βυζάντιο οι Κρητικοί, θα εξολοθρεύσει όλους τους άνδρες, τις γυναίκες και τα παιδιά, όπως έπραξαν στο παρελθόν, έγραφε η επιστολή, ο Βελισσάριος, ο Ιουστινιανός, ο Νικηφόρος Φωκάς και ο Βάρδας ο Θαλασσινός.

Οι Βυζαντινοί είχαν υποστεί αναρίθμητες ήττες από τους Κρητικούς, που ήταν πολύ γενναίοι μαχητές και θεοσεβείς. Οι Κρητικοί ουδέποτε πρόδωσαν τους Πατρώους Θεούς και τα Πάτρια ειωθότα. Το παράδειγμά τους έδινε θάρρος στους άλλους Έλληνες να διατηρήσουν τον Ελληνισμό τους και την Πατρώα Ελληνική Θρησκεία. Γι’ αυτό ήθελαν να τους αφανίσουν οι βυζαντινοί κατακτητές.

Οι μνήμες από την τελευταία ήττα, ήταν ακόμη νωπές.
Το 949 ο Βυζαντινός αυτοκράτωρ Κωνσταντίνος Ζ’ υπέστη πανωλεθρία από τους γενναίους Κρητικούς καθώς όλο το βυζαντινό στράτευμα που έστειλε για να κατακτήσει το ηρωικό Νησί κατεσφάγη, όπως μας πληροφορεί ο Λέων Διάκονος.

Τα Κρητικά πλοία περήφανα έπλεαν στην Μεσόγειο αψηφώντας τον βυζαντινό στόλο. Και όποτε είχαν ευκαιρία έκαναν τολμηρές επιδρομές και κατέστρεφαν ολοσχερώς τον βυζαντινό στόλο. Ο Λέων Διάκονος γράφει για την «των Κρητών δυναστείαν, τραχηλιώσαν και κατά Ρωμαίων φονικόν πνέουσαν». Δηλαδή έσπερναν τον θάνατο στους βυζαντινούς οι σκληροτράχηλοι Κρητικοί, γράφει ο Λέων Διάκονος στην Ιστορία του.

Οι Κρητικοί ήταν ακατάβλητοι κυρίως για δύο λόγους, γράφει ο Συνεχιστής του Θεοφάνους: Πρώτον διότι είχαν διατηρήσει αλώβητο το Ελληνικό Ιερατείο τους, το οποίο προΐστατο στους Απελευθερωτικούς Αγώνες, και δεύτερον διότι ήταν φοβεροί έμποροι, κάτι που τους προσπόριζε τα αναγκαία χρήματα για τους πολέμους κατά των βυζαντινών.

Το μίσος των Ρωμαίων “Βυζαντινών” κατά των Ελλήνων της Κρήτης αποτυπώνεται ανάγλυφα από τον παρακοιμώμενο Ιωσήφ Βρίγγα ο οποίος προσπαθεί να διεγείρει το Βυζαντινό συμβούλιο κατά των Κρητικών. Ο Συνεχιστής του Θεοφάνους καταγράφει τα λόγια του Ιωσήφ: «Είναι τόσα τα δεινά που υπέστησαν οι Ρωμαίοι από τους αρνητές του Χριστού, σφαγές και καταστροφές εκκλησιών και αρπαγές περιουσιών και αιχμαλωσίες. Πρέπει να αγωνισθούμε υπέρ των Χριστιανών και να μην δειλιάσουμε από την απόσταση της θαλάσσης ούτε από τις φήμες».

Πράγματι οι γενναίοι Κρητικοί απελευθέρωναν τα παράλια της Ιωνίας από τους Ρωμαίους “Βυζαντινούς” κατακτητές και κατέστρεφαν χριστιανικές εκκλησίες και έπιαναν χριστιανούς αιχμαλώτους για να τους ανταλλάξουν με Έλληνες.

"Sponsored links"

Το 960 ο Βυζαντινός αυτοκράτωρ Ρωμανός Β’ και ο παρακοιμώμενος Ιωσήφ Βρίγγας ανέθεσαν στον Αρμένιο στρατηγό Νικηφόρο Φωκά τον αφανισμό της Κρήτης και των Κρητικών. Ο τεράστιος βυζαντινός στόλος ξεκίνησε από την Κωνσταντινούπολη στις 5 Ιουλίου 960. Αποτελείτο από 3300 πλοία που μετέφεραν στρατό και εφόδια.
Οι Ρωμαιοβυζαντινοί είχαν στρατολογήσει βάρβαρα στίφη Σλαύων, Αρμενίων και Ρώσων, για να κατασφάξουν τους Έλληνες της Κρήτης.

Ο M. Canard, στο Byzance et les Arabes μας πληροφορεί ότι οι Έλληνες διέθεταν μόλις 240 πλοία και ζήτησαν από τους Άραβες πολεμοφόδια και στρατό. Εκείνο τον καιρό οι Άραβες με επικεφαλής τον Χαμβδά πολεμούσαν στο μέτωπο της Μικράς Ασίας τους βυζαντινούς κατακτητές, και έτσι δεν μπόρεσαν να τους στείλουν παρά μικρές ποσότητες πολεμοφοδίων, αλλά καθόλου στρατό. Έτσι οι γενναίοι Κρητικοί μαχητές αντιμετώπισαν μόνοι τους τον τεράστιο βυζαντινό στόλο που μετέφερε 500.000 βυζαντινούς κατακτητές στο ηρωικό Νησί.

Οι Έλληνες γρήγορα έμαθαν τα νέα και άρχισαν να οχυρώνωνται. Η ιστορία έχει καταγράψει ως επικεφαλή της ηρωικής αντιστάσεως την Κρητικοπούλα Ιέρεια της Αρτέμιδος Κλεαγέτη.

Ο Πρίσκος στην χρονογραφία του μας πληροφορεί ότι ήταν μόλις 25 ετών το 960, και αμέσως άρχισε να εμψυχώνει τους Κρητικούς περιδιαβαίνουσα όλα τα οχυρά. Η Κλεαγέτη ήταν πολύ μορφωμένη και γόνος ιερατικής οικογενείας. Η μητέρα της λεγόταν Ζηνόκλεια, ήταν Ιέρεια της Ήρας, και είχε πάρει μέρος στην μάχη της Κρήτης κατά των Βυζαντινών το 949. Με το τόξο της είχε σκοτώσει 50 βυζαντινούς κατακτητές. Η Ζηνόκλεια τελούσε τα Ελληνικά Μυστήρια και είχε διδάξει από μικρή την θυγατέρα της Κλεαγέτη το πώς να πολεμά τους κατακτητές.

Ο Λέων Διάκονος στην Ιστορία του αναφέρει την Κλεαγέτη με υβριστικούς όρους. Την αποκαλεί «γύναιον εταιρικόν», «αναιδές», και ότι τάχα έκανε μαγγανείες. Όμως της αναγνωρίζει, αν και με υβριστικό τόνο, ότι ήταν μάντισσα και ότι ήταν ατρόμητη, καθώς πλησίαζε μόνη της μέχρι τα φυλάκια των Ρωμαιοβυζαντινών και τους προκαλούσε σε πόλεμο.

Οι Κρητικοί Ιερείς και Ιέρειες μόλις αντίκρισαν του πρώτους Ρωμαίους στρατιώτες έκαναν “καθαρμό σε όλο το Νησί για να φύγει το χριστιανικό μίασμα”.

Ο Νικηφόρος Φωκάς αμέσως μετά την απόβαση αρχίζει γενική επίθεση. Σφάζει αρκετούς Κρητικούς τις πρώτες ημέρες. Νοιώθοντας ότι η νίκη του θα είναι εύκολη εξ αιτίας του τεραστίου όγκου του στρατεύματός του, δίνει 10.000 βυζαντινούς στρατιώτες στον στρατηγό Νικηφόρο Παστιλά και τον διατάσσει να εισβάλει στην ενδοχώρα του Νησιού και να κατασκοπεύσει τους Κρητικούς.

Η ατρόμητη Ιέρεια Κλεαγέτη απαντά με ανταρτοπόλεμο. Βάζει τις Κρητικοπούλες να δίνουν κρασί στους βυζαντινούς στρατιώτες, να τους μεθούν και να αποσπούν πληροφορίες. Αφού τους διέλυσαν την πειθαρχία η Κλεαγέτη διέταξε τους 400 Κρητικούς που είχε υπό τις διαταγές της να λάβουν θέσεις μάχης στα βουνά.

Μόλις οι Κρητικοί είδαν τους βυζαντινούς αποδιοργανωμένους ξεκίνησαν επίθεση με επικεφαλής την ηρωική Ιέρεια της Αρτέμιδος. Οι Ρωμαιοβυζαντινοί αντιστάθηκαν με σθένος. Η Κλεαγέτη σημάδεψε με το τόξο της τον στρατηγό Νικηφόρο Παστιλά, κτύπησε το άλογό του και τον ανάγκασε να ξεκαβαλικέψει. Αμέσως χύμηξε πάνω του με το τσεκούρι της και τον σκότωσε.

Οι Ρωμαιοβυζαντινοί σε αυτή την δεύτερη φάση του αγώνος τράπηκαν σε φυγή αλλά οι Κρητικοί τους πήραν στο κυνήγι. Ελάχιστοι από τους στρατιώτες του Νικηφόρου Παστιλά κατόρθωσαν να επιστρέψουν ζωντανοί στο στρατόπεδο του Νικηφόρου Φωκά.

Ο Φωκάς, ωσάν να χτυπήθηκε από κεραυνό, μόλις άκουσε τα νέα άρχισε να ετοιμάζει ενέδρες. Άρχισε να πολιορκεί τον Χάνδακα (Ηράκλειο).

Ο Πρίσκος, έχει καταγράψει το πώς απευθύνθηκε στους στρατιώτες του λέγων: «Δεν νομίζω να αγνοεί κανείς σας την επιθετικότητα και το θράσος των απογόνων της Αριάδνης, τις τόσες διαρπαγές και τα φονικά που έχουν διαπράξει κατά των Ρωμαίων. Δεν ανέχεται η εκκλησία του Χριστού να λυμαίνωνται το χριστεπώνυμο πλήθος οι ειδωλολάτρες.

Μην εξοκείλετε στην απειθαρχία και την καλοπέραση διότι θα πάθετε ότι και οι στρατιώτες του Νικηφόρου Παστιλά. Ας μην σπαταλάμε τον καιρό μας με οκνηρία και μέθη, αλλά παραμένοντας Ρωμαίοι ας επιδείξουμε στον πόλεμο κατά των ειδωλολατρών το γενναίο μας φρόνημα».

Μετά πήρε τον στρατό του και άρχισε επίθεση καθώς είχε πληροφορίες ότι 40.000 Κρητικοί ετοιμάζονταν να του επιτεθούν αιφνιδιαστικά και να τον εκδιώξουν από το Νησί. Ο Νικηφόρος Φωκάς περίμενε να νυκτώσει και επιτέθηκε το βράδυ στους Κρητικούς, οι οποίοι δεν άκουσαν την Κλεαγέτη και έκαναν το λάθος να κατασκηνώσουν σε πεδιάδα.

Εκεί ο Νικηφόρος Φωκάς τους έπιασε στον ύπνο, απροετοίμαστους, και τους έσφαξε όλους. Ο Νικηφόρος Φωκάς, για να αποδείξει το πόσο βάρβαρος ήταν και το πόσο μισούσε τους Έλληνες, διέταξε τους στρατιώτες του να κόψουν τα κεφάλια των Ελλήνων και να τα μαζέψουν σε σακκιά.

Ύστερα διέταξε να τα καρφώσουν σε κοντάρια και να τα τοποθετήσουν μπροστά στο κάστρο του Χάνδακος. Μετά, όπως διασώζει ο Λέων Διάκονος, ο Φωκάς διέταξε όσα κεφάλια Κρητικών περίσσεψαν να τα εκσφενδονίζουν με τις βαλλίστρες μέσα στα τείχη του κάστρου…

Οι Κρητικοί μόλις ανεγνώρισαν τους ομοφύλους των, ξέσπασαν σε οιμωγές. Ακούστηκαν κλάματα. Τρόμος κατέλαβε το στρατόπεδο των Κρητικών. Ακούστηκαν κραυγές και θρήνοι ωσαν η πόλη να είχε ήδη κατακτηθεί. Μολονότι δεν είχαν καμμία διάθεση για ειρήνη με τους Ρωμαίους, τώρα είχαν χάσει το θάρρος τους. Εκείνη την δύσκολη στιγμή εμφανίστηκε στα τείχη η νεαρή Ιέρεια Κλεαγέτη. Το πρόσωπό της έλαμπε από ζωντάνια όταν ενθάρρυνε τους Κρητικούς.

Ο Πρίσκος διέσωσε τα λόγια της: «Γενναίοι άνδρες και γυναίκες, αιώνες τώρα πολεμούμε τους Ρωμαίους. Οι Θεοί δεν μας εγκατέλειψαν, πάντα στέκονται στο πλευρό μας. Μόλις κατατροπώσαμε τους Ρωμαίους του Παστιλά. Τώρα θα λιποψυχήσουμε μπροστά σ’ έναν ασεβή Ρωμαίο; Εμπρός! Τραβήξτε τα σπαθιά. Ακονίσατε τους πελέκεις. Τεντώσατε τα βέλη. Θάνατος στους Ρωμαίους κατακτητές. Βοήθησέ μας Τοξόκλυτη Θεά. Ίσιωσε τα θανατηφόρα βέλη μας να βρουν τον στόχο τους».

Η νεαρή Ιέρεια αμέσως διατάζει επίθεση. Εμψυχωμένοι από την ατρόμητη Ιέρειά τους που όρμησε πρώτη, 35.000 Κρητικοί, μαζί και γυναικόπαιδα, εφορμούν εναντίον των βυζαντινών κατακτητών. Ο Νικηφόρος Φωκάς ταράζεται από την ξαφνική αντεπίθεση. Αλλά πριν προλάβει να συνέλθει καταμετρά 90.000 χιλιάδες νεκρούς, οι περισσότεροι από τα επίλεκτα βυζαντινά σώματα των Αρμενίων.

Ο Νικηφόρος Φωκάς αναγκάζεται να σαλπίσει υποχώρηση. Έβλεπε πιά ότι ήταν πολύ δύσκολο να κατατροπώσει τους Κρητικούς και μάλιστα με τέτοια οχυρά. Αποφάσισε, γράφει ο Λέων Διάκονος, να πολιορκήσει τον Χάνδακα(Ηράκλειο). Αποφάσισε να λιμοκτονήσει τους Κρητικούς μέχρις ότου κατασκευάσει νέες πολιορκητικές μηχανές. Έτσι τελείωσε ο χειμώνας του 960-961.

Κατά την διάρκεια του χειμώνος δεν έπαυσαν τελείως οι εχθροπραξίες. Ομάδες καταδρομών των Κρητικών κτυπούσαν συνεχώς τους βυζαντινούς κατακτητές. Οι απώλειες των Κρητικών έφτασαν τις 30.000 νεκρούς και των βυζαντινών τις 110.000 νεκρούς, αναφέρει ο M. Canard στο Byzance et les Arabes.

-Στο τέλος Φεβρουαρίου του 961, ο Νικηφόρος Φωκάς άρχισε πάλι τον πόλεμο με νέο στρατό και εφόδια που παρέλαβε από την Κωνσταντινούπολη. Αντιθέτως η θέση των Κρητικών γινόταν όλο και πιό δύσκολη καθώς τα τρόφιμα λιγόστευαν και ο ναυτικός αποκλεισμός του Νησιού δεν επέτρεπε τον ανεφοδιασμό.

Οι στρατιωτικοί αρχηγοί των Κρητών, Ναύκλος και Ανεμάς, έκαναν συμβούλιο και αποφάσισαν να περιμένουν, μέσα στην πόλη, βοήθεια από τους Άραβες. Όμως η Κλεαγέτη τους είπε να συνεχίσουν τον ανταρτοπόλεμο στα βουνά και να μην πολεμήσουν μέσα στην πόλη διότι το κάστρο ίσως να μην αντέξει την πολιορκία. Τελικά υπερίσχυσε η γνώμη του Ανεμά, η οποία δυστυχώς απεδείχθη μοιραία…

Οι Ρωμαίοι κατακτητές άρχισαν την πολιορκία σκάβοντας κάτω από την τάφρο και άρχισαν να ξεκολλούν πέτρες από το τείχος. Πρόσθεσαν ξύλα στα υποστηρίγματα και τους έβαλαν φωτιά. Σε λίγο η φωτιά απανθράκωσε τα υποστηρίγματα και δύο επάλξεις του κεντρικού τείχους κατέρρευσαν. Αμέσως όρμησαν στην πόλη τα ρωμαιοβυζαντινά βαρβαρικά στίφη και άρχισαν γενική σφαγή χωρίς να κάνουν διάκριση αμάχου και μαχομένου πληθυσμού. Τα γυναικόπαιδα έτρεχαν να κρυφτούν στα σοκάκια αλλά οι βυζαντινοί τους εξολόθρευαν ανηλεώς. Για τρεις ολόκληρες ημέρες δεν έκαναν τίποτε άλλο από το να σφάζουν άμαχο πληθυσμό…

Η κατάκτηση της Κρήτης ολοκληρώθηκε στις 7 Μαρτίου 961. Οι πηγές κατέγραψαν 200.000 νεκρούς Κρητικούς, μαζί με τα γυναικόπαιδα, που γενοκτόνησαν οι βυζαντινοί υπάνθρωποι. Μαζί με τους ήδη νεκρούς Κρητικούς στα πεδία των μαχών, το Ολοκαύτωμα της Κρήτης αριθμεί 270.000 νεκρούς, σφαγιασθέντες από τα βαρβαρικά στίφη του Νικηφόρου Φωκά.

Ο Νικηφόρος Φωκάς, χωρίς κανένα ίχνος θεοσέβειας, ανδρείας και πολιτισμού, ζήτησε να βρουν το πτώμα της ηρωικής Ιέρειας Κλεαγέτης. Μόλις οι ρωμαιοβυζαντινοί το βρήκαν, ο βάρβαρος Αρμένιος στρατηγός διέταξε να της κόψουν το κεφάλι και να το καρφώσουν σε ένα κοντάρι. Αφού το έφτυσε, το περιέφερε πάνω στο άλογό του ως τρόπαιο…

Ο Νικηφόρος Φωκάς για να ολοκληρώσει την καταστροφή της Κρήτης διατάσσει την φυλετική αλλοίωση του Κρητικού λαού. Εγκαθιστά στο ηρωικό Νησί βαρβάρους Σλαύους, Ρώσους και Αρμένιους. Επιπλέον διατάσσει τους μοναχούς των χριστιανών να εκχριστιανίσουν βιαίως τον Κρητικό λαό. Ο Νίκων ο «Μετανοείτε» αποβιβάζεται στην Κρήτη με προστασία βυζαντινής φρουράς και αρχίζει νέες σφαγές.  

Παρά την τρομακτική γενοκτονία, οι Κρητικοί ανένηψαν και συνέχισαν τον Ιερό Αγώνα για Ελευθερία, κάτι που αποδεικνύεται με την απειλητική επιστολή που έστειλε ο Αλέξιος Κομνηνός το 1192, όπως αναφέραμε και στην αρχή του άρθρου μας.

Η Γενοκτονία 270.000 Κρητικών από τους βυζαντινούς κατακτητές το 961 έχει χαραχθεί βαθιά στην μνήμη όλων των Ελλήνων παρά τις προσπάθειες των ρωμαιοβυζαντινών κατακτητών να την διαγράψουν.

Ξεπερνώντας κάθε όριο θράσους, ο τουρκικής υπηκοότητας «Πατριάρχης» των χριστιανών Βαρθολομαίος, πριν από δύο χρόνια, έστησε τον …ανδριάντα(!) του Νικηφόρου Φωκά στην Κρήτη(!!!).

Όπως δείχνουν τα γεγονότα υπάρχουν ακόμη ανοικτοί λογαριασμοί μεταξύ Ελλήνων και νεορωμαιοβυζαντινών…

Πηγές:

Λέων Διάκονος, Ιστορία

M. Canard, Byzance et les Arabes

Πρίσκος, Κρητικά, στην συλλογή Jus Graeco-Romanum

Γρηγορίου Παπαδοπετράκη, Ιστορία των Σφακίων, Αθήνα 1971

Ισίδωρος Ηλιάκης

 

Το αρθρο δημοσιευτηκε απο τον/την:

Ο “Αγώνας της Κρήτης” εκδόθηκε στις 8 Ιουλίου του 1981. Είναι η έκφραση μιας πολύχρονης αγωνιστικότητας. Έμεινε όλα αυτά τα χρόνια σταθερός στη διακήρυξή του για έγκυρη – έγκαιρη ενημέρωση χωρίς παρωπίδες. Υπηρετεί και προβάλλει, με ευρύτητα αντίληψης, αξίες και οράματα για μία καλύτερη κοινωνία. Η βασική αρχή είναι η κριτική στην εξουσία όποια κι αν είναι αυτή, ιδιαίτερα στα σημεία που παρεκτρέπεται από τα υποσχημένα, που μπερδεύεται με τη διαφθορά, που διαφθείρεται και διαφθείρει. Αυτός είναι και ο βασικός λόγος που η εφημερίδα έμεινε μακριά από συσχετισμούς και διαπλοκές, μακριά από μεθοδεύσεις και ίντριγκες.

11 Σχόλια

  1. Σκορδύλης

    Ανυπόστατες σαχλαμάρες που αναπαράγονται στα αριστερίστικα φόρουμ, τα περισσότερα που αναγράφονται είναι ευσεβείς πόθοι και συμπεράσματα του συγγραφέα καθώς και του Ηλιάκη τον οποίο αντέγραψε, το άρθρο αποτελεί αστεία παραχάραξη της ιστορίας.

    • Κώστας Ντουντουλάκης

      Σας απαντά, αν αντέχετε να το διαβάσετε, ο ίδιος ο Αλέξιος Κομνηνός με πασίγνωστα (σε όσους μελετούν την αληθινή ιστορία) χρυσοβουλά του το 1182 εδώ για το αν έσφαζαν επί αιώνες και πόσες φορές (‘οταν δεν αλληλοσφάζονταν) οι Ρωμαιοβυζαντινοί τύρανοι, Άραβες ή Κρήτες καιάλλους Έλληνες και “Ρωμιούς” επαναστατούτες υπηκόους τους : Το κατά των Κρητών χρυσόβουλο του Αλέξιου Κομνηνού το 1182 και άλλα τινά χρυσόβουλα…

      “…Γράφω προς εσάς τους κατοίκους και ευρισκομένους εν τη νήσω Κρήτης, ότι ωσάν άφρονες και αρίζικοι, οπού εξ ιδίας σας προαιρέσεως και θελήσεως γίνεσθε, καθώς και οι παρέμπροσθέν τους οπού εκατοικούσαν εις το αυτό νησίον, και εγίνεσθε απειθείς της ημών Βασιλείας, και αφανισθήκασιν υπό τον κραταιόν στρατηγόν Βελισάριον, απεσταλμένον από τον κράτις ον Βασιλέα τον πρώην ημών αγιώτατον Ιουστινιανόν τον μέγαν, και πάλιν από τον Κραταιόν στρατηγόν Βελισάριον αποσταλμένον από τον κράτιστον τον πρώην ημών αγιώτατον Ιουστίνον τον μέγαν, και πάλιν από τον κράτιστον στρατηγόν Νικηφόρον τον Φωκάν απεσταλμένον από τον κράτιστον Βασιλέα Βασίλειον τον Πορφυρογέννητον, και μετέπειτα υπό τον ανδρικώτατον και στερεόν εν πολέμοις Βάρδαν τον θαλάσσιον Πατρίκιον και επίτροπον του ορθοδόξου ημών Βασιλέως Ρωμανού του Αργυροπούλου, και το όλον δια την παράβασιν αυτών, και αποστασίαν, ως καθώς και εσείς εδώ κάμνετε, και είσθε απειθείς της ημών βασιλείας, κυριεύοντες το αυτό νησίον της Κρήτης, δεν δίδοντας τα τέλη τα βασιλικά, και τους κριτάς και επιτρόπους όπου εστείλαμεν δεν τους εδεκτήκατε, μάλιστα με αισχύνην πολλήν και κατεφρόνεσιν εις εμάς τους αντιστείλετε. Δια τούτο με βουλήν συνοδικήν των παναγιωτάτων πατριαρχών, και ετέρων αρχιερέων, με γνώμην πάσι τοις άρχουσι της Συγκλήτου, δια το τέλειον και ακατάκρετον αφανισμόν εσάς ολωνών των κατοίκων της νήσου Κρήτης, γυναικών αι τέκνων, και πραγμάτων σας παντελώς, εντέλλομεν ένα μέρος μικρόν από ταις δυνάμαις ταις βασιλικαίς, ήγουν κάτεργα εκατόν, και εξαιρέτως το κάτεργον το Βασιλικόν, οπού εις αυτό σέρνω δια Βασιλέα και επίτροπον της ημών Βασιλείας τον περιπόθητον και φίλτατόν μου υιόνΙσαάκιον, ομού με τους παρόντας δώδεκα γενεών άρχοντας της ημών Βασιλείας και Συγκλήτου, με τέλος αποφασιστικόν και σύγκησιν αφανισμού του πολέμου, διατί τέτοιας λογής δύναμιν, οπού ακόμη μήτε σεις, μήτε οι πρώτοι σας, ούτε την είδετε, αλλά ουδέ την ηκούσατε. Και έτσι σας θέλουσι μαζώξει όλους να παιδευθήτε με τυραννισμένους θανάτους και ανακράτους χαλασμούς, ατοί σας είστε η αιτία δια την άμετρόν σας αποστασίαν. Ταύτα πάντα σας ανήγγειλα, και αν ποιήσετε προσκύνησιν έως εγγίσωσι τα κάτεργα εις πάσαν άκραν του νησίου, θέλετε έχει παραμικρόν συμπάθειον, ειδέ αλλέως ποιήσετε θέλετε αφανισθή κατά κράτος με απόστασιν της παρούσης, όσον είνε αμετασάλευτη.
      Ο εν Χριστώ Βασιλεύς, και περιπόθητος μοι υιός Ισαάκιος, καγώ ο πατήρ αυτού Αλέξιος
      αρπβ = 1182.”
      ΤΟ ΧΡΥΣΟΒΟΥΛΟ ΑΛΕΞΙΟΥ του ΚΟΜΝΗΝΟΥ
      ΔΙ’ ΕΞΕΛΛΗΝΙΣΜΟΝ της ΝΗΣΟΥ ΚΡΗΤΗΣ
      1182 (1091)
      Ίνα δε καταδειχθή, ότι πολλαί και διάφοροι από του Ιταλικού εγένοντο μεταφράσεις του Χρυσοβούλου, και επομένως πολλαί αι προσθαφαιρέσεις, κατά τον βαθμόν της παιδείας και φαντασιοπληξίας των μεταφραστών, παρατίθημι αντικρύ του κειμένου του Ζακυνθίου χειρογράφου, το εκ των αρχείων της Κερκύρας ληφθέν και δημοσιευθέν υπό Μ. Βερνάρδου.
      ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΟΝ ΖΑΚΥΝΘΟΥ.
      Αλέξιος εν Χριστώ Βασιλεύς και Αυτοκράτωρ Ρωμαίων Ο Κομνηνός.
      Διάπειρον και πλούσιον έλεος του επουρανίου Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού, πατρός, Υιού, και Αγίου Πνεύματος, και της Αειπαρθένου Θεοτόκου Μητρός Αυτού, Εγώ ο επί της γης κραταιός Βασιλεύς όλης Οικουμένης, της Θεοφρουρήτου και περιφήμου Κυρίας πασών των πόλεων της Κωνσταντίνουπόλεως, Πατήρ και κορυφαίος των ορθοδόξων χριστιανών, των τιμώντων και πιστευόντων την ομοούσιον και προσκυνητήν Αγίαν Τριάδα, των ομολογούντων ένα Θεόν τρισυπόστατον, των σεβόντων τα δόγματα της αγίας και οικουμενικής πρώτης Συνόδου, συνηθροισμένης και πληρουμένης υπό ενεργείας των αγίων και φιλοχρίστων ημών Βασιλέων, και Ισαποστόλων Κωνσταντίνου και Ελένης, και των αγίων Συνόδων, Αλέξιος ο Κομνηνός ο και Πορφυρογέννητος, Βασιλεύς Κωνσταντίνου πόλεως, Νέας Ρώμης, και καθολικός διάδοχος των μακαρίων Βασιλέων του Ιορδάνου και πάσης Αιγύπτου, Αραβίας, Φρυγίας, Ασίας και Μεσοποταμίας, και άνωθεν του Ευξείνου Πόντου, και έως τας Βρεττανικάς νήσους, Ευρώπης και πάσης Αρμενίας, από ανατολών μέχρι δυσμών, και από μεσημβρίας έως του άρκτου, βοηθός του Παναγιωτάτου Τάφου του Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού, του τιμίου και ζωοποιού σταυρού, και ετέρων αγίων τόπων της Ιερουσαλήμ, και υπέρμαχος των πιστών και ορθοδόξων χριστιανών, ρεφενδάριος δι’ αυτούς προς την αγίαν και ορθόδοξον ημών πίστιν, Γράφω προς εσάς τους κατοίκους και ευρισκομένους εν τη νήσω Κρήτης, ότι ωσάν άφρονες και αρίζικοι, οπού εξ ιδίας σας προαιρέσεως και θελήσεως γίνεσθε, καθώς και οι παρέμπροσθέν τους οπού εκατοικούσαν εις το αυτό νησίον, και εγίνεσθε απειθείς της ημών Βασιλείας, και αφανισθήκασιν υπό τον κραταιόν στρατηγόν Βελισάριον, απεσταλμένον από τον κράτις ον Βασιλέα τον πρώην ημών αγιώτατον Ιουστινιανόν τον μέγαν, και πάλιν από τον Κραταιόν στρατηγόν Βελισάριον αποσταλμένον από τον κράτιστον τον πρώην ημών αγιώτατον Ιουστίνον τον μέγαν, και πάλιν από τον κράτιστον στρατηγόν Νικηφόρον τον Φωκάν απεσταλμένον από τον κράτιστον Βασιλέα Βασίλειον τον Πορφυρογέννητον, και μετέπειτα υπό τον ανδρικώτατον και στερεόν εν πολέμοις Βάρδαν τον θαλάσσιον Πατρίκιον και επίτροπον του ορθοδόξου ημών Βασιλέως Ρωμανού του Αργυροπούλου, και το όλον δια την παράβασιν αυτών, και αποστασίαν, ως καθώς και εσείς εδώ κάμνετε, και είσθε απειθείς της ημών βασιλείας, κυριεύοντες το αυτό νησίον της Κρήτης, δεν δίδοντας τα τέλη τα βασιλικά, και τους κριτάς και επιτρόπους όπου εστείλαμεν δεν τους εδεκτήκατε, μάλιστα με αισχύνην πολλήν και κατεφρόνεσιν εις εμάς τους αντιστείλετε. Δια τούτο με βουλήν συνοδικήν των παναγιωτάτων πατριαρχών, και ετέρων αρχιερέων, με γνώμην πάσι τοις άρχουσι της Συγκλήτου, δια το τέλειον και ακατάκρετον αφανισμόν εσάς ολωνών των κατοίκων της νήσου Κρήτης, γυναικών αι τέκνων, και πραγμάτων σας παντελώς, εντέλλομεν ένα μέρος μικρόν από ταις δυνάμαις ταις βασιλικαίς, ήγουν κάτεργα εκατόν, και εξαιρέτως το κάτεργον το Βασιλικόν, οπού εις αυτό σέρνω δια Βασιλέα και επίτροπον της ημών Βασιλείας τον περιπόθητον και φίλτατόν μου υιόνΙσαάκιον, ομού με τους παρόντας δώδεκα γενεών άρχοντας της ημών Βασιλείας και Συγκλήτου, με τέλος αποφασιστικόν και σύγκησιν αφανισμού του πολέμου, διατί τέτοιας λογής δύναμιν, οπού ακόμη μήτε σεις, μήτε οι πρώτοι σας, ούτε την είδετε, αλλά ουδέ την ηκούσατε. Και έτσι σας θέλουσι μαζώξει όλους να παιδευθήτε με τυραννισμένους θανάτους και ανακράτους χαλασμούς, ατοί σας είστε η αιτία δια την άμετρόν σας αποστασίαν. Ταύτα πάντα σας ανήγγειλα, και αν ποιήσετε προσκύνησιν έως εγγίσωσι τα κάτεργα εις πάσαν άκραν του νησίου, θέλετε έχει παραμικρόν συμπάθειον, ειδέ αλλέως ποιήσετε θέλετε αφανισθή κατά κράτος με απόστασιν της παρούσης, όσον είνε αμετασάλευτη.
      Ο εν Χριστώ Βασιλεύς, και περιπόθητος μοι υιός Ισαάκιος, καγώ ο πατήρ αυτού Αλέξιος
      αρπβ = 1182.
      Οι αγαπητοί μου υιοί εν άρχουσιν. Κύρις Ιωάννης ο Φωκάς, Κύρις Κωνσταντίνος ο Βαρούχας, Κύρις Μαρίνος ο Σκορδύλης, Κύρις Λέων ο Μούσουρος, Κύρις Φίλιππος ο Γαβαλάς, Κύρις Ανδρέας ο Μελισσηνός, Κύρις Θωμάς ο Αρκολέος, Κύρις Δημήτριος ο Βλαστός, Κύρις Ευστράτιος ο Χορτάτζης, Κύρις Νικηφόρος ο Αργυρόπουλος, ο Αγιοστεφανίτης, Κύρις Λουκάς ο Λίτινος, Κύρις Ματθαίος ο Καλαφάτος.
      ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΟΝ ΚΕΡΚΥΡΑΣ.
      Αλέξιος Κομνηνός Βασιλεύς και Αυτοκράτωρ Ρωμαίων.
      Ημείς, ο δια της απείρου και αμέτρου ευσπλαχνίας του επουράνιου Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού, Πατρός και υιού και Αγίου Πνεύματος, και της αειπαρθένου Θεοτόκου, όντες επί της γης κραταιός Βασιλεύς και Αυτοκράτωρ των Ρωμαίων, οι δια της θείας Προνοίας όντες Αυτοκράτωρ όλης της Οικουμένης, και πατήρ της περιφανεστάτης Κωνσταντινουπόλεως, ήτις κατά θείαν πρόνοιαν εστίν η Βασίλισσα πασών των πόλεων και προστατεύουσα των ορθοδόξων χριστιανών, των εχόντων και πιστευόντων την ομούσιον και προσκυνητήν ΑγίανΤριάδαν, την ομολογουμένην εις ένα Θεό τρισυπόστατον, και σεβομένην τα δόγματα της αγίας και οικουμενικής πρώτης συνόδου της συγκροτηθείσης παρά των αγιωτάτων, φιλοχρίστων και μιμητών των Αποστόλων ημετέρων Αυτοκρατόρων Κωνσταντίνου και Ελένης, και των λοιπών τόσων συνόδων, Αλέξιος Κομνηνός Πορφυρογέννητος Βασιλεύς της Κωνσταντινουπόλεως, Νέας Ρώμης, και καθολικός διάδοχος των μακαρίων βασιλέων του Ιορδάνου και πάσης γης Αιγύπτου, Αραβίας, Φρυγίας, Ασίας, και Μεσοποταμίας, άνωθεν του Ευξείνου Πόντου και άχρι των Βρεττανικών νήσων, της Ευρώπης, απάσης Αρμενίας, Σικελίας, Ελλάδος, και πάσης της οικουμένης από ανατολών μέχρι δυσμών και από μεσημβρίας έως άρκτου, ανακαινισταί του αγίου Τάφου του Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού, του τιμίου και ζωοποιού Σταυρού, και των άλλων αγίων τόπων του Ιησού, σωτήρος και προστάτου των πιστών και ορθοδόξων χριστιανών και υπερασπιστών αυτών δια την αγίαν και καθολικήν πίστιν, γράφομεν υμίν όσοι ευρίσκεσθε και κατοικείτε εις την ημετέραν νήσον της Κρήτης, ότι καθώς πολλοί καταντήσαντες εκουσίως δυστυχείς, ούτω και οι υμέτεροι προπάτορες οι κατοικήσαντες την αυτήν νήσον, όντες απειθείς εις το κράτος μας εξολοθρεύσθησαν από τον ημέτερον ανδρείον στρατηγόν Βελισάριον, απεσταλμένον παρά του κραταιοτάτου Αυτοκράτορος και ημετέρου δικαιοτάτου πατρός Ιουστινιανού του μεγάλου, και πάλιν παρά του ανδρείου και μαχιμωτάτου Βάρδα θαλασσινού Πατρικίου, και τοποτηρητού του ημετέρου ορθοδόξου Αυτοκράτορος Ρωμανού Αργυροπούλου. Και ταύτα πάντα δια την εκείνων παράβασιν και αποστασίαν, καθώς πράττετε και υμείς το αυτό, και δεν πείθεσθε εις την βασιλείαν μας, και κυριεύετε την αυτήν νήσον Κρήτην, μη πληρώνοντες τους βασιλικούς φόρους εις τους σταλέντας υμίν παρ’ ημών κριτάς τε και τοποτηρητάς, αλλά μάλιστα με πολήν καταισχύνην και καταφρόνησιν τους εστείλατε οπίσω. Δια τούτο, με την συναίνεσιν των αγιωτάτων πατριαρχών και των λοιπών ιεραρχιών, και με την γνώμην πάντων των ευγενών της Συγκλήτου, δια τον παντελή αφανισμόν όλων υμών των κατοίκων της νήσου Κρήτης, των γυναικών τε και τέκνων υμών, και πάσης της περιουσίας σας, στέλλομεν εν μικρόν μέρος των δυνάμεων του κράτους μας, ήτοι εκατόν τριήρεις, και κατ’ εξοχήν την βασιλικήν τριήρη, εις την οποίαν στέλλομεν αρχιστράτηγον και τοποτηρητήν της μεγαλειότητός μας τον φίλτατον και ηγαπημένον μας υιόν Ισαάκιον, ομού με τους παρόντας ευγενείς του ημετέρου βασιλείου και της Συγκλήτου, τους όντας εκ δώδεκα οικογενειών, με σκοπόν και απόφασιν να σας εξολοθρεύσωσι κατά κράτος με τον πόλεμον, και με τόσας δυνάμεις, όσας μήτε υμείς, μήτε οι προπάτορες υμών είδετε, μήτε ηκούσατε. Και ούτως θέλουν σας παιδεύσει όλους με βασανιστικούς θανάτους και τέλειον αφανισμόν, όντας αιτίους τούτων δια την ασεβή και μωράνεπανάστασίν σας, ταύτα πάντα σας δηλοποιούμεν, και αν δώσετε σημεία υποταγής, άμα όταν φθάσωσιν αι τριήρεις εις τας πρώτα σύνορα της νήσου, θέλετε λάβει μικράν τινα συγχώρησιν. Εάν δεν πράξητε άλλως, θέλετε αφανισθή, δυνάμει της παρούσης αμετατρέπτον αποφάσεως, 1182.
      Ο Χριστιανικώτατος Βασιλεύς και ημέτερος υιός Ισαάκιος, και ημείς ο πατήρ αυτού Αλέξιος.
      Οι ημέτεροι υιοί ευγενείς.
      Ιωάννης Φωκάς, Κωνσταντίνος Βαρούχας, Μαρίνος Σκορδύλης, ημέτερος ανεψιός και μέγας στρατάρχης, Λέων Μούσουρος, Φίλιππος Γαβαλάς, ημέτερος συγγενής, Ανδρέας Μελισσηνός, Θωμάς Αρκολέος, Δημήτριος Βλαστός, Ευστράτιος Χορτάτζης, Νικηφόρος Αργυρόπουλος, και Αργυροστεφανήτης, Λουκάς Λίθινος, Ματθαίος Καλαφάτης.
      Μετά το κείμενον του ούτως υπό των διαφόρων μεταφραστών παραμορφωθέντος χρυσοβούλου, αναγινώσκονται τα εξής σημειώματα μεταγενεστέρας χρονολογίας. Επειδή δε εξαισία και εν τούτοις παρατηρείται η διαφορά καταχωρούμεν, αντιτιθέμενοι και το Κερκυραϊκόν χειρόγραφον.
      ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΟΝ ΖΑΚΥΝΘΟΥ… 2
      Τα δώδεκα αρχοντόπουλα οπού ήλθασιν εις την Κρήτην εις συντροφίαν του υιού του βασιλέως δευτερογραμμένοι μετά των συγγενών αυτών, οι οποίοι εις την Κρήτην ωσάν την επήρασιν, και ο βασιλεύς τους εμοίρασεν όλον τον τόπον.
      Φωκάδαις εκ το μέρος της Μονής των Στουδίων, Λέων, Γεώργιος, Ιάκωβος, Ανδρέας, Αλέξιος, Νικηφόρος, Μιχαήλ, Βάρδας. Οι άνωθεν ωνομάσθησαν από τους ενδοξοτάτους Βενετικούς Καλλιέργαι, δια το καλόν έργον του μεταγενεστέρου αυτών Αλεξίου, όπου έκαμαν την αγάπην.
      Γαβαλάδαις εκ το μέρος της μονής των αγίων Αποστόλων, Φίλιππος, Ιωάννης, Γεώργιος, Σίφης, Αντώνιος, Μαρίνος.
      Σκορδύλιδαις, εκ το μέρος της μονής του αγίου Ευθυμίου, Μαρίνος, Ιωάννης, Μιχαήλ, Καπάδων, Γεώργιος, Βάρδας, Γαβριήλ, Εμμανουήλ, Κώνστας, Νικηφόρος. Από τους άνωθεν τούτους είναι η κάτωθεν γενεαίς, Πάτερος, Καψοκάλυβος, Ψαρομυλίγγοι, Λιγνοί, Κυρακόπουλοι, Σαρακηνοί, Λουγγίνοι, Φικιοκάλοι, Μαλαφαράδαις, Παπαδόπουλοι, Λουμπινοι, Τρακινοί, Σεβαστοί, Νομικοί.
      Αρκολέοι, εξ της Μονής του Αγίου Φωκά, Θθωμάς, Κώνστας, Αντώνιος, Βασίλειος, Θεόδωρος, Σπυρίδων, Ελευθέριος, Νικόλαος. Οι άνωθεν ωνομάσθησανΑρκολέοι, διότι ο πρώτος τωνε έκοψε τον Λέων τον αποστάτην, δια την αγάπην και δούλευσιν της βασιλείας.
      Μούσουροι, εκ το μέρος της Παμμακαρίστου, Λέων, Σταμάτης, Εμμανουήλ, Νικόλαος, Βλάσιος, Μιχαήλ. Οι άνωθεν ωνομάσθησαν Μούσουροι, διότι ο πρώτος των εμπήκεν εις την Βουλδοβλαχίαν, όταν έκοψαν τους βλάχους.
      Χορτάτζιδες, εκ το μέρος του Αγίου Μηνά, Μιχαήλ, Ευστράτιος, Γεώργιος, Φωτεινός, Παύλος, Μηνάς, Κωνσταντίνος.
      Βαρούχιδες, εκ το μέρος της Λεπτής Κωνσταντινουπόλεως, Πολύκαρπος, Ιωάννης, Αλέξιος, Νικηφόρος.
      Μελισσηνοί, εκ το μέρος του Αγίου Ρωμανού, Ανδρέας, Δημήτριος, Βασίλειος, Θεόδωρος, Κοσμάς, Παντελεήμων, Ιωάννης, Δαμιανός, Ρωμανός.
      Αργυρόπουλοι Αγιοστεφανίταις, εκ το μέρος του Αγίου Στεφάνου, Νικηφόρος, Ιωάννης, Στέφανος, Γεώργιος, Βλάσσιος, Μηνάς, Νικήτας. Οι άνωθεν Αργυρόπουλοι ωνομάσθησαν και Αγιοστεφανίταις, διατί ο Βασίλειος ο Μακεδών, ο πατήρ του Λέοντος του Σοφού, δια το σημείον του αετού οπού είδεν, ετύπωσεν έναν αργυρόν αετόν, και τον έβαλλεν εις τα φλάμπουρά του, και ωνομάσθη Αργυρόπουλος, και όταν εσυγχωρησε του υιού του Λέοντος και τον έχρισε Βασιλέα, τον εστεφάνωσε με το στεφάνι της υπεραγίας Θεοτόκου των Βλαχερνών, και τον ωνόμασεν Αγιοστεφανίτην τον Πορφυρογέννητον.
      Βλαστοί, εκ το μέρος της Αγίας ιουλιανής, Δημήτριος, Συμεών, Στέφανος, Προκόπιος, Εμμανουήλ, Μαρίνος, Γεώργιος. Οι άνωθεν ωνομάσθησαν βλαστοί διατί οι πρώτοι τωνε ενίκησαν την Έδεσσαν

  2. Κώστας Ντουντουλάκης

    Απάντηση του υποφαινόμενου, Κώστα Σ. Ντουντουλάκη, συντ δασκάλου, πτυχ. Πολιτ. Επιστημών, ιστορικού μελετητλη: Όσοι λένε πως είναι ανυπόστατα τα παραπάνω, ας μπυν στον κόπο να τεκμηριώσουν βιβλιογραφικά, όχι με αφορισμούς, ποια από τα παρακάτω (κορυφαίων συντηρητικών, κάθε άλλο παρά “αριστερών” ιστορικών, είναι “ανυπόστατα”:

    1. Ο ΚΑΤ΄ΕΞΟΧΗΝ ΕΙΔΙΚΟΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΛΟΓΟΣ ΤΩΜΑΔΑΚΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΛΗΡΗ ΑΝΤΙΘΕΣΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ-ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑΣ

    ”Κατά τα τελευταία έτη συνηθίσαντες υπό τα ανθρωπιστικά συνθήματα να ενώνωμεν τους δύο αυτούς διαφορωτάτους αλλήλων κόσμους, τον Ελληνικόν και τον Χριστιανικόν, συγχέομεν εις την σφαίραν του πνευματος δύο διακρινομένας αλλήλων και πολλάκις αντιμαχόμενας καταστάσεις, ων εκάστη είχε και την ιδίαν (δική της) θεώρησιν… Ο Χριστιανισμός υπήρξε πολέμιος κατά κύριον λόγον του Ελληνισμού ως Ζωής και ως Σκέψεως. Εβλεπε εις αυτόν… το φιλέρευνον πνεύμα το οποίον ήγεν εις την φιλοσοφίαν. Το ότι δια τους Ελληνας η Αλήθεια δεν ήτο σταθερά και εξα αποκαλύψεως αλλ’εύρημα της ανθρώπινης διάνοιας, τούτο δεν συνεχώρει ο Χριστιανισμός . Κατά του κλασσικού κόσμου είναι η εμφάνισης αυτού ως ειδωλολατρικού…. το όνομα Ελλην ταχύτατα συνέπεσε με την έννοιαν του ειδωλολάτρης, μη χριστιανός…. Αυτό το πνεύμα της εχθρότητας προς τον πνευματικόν Ελληνισμόν διετηρήθη έως ότου η νέα θρησκεία κατωχυρώθη, επροστατεύθει ως επίσημος κρατική και απέκτησε τον αδιαπέραστον δογματικόν κλοιόν εις δακτύλιον προστασίας ‘ ‘

    Νικ.Β.Τωμαδάκης (καθηγητής Βυζαντινής Φιλολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών 1956) στο έργο του ”Εισαγωγή εις την Βυζαντινή Φιλολογίαν ” τόμος Α’, τεύχος Α’, εκδ.2η. σελ.23-24, Αθηναι 1956

    2. Να με τι ρωμαϊκούς αυτοκρατορικούς νόμους και άγρια εγκλήματα επιβλήθηκε ο χριστιανισμός:

    ΙΟΥΣΤΙΝΙΑΝΕΙΟΣ ΚΩΔΙΚΑΣ 1.10.9 «Διατάζουμε τους άρχοντές μας, αλλά και όσους διδάσκονται από τους θεοφιλέστατους επισκόπους, να αναζητούν σύμφωνα με τον νόμο όλες τις περιπτώσεις ασέβειας υπέρ της ελληνικής θρησκείας, έτσι ώστε να μην συμβαίνουν, αλλά και αν συμβαίνουν, να τιμωρούνται…

    Κανείς να μην έχει το δικαίωμα να κληροδοτεί με διαθήκη (περιούσιες) ή να χαρίζει με δωρεά οτιδήποτε, σε πρόσωπα ή τόπους που έχουν επισημανθεί ότι διαπράττουν την ασέβεια του ελληνισμού… όσα δίδονται ή κληροδοτούνται μ’ αυτόν τον τρόπο θα αφαιρούνται. Με την παρούσα ευσεβή νομοθεσία (διατάζουμε επίσης) να διατηρηθούν σε ισχύ όλες οι τιμωρίες με τις οποίες οι προηγούμενοι (χριστιανοί) βασιλείς είχαν απειλήσει να τιμωρήσουν την ελληνική πλάνη, με τις οποίες (τιμωρίες!) προσπαθούσαν να διασφαλίσουν την ορθόδοξη πίστη»

    ΙΟΥΣΤΙΝΙΑΝΕΙΟΣ ΚΩΔΙΚΑΣ 1.10
    «Να κλείσουν όλοι οι ναοί σε όλες τις πόλεις και σε όλους τους τόπους της οικουμένης… Αν κάποιος με οποιαδήποτε δύναμη παραβεί (αυτό τον νόμο) θα τιμωρηθεί με αποκεφαλισμό»…

    3. Το τι έγινε στην Κρήτη με την κατάκτησή της με τον εκ 3.300 πλοίων και 200.000 στρατιωτών και ναυτών!!! στράτευμα του Ν.Φωκά και από τον εξωφρενικά αιμοσταγή “Νίκωνα ου Μετανοείτε” περιγράφεται και στα εξής κείμενα και πηγές:

    α. «Την επαύριο ξημέρωσε η πιο φρικτή μέρα για τους πληθυσμούς τους Λευκού Βουνού, πού δόξαζαν θεούς Ολυμπίσιους. Εφτασε κόσμος, προσφυγιά από την επαρχία του Έλυρου κι από τις πίσω

    ρίζες του βουνού κι άλλοι απ’την ανατολή, της Ρήθυμνας τα μέρη. Είχαν πατήσει τα χωριά τους με
    το μαχαίρι και με σταυρό, πλήθος οι Σταυροφόροι (του Φωκά). Την άλλη μέρα κάπνιζαν απ’άκρη σ’άκρη όλα
    τα χωριά των Σφακιών…. Οσοι νέοι άντρες είχαν απομείνει και δεν πήγαν στην εκστρατεία,
    πιάστηκαν από τους Μαυροφόρους, χλευάστηκαν πρώτα και λογχίστηκαν… Μαζί με τις κατοικίες
    των ανθρώπων κάηκαν και ξεθεμελιώθηκαν με λύσσα τα χιλιοχρόνητα των Ολυμπίων ιερά…»
    (“Οι άνθρωποι, οι θεοί και ο Ολυμπος” Γ. Μανούσακα. σελ.143, εκδ. Κέδρος).

    β. «..σφαγάς Παρθένων εν Κρήτη, αίτινες ούτε επι Λουκιανού ούτε επί Ιουλιανού συνέβησαν, αλλά
    επί Νικηφ.Φωκά….»

    (Παπαρρηγόπουλος Φιλόπατρις ή Διδασκόμενος, τόμος Ε,σελ.136, εκδ.Νικας)

  3. Κώστας Ντουντουλάκης

    Πολύ περισσότερα θα βρουν όσοι θέλουν να ψάξουν, εδώ, κείμενο του 1971 ν, από όπου πήρα πολλά στοιχεία αν και δεν συμφωνώ με την θρησκευτική άποψη του συγγραφεα: http://hellenicnationalreligion.blogspot.com/2010/02/270000-961.html

  4. Κώστας Ντουντουλάκης

    Αντιπαρέρχομαι τις ηλιθιότητες θρασύδειλων κομπλεξικών, πάντα απόντων από κάθε εθνοανεξαρτησιακό αγώνα, ακόμα και όταν εγώ πχ διωκόμουν και δικαζόμουν επί μήνες γιαυτό με άλλους συναγωνιστές, μα και τώρα, στους σημερινούς δημοκρατικούς αντικατοχικούς αγώνες) αγράμματων (μα ενδεικτικά και ορθογράφων επιπέδου Α Δημοτικού…)
    Απάντηση λοιπόν προς πολιτισμένους και καλών προθέσεων διαφωνούντες, του υποφαινόμενου, Κώστα Σ. Ντουντουλάκη, συντ δασκάλου, πάντα, όπως είναι πασίγνωστο, με κόστος σε αγωνιστικές επάλξεις, ποτέ σε οφίκια πτυχ. Πολιτ. Επιστημών, και απλού ιστορικού μελετητή:
    Όσοι λένε πως είναι ανυπόστατα τα παραπάνω, ας μπουν στον κόπο να τεκμηριώσουν βιβλιογραφικά, όχι με αφορισμούς, ποια από τα παρακάτω (κορυφαίων συντηρητικών, κάθε άλλο παρά “αριστερών” ιστορικών, είναι “ανυπόστατα”:

    1. Ο ΚΑΤ΄ΕΞΟΧΗΝ ΕΙΔΙΚΟΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΛΟΓΟΣ ΤΩΜΑΔΑΚΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΛΗΡΗ ΑΝΤΙΘΕΣΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ-ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑΣ

    ”Κατά τα τελευταία έτη συνηθίσαντες υπό τα ανθρωπιστικά συνθήματα να ενώνωμεν τους δύο αυτούς διαφορωτάτους αλλήλων κόσμους, τον Ελληνικόν και τον Χριστιανικόν, συγχέομεν εις την σφαίραν του πνευματος δύο διακρινομένας αλλήλων και πολλάκις αντιμαχόμενας καταστάσεις, ων εκάστη είχε και την ιδίαν (δική της) θεώρησιν… Ο Χριστιανισμός υπήρξε πολέμιος κατά κύριον λόγον του Ελληνισμού ως Ζωής και ως Σκέψεως. Εβλεπε εις αυτόν… το φιλέρευνον πνεύμα το οποίον ήγεν εις την φιλοσοφίαν. Το ότι δια τους Ελληνας η Αλήθεια δεν ήτο σταθερά και εξα αποκαλύψεως αλλ’εύρημα της ανθρώπινης διάνοιας, τούτο δεν συνεχώρει ο Χριστιανισμός . Κατά του κλασσικού κόσμου είναι η εμφάνισης αυτού ως ειδωλολατρικού…. το όνομα Ελλην ταχύτατα συνέπεσε με την έννοιαν του ειδωλολάτρης, μη χριστιανός…. Αυτό το πνεύμα της εχθρότητας προς τον πνευματικόν Ελληνισμόν διετηρήθη έως ότου η νέα θρησκεία κατωχυρώθη, επροστατεύθει ως επίσημος κρατική και απέκτησε τον αδιαπέραστον δογματικόν κλοιόν εις δακτύλιον προστασίας ‘ ‘

    Νικ.Β.Τωμαδάκης (καθηγητής Βυζαντινής Φιλολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών 1956) στο έργο του ”Εισαγωγή εις την Βυζαντινή Φιλολογίαν ” τόμος Α’, τεύχος Α’, εκδ.2η. σελ.23-24, Αθηναι 1956

    2. Να με τι ρωμαϊκούς αυτοκρατορικούς νόμους και άγρια εγκλήματα επιβλήθηκε ο χριστιανισμός:

    ΙΟΥΣΤΙΝΙΑΝΕΙΟΣ ΚΩΔΙΚΑΣ 1.10.9 «Διατάζουμε τους άρχοντές μας, αλλά και όσους διδάσκονται από τους θεοφιλέστατους επισκόπους, να αναζητούν σύμφωνα με τον νόμο όλες τις περιπτώσεις ασέβειας υπέρ της ελληνικής θρησκείας, έτσι ώστε να μην συμβαίνουν, αλλά και αν συμβαίνουν, να τιμωρούνται…

    Κανείς να μην έχει το δικαίωμα να κληροδοτεί με διαθήκη (περιούσιες) ή να χαρίζει με δωρεά οτιδήποτε, σε πρόσωπα ή τόπους που έχουν επισημανθεί ότι διαπράττουν την ασέβεια του ελληνισμού… όσα δίδονται ή κληροδοτούνται μ’ αυτόν τον τρόπο θα αφαιρούνται. Με την παρούσα ευσεβή νομοθεσία (διατάζουμε επίσης) να διατηρηθούν σε ισχύ όλες οι τιμωρίες με τις οποίες οι προηγούμενοι (χριστιανοί) βασιλείς είχαν απειλήσει να τιμωρήσουν την ελληνική πλάνη, με τις οποίες (τιμωρίες!) προσπαθούσαν να διασφαλίσουν την ορθόδοξη πίστη»

    ΙΟΥΣΤΙΝΙΑΝΕΙΟΣ ΚΩΔΙΚΑΣ 1.10
    «Να κλείσουν όλοι οι ναοί σε όλες τις πόλεις και σε όλους τους τόπους της οικουμένης… Αν κάποιος με οποιαδήποτε δύναμη παραβεί (αυτό τον νόμο) θα τιμωρηθεί με αποκεφαλισμό»…

    3. Το τι έγινε στην Κρήτη με την κατάκτησή της με τον εκ 3.300 πλοίων και 200.000 στρατιωτών και ναυτών!!! στράτευμα του Ν.Φωκά και από τον εξωφρενικά αιμοσταγή “Νίκωνα ου Μετανοείτε” περιγράφεται και στα εξής κείμενα και πηγές:

    α. «Την επαύριο ξημέρωσε η πιο φρικτή μέρα για τους πληθυσμούς τους Λευκού Βουνού, πού δόξαζαν θεούς Ολυμπίσιους. Εφτασε κόσμος, προσφυγιά από την επαρχία του Έλυρου κι από τις πίσω

    ρίζες του βουνού κι άλλοι απ’την ανατολή, της Ρήθυμνας τα μέρη. Είχαν πατήσει τα χωριά τους με
    το μαχαίρι και με σταυρό, πλήθος οι Σταυροφόροι (του Φωκά). Την άλλη μέρα κάπνιζαν απ’άκρη σ’άκρη όλα
    τα χωριά των Σφακιών…. Οσοι νέοι άντρες είχαν απομείνει και δεν πήγαν στην εκστρατεία,
    πιάστηκαν από τους Μαυροφόρους, χλευάστηκαν πρώτα και λογχίστηκαν… Μαζί με τις κατοικίες
    των ανθρώπων κάηκαν και ξεθεμελιώθηκαν με λύσσα τα χιλιοχρόνητα των Ολυμπίων ιερά…»
    (“Οι άνθρωποι, οι θεοί και ο Ολυμπος” Γ. Μανούσακα. σελ.143, εκδ. Κέδρος).

    β. «..σφαγάς Παρθένων εν Κρήτη, αίτινες ούτε επι Λουκιανού ούτε επί Ιουλιανού συνέβησαν, αλλά
    επί Νικηφ.Φωκά….»

    (Παπαρρηγόπουλος Φιλόπατρις ή Διδασκόμενος, τόμος Ε,σελ.136, εκδ.Νικας)

    Πολύ περισσότερα θα βρουν όσοι θέλουν να ψάξουν, εδώ, κείμενο του 1971 ν, από όπου πήρα πολλά στοιχεία αν και δεν συμφωνώ με την θρησκευτική άποψη του συγγραφεα: http://hellenicnationalreligion.blogspot.com/2010/02/270000-961.html.

    Αυτά. Και για /οσους θέλουν ανοιχτό ισότιμο δημόσιο πολιτισμένο διάλογο με επιχειρήματα εκατέρωθεν, δηλώνω πως είμαι έτοιμος, όποτε θέλουν να οργανώσουμε έναν τέτοι δημόσιο, επιστημονικό ιστορικό διάλογο. Και δηλώνω από τώρα, πως είμαι πρόθυμος να ανασκευάσω απόψεις μου αν αποδειχτούν αναληθείς. Ελπίζω το ίδιο να δηλώνουν και οι αντίθετης ιστορικής οπτικής.Σε ποδοσφαιροχουλιγκανικού τύπου αντιπαραθέσεις δεν συμμετέχω.

    • Κώστας Ντουντουλάκης

      Από ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 06/11/2008
      “…Βυζάντιο σημαίνει αποθηρίωση του ανθρώπου. Εκτυφλώσεις, ακρωτηριασμοί, στραγγαλισμοί, μαστιγώσεις, λιθοβολισμοί, πέταγμα στα θηρία, κατακρημνίσεις, νευροκοπίες, καυλοκοπίες, ευνουχισμοί παιδιών, πνιγμοί σε σάκους μέσα στην θάλασσα, παλουκώματα, βρασμοί σε καζάνια, αργό καψάλισμα, εκτελέσεις, γδάρσιμο, σκύλευση νεκρών, αιματοχυσίες, διαπομπεύσεις, εξορία, μεταλλισμός στην ημερήσια διάταξη. Και ο αποκτηνωμένος όχλος να ηδονίζεται με το μαρτύριο των συνανθρώπων του, ιδιαίτερα αν πρόκειται για ξεπεσμένους αξιωματούχους. Οι πιο άγριες φυλές ανθρωποφάγων δεν έχουν να επιδείξουν τέτοιες θηριωδίες. Οι αυτοκράτορες και πατριάρχες, άνθρωποι του σχοινιού και του παλουκιού, επέβαλαν και ευλογούσαν, αλλά και υφίσταντο και οι ίδιοι τις ποινές αυτές, μέσα σε ένα ατέλειωτο γαϊτανάκι αιματηρών εκθρονίσεων, όπου ο εραστής του αυτοκράτορα o σταυλίτης, τον δολοφονούσε και γινόταν αυτός βασιλιάς ελέω Θεού, στα πλαίσια αυτού που ο κ. Γιώργος Μεταλληνός θα αποκαλούσε απόδειξη της λαϊκότητας της Αυτοκρατορίας.
      Δεκατρείς (13) από τους 88 αυτοκράτορες πετάχτηκαν σε μοναστήρια και 30 δολοφονήθηκαν με φρικτούς τρόπους. Λίγοι πέθαναν ειρηνικά στο κρεβάτι τους. Ο αυτοκράτορας Μαυρίκιος κομματιάστηκε μαζί με τα 5 αγόρια του, ενώ σφάχτηκε και η γυναίκα του με τις κόρες του από τον σφετεριστή Φωκά, https://www.blogger.com/blogger.g

    • Κώστας Ντουντουλάκης

      Το κατά των Κρητών χρυσόβουλο του Αλέξιου Κομνηνού το 1182 και άλλα τινά χρυσόβουλα…

      “…Γράφω προς εσάς τους κατοίκους και ευρισκομένους εν τη νήσω Κρήτης, ότι ωσάν άφρονες και αρίζικοι, οπού εξ ιδίας σας προαιρέσεως και θελήσεως γίνεσθε, καθώς και οι παρέμπροσθέν τους οπού εκατοικούσαν εις το αυτό νησίον, και εγίνεσθε απειθείς της ημών Βασιλείας, και αφανισθήκασιν υπό τον κραταιόν στρατηγόν Βελισάριον, απεσταλμένον από τον κράτις ον Βασιλέα τον πρώην ημών αγιώτατον Ιουστινιανόν τον μέγαν, και πάλιν από τον Κραταιόν στρατηγόν Βελισάριον αποσταλμένον από τον κράτιστον τον πρώην ημών αγιώτατον Ιουστίνον τον μέγαν, και πάλιν από τον κράτιστον στρατηγόν Νικηφόρον τον Φωκάν απεσταλμένον από τον κράτιστον Βασιλέα Βασίλειον τον Πορφυρογέννητον, και μετέπειτα υπό τον ανδρικώτατον και στερεόν εν πολέμοις Βάρδαν τον θαλάσσιον Πατρίκιον και επίτροπον του ορθοδόξου ημών Βασιλέως Ρωμανού του Αργυροπούλου, και το όλον δια την παράβασιν αυτών, και αποστασίαν, ως καθώς και εσείς εδώ κάμνετε, και είσθε απειθείς της ημών βασιλείας, κυριεύοντες το αυτό νησίον της Κρήτης, δεν δίδοντας τα τέλη τα βασιλικά, και τους κριτάς και επιτρόπους όπου εστείλαμεν δεν τους εδεκτήκατε, μάλιστα με αισχύνην πολλήν και κατεφρόνεσιν εις εμάς τους αντιστείλετε. Δια τούτο με βουλήν συνοδικήν των παναγιωτάτων πατριαρχών, και ετέρων αρχιερέων, με γνώμην πάσι τοις άρχουσι της Συγκλήτου, δια το τέλειον και ακατάκρετον αφανισμόν εσάς ολωνών των κατοίκων της νήσου Κρήτης, γυναικών αι τέκνων, και πραγμάτων σας παντελώς, εντέλλομεν ένα μέρος μικρόν από ταις δυνάμαις ταις βασιλικαίς, ήγουν κάτεργα εκατόν, και εξαιρέτως το κάτεργον το Βασιλικόν, οπού εις αυτό σέρνω δια Βασιλέα και επίτροπον της ημών Βασιλείας τον περιπόθητον και φίλτατόν μου υιόνΙσαάκιον, ομού με τους παρόντας δώδεκα γενεών άρχοντας της ημών Βασιλείας και Συγκλήτου, με τέλος αποφασιστικόν και σύγκησιν αφανισμού του πολέμου, διατί τέτοιας λογής δύναμιν, οπού ακόμη μήτε σεις, μήτε οι πρώτοι σας, ούτε την είδετε, αλλά ουδέ την ηκούσατε. Και έτσι σας θέλουσι μαζώξει όλους να παιδευθήτε με τυραννισμένους θανάτους και ανακράτους χαλασμούς, ατοί σας είστε η αιτία δια την άμετρόν σας αποστασίαν. Ταύτα πάντα σας ανήγγειλα, και αν ποιήσετε προσκύνησιν έως εγγίσωσι τα κάτεργα εις πάσαν άκραν του νησίου, θέλετε έχει παραμικρόν συμπάθειον, ειδέ αλλέως ποιήσετε θέλετε αφανισθή κατά κράτος με απόστασιν της παρούσης, όσον είνε αμετασάλευτη.
      Ο εν Χριστώ Βασιλεύς, και περιπόθητος μοι υιός Ισαάκιος, καγώ ο πατήρ αυτού Αλέξιος
      αρπβ = 1182.”
      ΤΟ ΧΡΥΣΟΒΟΥΛΟ ΑΛΕΞΙΟΥ του ΚΟΜΝΗΝΟΥ
      ΔΙ’ ΕΞΕΛΛΗΝΙΣΜΟΝ της ΝΗΣΟΥ ΚΡΗΤΗΣ
      1182 (1091)
      Ίνα δε καταδειχθή, ότι πολλαί και διάφοροι από του Ιταλικού εγένοντο μεταφράσεις του Χρυσοβούλου, και επομένως πολλαί αι προσθαφαιρέσεις, κατά τον βαθμόν της παιδείας και φαντασιοπληξίας των μεταφραστών, παρατίθημι αντικρύ του κειμένου του Ζακυνθίου χειρογράφου, το εκ των αρχείων της Κερκύρας ληφθέν και δημοσιευθέν υπό Μ. Βερνάρδου.
      ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΟΝ ΖΑΚΥΝΘΟΥ.
      Αλέξιος εν Χριστώ Βασιλεύς και Αυτοκράτωρ Ρωμαίων Ο Κομνηνός.
      Διάπειρον και πλούσιον έλεος του επουρανίου Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού, πατρός, Υιού, και Αγίου Πνεύματος, και της Αειπαρθένου Θεοτόκου Μητρός Αυτού, Εγώ ο επί της γης κραταιός Βασιλεύς όλης Οικουμένης, της Θεοφρουρήτου και περιφήμου Κυρίας πασών των πόλεων της Κωνσταντίνουπόλεως, Πατήρ και κορυφαίος των ορθοδόξων χριστιανών, των τιμώντων και πιστευόντων την ομοούσιον και προσκυνητήν Αγίαν Τριάδα, των ομολογούντων ένα Θεόν τρισυπόστατον, των σεβόντων τα δόγματα της αγίας και οικουμενικής πρώτης Συνόδου, συνηθροισμένης και πληρουμένης υπό ενεργείας των αγίων και φιλοχρίστων ημών Βασιλέων, και Ισαποστόλων Κωνσταντίνου και Ελένης, και των αγίων Συνόδων, Αλέξιος ο Κομνηνός ο και Πορφυρογέννητος, Βασιλεύς Κωνσταντίνου πόλεως, Νέας Ρώμης, και καθολικός διάδοχος των μακαρίων Βασιλέων του Ιορδάνου και πάσης Αιγύπτου, Αραβίας, Φρυγίας, Ασίας και Μεσοποταμίας, και άνωθεν του Ευξείνου Πόντου, και έως τας Βρεττανικάς νήσους, Ευρώπης και πάσης Αρμενίας, από ανατολών μέχρι δυσμών, και από μεσημβρίας έως του άρκτου, βοηθός του Παναγιωτάτου Τάφου του Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού, του τιμίου και ζωοποιού σταυρού, και ετέρων αγίων τόπων της Ιερουσαλήμ, και υπέρμαχος των πιστών και ορθοδόξων χριστιανών, ρεφενδάριος δι’ αυτούς προς την αγίαν και ορθόδοξον ημών πίστιν, Γράφω προς εσάς τους κατοίκους και ευρισκομένους εν τη νήσω Κρήτης, ότι ωσάν άφρονες και αρίζικοι, οπού εξ ιδίας σας προαιρέσεως και θελήσεως γίνεσθε, καθώς και οι παρέμπροσθέν τους οπού εκατοικούσαν εις το αυτό νησίον, και εγίνεσθε απειθείς της ημών Βασιλείας, και αφανισθήκασιν υπό τον κραταιόν στρατηγόν Βελισάριον, απεσταλμένον από τον κράτις ον Βασιλέα τον πρώην ημών αγιώτατον Ιουστινιανόν τον μέγαν, και πάλιν από τον Κραταιόν στρατηγόν Βελισάριον αποσταλμένον από τον κράτιστον τον πρώην ημών αγιώτατον Ιουστίνον τον μέγαν, και πάλιν από τον κράτιστον στρατηγόν Νικηφόρον τον Φωκάν απεσταλμένον από τον κράτιστον Βασιλέα Βασίλειον τον Πορφυρογέννητον, και μετέπειτα υπό τον ανδρικώτατον και στερεόν εν πολέμοις Βάρδαν τον θαλάσσιον Πατρίκιον και επίτροπον του ορθοδόξου ημών Βασιλέως Ρωμανού του Αργυροπούλου, και το όλον δια την παράβασιν αυτών, και αποστασίαν, ως καθώς και εσείς εδώ κάμνετε, και είσθε απειθείς της ημών βασιλείας, κυριεύοντες το αυτό νησίον της Κρήτης, δεν δίδοντας τα τέλη τα βασιλικά, και τους κριτάς και επιτρόπους όπου εστείλαμεν δεν τους εδεκτήκατε, μάλιστα με αισχύνην πολλήν και κατεφρόνεσιν εις εμάς τους αντιστείλετε. Δια τούτο με βουλήν συνοδικήν των παναγιωτάτων πατριαρχών, και ετέρων αρχιερέων, με γνώμην πάσι τοις άρχουσι της Συγκλήτου, δια το τέλειον και ακατάκρετον αφανισμόν εσάς ολωνών των κατοίκων της νήσου Κρήτης, γυναικών αι τέκνων, και πραγμάτων σας παντελώς, εντέλλομεν ένα μέρος μικρόν από ταις δυνάμαις ταις βασιλικαίς, ήγουν κάτεργα εκατόν, και εξαιρέτως το κάτεργον το Βασιλικόν, οπού εις αυτό σέρνω δια Βασιλέα και επίτροπον της ημών Βασιλείας τον περιπόθητον και φίλτατόν μου υιόνΙσαάκιον, ομού με τους παρόντας δώδεκα γενεών άρχοντας της ημών Βασιλείας και Συγκλήτου, με τέλος αποφασιστικόν και σύγκησιν αφανισμού του πολέμου, διατί τέτοιας λογής δύναμιν, οπού ακόμη μήτε σεις, μήτε οι πρώτοι σας, ούτε την είδετε, αλλά ουδέ την ηκούσατε. Και έτσι σας θέλουσι μαζώξει όλους να παιδευθήτε με τυραννισμένους θανάτους και ανακράτους χαλασμούς, ατοί σας είστε η αιτία δια την άμετρόν σας αποστασίαν. Ταύτα πάντα σας ανήγγειλα, και αν ποιήσετε προσκύνησιν έως εγγίσωσι τα κάτεργα εις πάσαν άκραν του νησίου, θέλετε έχει παραμικρόν συμπάθειον, ειδέ αλλέως ποιήσετε θέλετε αφανισθή κατά κράτος με απόστασιν της παρούσης, όσον είνε αμετασάλευτη.
      Ο εν Χριστώ Βασιλεύς, και περιπόθητος μοι υιός Ισαάκιος, καγώ ο πατήρ αυτού Αλέξιος
      αρπβ = 1182.
      Οι αγαπητοί μου υιοί εν άρχουσιν. Κύρις Ιωάννης ο Φωκάς, Κύρις Κωνσταντίνος ο Βαρούχας, Κύρις Μαρίνος ο Σκορδύλης, Κύρις Λέων ο Μούσουρος, Κύρις Φίλιππος ο Γαβαλάς, Κύρις Ανδρέας ο Μελισσηνός, Κύρις Θωμάς ο Αρκολέος, Κύρις Δημήτριος ο Βλαστός, Κύρις Ευστράτιος ο Χορτάτζης, Κύρις Νικηφόρος ο Αργυρόπουλος, ο Αγιοστεφανίτης, Κύρις Λουκάς ο Λίτινος, Κύρις Ματθαίος ο Καλαφάτος.
      ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΟΝ ΚΕΡΚΥΡΑΣ.
      Αλέξιος Κομνηνός Βασιλεύς και Αυτοκράτωρ Ρωμαίων.
      Ημείς, ο δια της απείρου και αμέτρου ευσπλαχνίας του επουράνιου Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού, Πατρός και υιού και Αγίου Πνεύματος, και της αειπαρθένου Θεοτόκου, όντες επί της γης κραταιός Βασιλεύς και Αυτοκράτωρ των Ρωμαίων, οι δια της θείας Προνοίας όντες Αυτοκράτωρ όλης της Οικουμένης, και πατήρ της περιφανεστάτης Κωνσταντινουπόλεως, ήτις κατά θείαν πρόνοιαν εστίν η Βασίλισσα πασών των πόλεων και προστατεύουσα των ορθοδόξων χριστιανών, των εχόντων και πιστευόντων την ομούσιον και προσκυνητήν ΑγίανΤριάδαν, την ομολογουμένην εις ένα Θεό τρισυπόστατον, και σεβομένην τα δόγματα της αγίας και οικουμενικής πρώτης συνόδου της συγκροτηθείσης παρά των αγιωτάτων, φιλοχρίστων και μιμητών των Αποστόλων ημετέρων Αυτοκρατόρων Κωνσταντίνου και Ελένης, και των λοιπών τόσων συνόδων, Αλέξιος Κομνηνός Πορφυρογέννητος Βασιλεύς της Κωνσταντινουπόλεως, Νέας Ρώμης, και καθολικός διάδοχος των μακαρίων βασιλέων του Ιορδάνου και πάσης γης Αιγύπτου, Αραβίας, Φρυγίας, Ασίας, και Μεσοποταμίας, άνωθεν του Ευξείνου Πόντου και άχρι των Βρεττανικών νήσων, της Ευρώπης, απάσης Αρμενίας, Σικελίας, Ελλάδος, και πάσης της οικουμένης από ανατολών μέχρι δυσμών και από μεσημβρίας έως άρκτου, ανακαινισταί του αγίου Τάφου του Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού, του τιμίου και ζωοποιού Σταυρού, και των άλλων αγίων τόπων του Ιησού, σωτήρος και προστάτου των πιστών και ορθοδόξων χριστιανών και υπερασπιστών αυτών δια την αγίαν και καθολικήν πίστιν, γράφομεν υμίν όσοι ευρίσκεσθε και κατοικείτε εις την ημετέραν νήσον της Κρήτης, ότι καθώς πολλοί καταντήσαντες εκουσίως δυστυχείς, ούτω και οι υμέτεροι προπάτορες οι κατοικήσαντες την αυτήν νήσον, όντες απειθείς εις το κράτος μας εξολοθρεύσθησαν από τον ημέτερον ανδρείον στρατηγόν Βελισάριον, απεσταλμένον παρά του κραταιοτάτου Αυτοκράτορος και ημετέρου δικαιοτάτου πατρός Ιουστινιανού του μεγάλου, και πάλιν παρά του ανδρείου και μαχιμωτάτου Βάρδα θαλασσινού Πατρικίου, και τοποτηρητού του ημετέρου ορθοδόξου Αυτοκράτορος Ρωμανού Αργυροπούλου. Και ταύτα πάντα δια την εκείνων παράβασιν και αποστασίαν, καθώς πράττετε και υμείς το αυτό, και δεν πείθεσθε εις την βασιλείαν μας, και κυριεύετε την αυτήν νήσον Κρήτην, μη πληρώνοντες τους βασιλικούς φόρους εις τους σταλέντας υμίν παρ’ ημών κριτάς τε και τοποτηρητάς, αλλά μάλιστα με πολήν καταισχύνην και καταφρόνησιν τους εστείλατε οπίσω. Δια τούτο, με την συναίνεσιν των αγιωτάτων πατριαρχών και των λοιπών ιεραρχιών, και με την γνώμην πάντων των ευγενών της Συγκλήτου, δια τον παντελή αφανισμόν όλων υμών των κατοίκων της νήσου Κρήτης, των γυναικών τε και τέκνων υμών, και πάσης της περιουσίας σας, στέλλομεν εν μικρόν μέρος των δυνάμεων του κράτους μας, ήτοι εκατόν τριήρεις, και κατ’ εξοχήν την βασιλικήν τριήρη, εις την οποίαν στέλλομεν αρχιστράτηγον και τοποτηρητήν της μεγαλειότητός μας τον φίλτατον και ηγαπημένον μας υιόν Ισαάκιον, ομού με τους παρόντας ευγενείς του ημετέρου βασιλείου και της Συγκλήτου, τους όντας εκ δώδεκα οικογενειών, με σκοπόν και απόφασιν να σας εξολοθρεύσωσι κατά κράτος με τον πόλεμον, και με τόσας δυνάμεις, όσας μήτε υμείς, μήτε οι προπάτορες υμών είδετε, μήτε ηκούσατε. Και ούτως θέλουν σας παιδεύσει όλους με βασανιστικούς θανάτους και τέλειον αφανισμόν, όντας αιτίους τούτων δια την ασεβή και μωράνεπανάστασίν σας, ταύτα πάντα σας δηλοποιούμεν, και αν δώσετε σημεία υποταγής, άμα όταν φθάσωσιν αι τριήρεις εις τας πρώτα σύνορα της νήσου, θέλετε λάβει μικράν τινα συγχώρησιν. Εάν δεν πράξητε άλλως, θέλετε αφανισθή, δυνάμει της παρούσης αμετατρέπτον αποφάσεως, 1182.
      Ο Χριστιανικώτατος Βασιλεύς και ημέτερος υιός Ισαάκιος, και ημείς ο πατήρ αυτού Αλέξιος.
      Οι ημέτεροι υιοί ευγενείς.
      Ιωάννης Φωκάς, Κωνσταντίνος Βαρούχας, Μαρίνος Σκορδύλης, ημέτερος ανεψιός και μέγας στρατάρχης, Λέων Μούσουρος, Φίλιππος Γαβαλάς, ημέτερος συγγενής, Ανδρέας Μελισσηνός, Θωμάς Αρκολέος, Δημήτριος Βλαστός, Ευστράτιος Χορτάτζης, Νικηφόρος Αργυρόπουλος, και Αργυροστεφανήτης, Λουκάς Λίθινος, Ματθαίος Καλαφάτης.
      Μετά το κείμενον του ούτως υπό των διαφόρων μεταφραστών παραμορφωθέντος χρυσοβούλου, αναγινώσκονται τα εξής σημειώματα μεταγενεστέρας χρονολογίας. Επειδή δε εξαισία και εν τούτοις παρατηρείται η διαφορά καταχωρούμεν, αντιτιθέμενοι και το Κερκυραϊκόν χειρόγραφον.
      ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΟΝ ΖΑΚΥΝΘΟΥ… 2
      Τα δώδεκα αρχοντόπουλα οπού ήλθασιν εις την Κρήτην εις συντροφίαν του υιού του βασιλέως δευτερογραμμένοι μετά των συγγενών αυτών, οι οποίοι εις την Κρήτην ωσάν την επήρασιν, και ο βασιλεύς τους εμοίρασεν όλον τον τόπον.
      Φωκάδαις εκ το μέρος της Μονής των Στουδίων, Λέων, Γεώργιος, Ιάκωβος, Ανδρέας, Αλέξιος, Νικηφόρος, Μιχαήλ, Βάρδας. Οι άνωθεν ωνομάσθησαν από τους ενδοξοτάτους Βενετικούς Καλλιέργαι, δια το καλόν έργον του μεταγενεστέρου αυτών Αλεξίου, όπου έκαμαν την αγάπην.
      Γαβαλάδαις εκ το μέρος της μονής των αγίων Αποστόλων, Φίλιππος, Ιωάννης, Γεώργιος, Σίφης, Αντώνιος, Μαρίνος.
      Σκορδύλιδαις, εκ το μέρος της μονής του αγίου Ευθυμίου, Μαρίνος, Ιωάννης, Μιχαήλ, Καπάδων, Γεώργιος, Βάρδας, Γαβριήλ, Εμμανουήλ, Κώνστας, Νικηφόρος. Από τους άνωθεν τούτους είναι η κάτωθεν γενεαίς, Πάτερος, Καψοκάλυβος, Ψαρομυλίγγοι, Λιγνοί, Κυρακόπουλοι, Σαρακηνοί, Λουγγίνοι, Φικιοκάλοι, Μαλαφαράδαις, Παπαδόπουλοι, Λουμπινοι, Τρακινοί, Σεβαστοί, Νομικοί.
      Αρκολέοι, εξ της Μονής του Αγίου Φωκά, Θθωμάς, Κώνστας, Αντώνιος, Βασίλειος, Θεόδωρος, Σπυρίδων, Ελευθέριος, Νικόλαος. Οι άνωθεν ωνομάσθησανΑρκολέοι, διότι ο πρώτος τωνε έκοψε τον Λέων τον αποστάτην, δια την αγάπην και δούλευσιν της βασιλείας.
      Μούσουροι, εκ το μέρος της Παμμακαρίστου, Λέων, Σταμάτης, Εμμανουήλ, Νικόλαος, Βλάσιος, Μιχαήλ. Οι άνωθεν ωνομάσθησαν Μούσουροι, διότι ο πρώτος των εμπήκεν εις την Βουλδοβλαχίαν, όταν έκοψαν τους βλάχους.
      Χορτάτζιδες, εκ το μέρος του Αγίου Μηνά, Μιχαήλ, Ευστράτιος, Γεώργιος, Φωτεινός, Παύλος, Μηνάς, Κωνσταντίνος.
      Βαρούχιδες, εκ το μέρος της Λεπτής Κωνσταντινουπόλεως, Πολύκαρπος, Ιωάννης, Αλέξιος, Νικηφόρος.
      Μελισσηνοί, εκ το μέρος του Αγίου Ρωμανού, Ανδρέας, Δημήτριος, Βασίλειος, Θεόδωρος, Κοσμάς, Παντελεήμων, Ιωάννης, Δαμιανός, Ρωμανός.
      Αργυρόπουλοι Αγιοστεφανίταις, εκ το μέρος του Αγίου Στεφάνου, Νικηφόρος, Ιωάννης, Στέφανος, Γεώργιος, Βλάσσιος, Μηνάς, Νικήτας. Οι άνωθεν Αργυρόπουλοι ωνομάσθησαν και Αγιοστεφανίταις, διατί ο Βασίλειος ο Μακεδών, ο πατήρ του Λέοντος του Σοφού, δια το σημείον του αετού οπού είδεν, ετύπωσεν έναν αργυρόν αετόν, και τον έβαλλεν εις τα φλάμπουρά του, και ωνομάσθη Αργυρόπουλος, και όταν εσυγχωρησε του υιού του Λέοντος και τον έχρισε Βασιλέα, τον εστεφάνωσε με το στεφάνι της υπεραγίας Θεοτόκου των Βλαχερνών, και τον ωνόμασεν Αγιοστεφανίτην τον Πορφυρογέννητον.
      Βλαστοί, εκ το μέρος της Αγίας ιουλιανής, Δημήτριος, Συμεών, Στέφανος, Προκόπιος, Εμμανουήλ, Μαρίνος, Γεώργιος. Οι άνωθεν ωνομάσθησαν βλαστοί διατί οι πρώτοι τωνε ενίκησαν την Έδεσσαν

  5. Κώστας Ντουντουλάκης

    Τέλος, ως απόδειξη έντιμης παράθεσης εκ μέρους μου όλων των συγκρουόμενων ιστορικών απόψεων για την ανακατάληψη της Κρήτης από τον Ρωμαίο στρατηγό, αρμενικής καταγωγής (βλ βιογραφία του στο διαδίκτυο) Νικηφόρο Φωκά, ας παραθέσω τον τίτλο και την συνολική αρχική (του 2014) ανάρτησή μου στην ιστοσελίδα “Αντίλογος Χανίων”, που περιέχει και το παραπάνω κείμενο μα και άλλα δυο που γράφουν αντίθετες προς αυτό απόψεις:

    ΑΝΤΙΛΟΓΟΣ ΧΑΝΙΩΝ
    Πέμπτη, 5 Ιουνίου 2014
    “Γενοκτονία 270.000 Κρητών το 961 από τους Ρωμαιοβυζαντινούς κατακτητές”: 3 διαφορετικές εκδοχές
    Σημ Κ.Ντ./Αντίλογου: Παρουσιάζουμε, για διασταύρωση στοιχείων και παραπέρα ιστορική έρευνα και απόπειρα απροκατάληπτης λογικής ερμηνείας 3 διαφορετικές ιστορικές προσεγγίσεις για την ανακατάκτηση της Κρήτης από τον Νικηφόρο Φωκά το 961 μΧ:

    Α΄. “Γενοκτονία 270.000 Κρητών (Ελλήνων κυρίως) το 961 από τους Ρωμαιοβυζαντινούς κατακτητές”

  6. Κώστας Ντουντουλάκης

    Στην παραπάνω ανάρτησή μου λοιπόν το 3ο (αντίθετο του πρώτου) κείμενο που παραθέτω αρχίζει ως εξής, ενώ θέτω υπόψιν και μια σημείωση δική μου για παρατιθέμενα στοιχεία. Όλο το κείμενο,όποιοι ψάξουν θα το δουν μαζί με τα άλλα δυο στην ιστοσελίδα αυτή:

    ΑΝΤΙΛΟΓΟΣ ΧΑΝΙΩΝ
    Πέμπτη, 5 Ιουνίου 2014

    Γ΄ Η ανακατάληψη της Κρήτης από το Νικηφόρο Φωκά -961 μ.Χ.-

    ΒΥΖΑΝΤΙΝΩΝ ΙΣΤΟΡΙΚΑ

    Τετάρτη, 19 Ιουνίου 2013
    Η ανακατάληψη της Κρήτης από το Νικηφόρο Φωκά -961 μ.Χ.-

    Η ανακατάληψη της Κρήτης από το Νικηφόρο Φωκά 961 μ.Χ.

    Η απώλεια της Κρήτης αλλά και της Σικελίας ήταν οδυνηρή για το Βυζάντιο. Η Μεσόγειος είχε πάψει να θεωρείται βυζαντινή λίμνη, η κυριαρχία στη θάλασσα ήταν δείγμα ισχύος κι αυτή η διασάλευση της θαλασσοκρατίας απειλούσε τη παγκοσμιότητα της αυτοκρατορίας.
    Οι Άραβες εδραίωσαν τη παρουσία τους στο νησί και με τον εποικισμό και με την οργάνωση του νέου εμιράτου. Οχύρωσαν και επέκτειναν την περιοχή κοντά στη αρχαία Κνωσό, τον ονομαζόμενο Χάνδακα, που είχε σπουδαία γεωγραφική θέση προσφέροντας διέξοδο προς το Αιγαίο πέλαγος και τις υπόλοιπες περιοχές που αποτελούσαν στόχο των Αράβων. Μαζί με τις πειρατικές τους επιδρομές που τους απέφεραν πολλά πλούτη, αναπτύχτηκαν οικονομικά, εμπορικά αλλά αποτέλεσαν και ένα σημαντικό πολιτικό και πολιτιστικό κέντρο του ευρύτερου αραβικού κόσμου.
    Οι Βυζαντινοί διεξήγαγαν απανωτές επιχειρήσεις για να ανακαταλάβουν το νησί, χωρίς όμως θετικά αποτελέσματα. Το 949 ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Ζ΄ έστειλε μα ικανή ναυτική δύναμη στο νησί, αλλά η επιχείρηση απέτυχε και το στράτευμα συνετρίβη από τους Άραβες. Πέρα από τις πολεμικές λύσεις, προσπάθησαν και μέσω της διπλωματική; οδού, όπως συνήθιζε η βυζαντινή εξουσία, να συνδιαλαγούν με του Άραβες και φαίνεται ότι μεταξύ των δύο μερών υπήρχε επικοινωνία και επαφή.
    Το 960 επί αυτοκράτορος Ρωμανού του Β΄, ετοιμάστηκε και στάλθηκε στο Αιγαίο ένας ισχυρός στόλος με επικεφαλής ένα ικανό και έμπειρο στρατηγό, το Δομέστικο των Σχολών της Ανατολής Νικηφόρο Φωκά, απόγονο μιας φημισμένης οικογένειας, μέλη της οποίας είχαν καταλάβει υψηλά αξιώματα και είχαν παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο.
    Ο βυζαντινός στόλος, κατά προσέγγιση πάντα, όπως αναφέρεται από χρονικογράφους της εποχής, ήταν 50.000 περίπου στρατιώτες και 3.500 πλοία.
    (*Σημ Αντίλογου: Πρωτοφανής αντίφαση ο ισχυρισμός ότι σε 3.500 ποντοπόρα πλοία μετεφέροντο μόλις 50.000, δηλαδή 12-15 άνδρες σε καθένα! τα πλοία εκείνα μετέφεραν καθένα 100 ως 200 στρατιώτες και ναύτες, που και αυτοί ήταν ένοπλοι, στρατός δηλαδή, άρα σύνολο, αν ήταν πράγματι 3.500 τα πλοία, …400-500.000!!! Κατά άλλες, πιο αξιόπιστες ιστορικές πηγές τα πλοία ήταν περί τα 2.200 συνολικά και μετέφεραν 200.000 στρατιώτες και ναύτες. Ο τεράστιος αυτός αριθμός μισθοφόρων που μάζεψε ο Ρωμανός για κατάληψη ενός νησιού στο οποίο και οι βυζαντινοί ιστορικοί συμφωνούν ότι οι άραβες μαζί με τα γυναικόπαιδα και τος γέρους τους ήταν το πολύ 40.000, άρα ήταν κάτω από 10.000 οι ηλικίας 17ως 60 ετών, δηλαδή οι άραβες πολεμιστές! Αυτό και μόνο βοά ότι εκείνο το τεράστιο στράτευμα και στόλος (ουδέποτε άλλοτε στην ιστορία του ανατολικού ρωμαϊκού “βυζαντινού” κράτους συγκεντρωθέν κατά οιουδήποτε αντιπάλου, δεν ήταν για 10.000 σαρακηνούς απλά, αλλά ήταν για μάχη κατά όλου του δυνάμενου να φέρει όπλα ανδρικού πληθυσμού της Κρήτης, που και πάλι αυτός ήταν (θεωρητικά, στην πράξη οι μισοί περίπου) το πολύ 100.000 άνδρες!…)

Η απάντησή σας

Το email σας δεν δημοσιεύεται.

Διαβάστε επίσης
διαφημίσεις