Κρητικός ιερέας για κουταλάκι μετάληψης: Η ουσία για το Χριστιανισμό, είναι να μετέχουν οι πιστοί στη μετάληψη του Άρτου και του Οίνου της κοινής λατρείας. Το επουσιώδες, είναι ο τρόπος που θα γίνεται αυτό”

1 Σχόλιο

Μια διαφορετική άποψη σχετικά με το μυστήριο της Θείας Κοινωνίας εκφράζει ο πατήρ Χαράλαμπος Κοπανάκης, ιερέας στο χωριό Σοκαράς του Δήμου Γορτύνας.

Όπως αναφέρει:

“Την εποχή που αποφασίστηκε και υιοθετήθηκε η χρήση ίδιου για όλους κουταλιού, το τελευταίο που μπορούσαν να υποθέσουν οι άνθρωποι, ήταν η πιθανότητα μετάδοσης ασθενειών. Σκεφθείτε ότι μέχρι πριν έναν αιώνα, είχαμε άγνοια για τη χρησιμότητα του πλυσίματος των χεριών, ως νούμερο ένα πράξη προστασίας”.

"Sponsored links"

Σημειώνει ότι “η απόφαση για την χρήση ενός κουταλιού με το οποίο θα Κοινωνούν όλοι οι πιστοί, δεν λήφθηκε με υγειονομικά κριτήρια, αλλά καθαρά για πρακτικούς λόγους”.

Για να καταλήξει ότι:

«Η ουσία για το Χριστιανισμό, είναι να μετέχουν οι πιστοί στη μετάληψη του Άρτου και του Οίνου της κοινής λατρείας. Το επουσιώδες, είναι ο τρόπος που θα γίνεται αυτό».

Πιο αναλυτικά, ο πατήρ Κοπανάκης στο κείμενό του αναφέρει:

«Ευτυχώς πλέον στην εποχή μας, η δυνατότητα να εκφράζει κανείς τη γνώμη του, είναι κατοχυρωμένη και εν πολλοίς σεβαστή. Είναι σημαντικό λοιπόν να εκφραζόμαστε, αρκεί να το κάνουμε με αίσθημα ευθύνης και επιχειρήματα. Η γνώμη μου λοιπόν εντελώς ξεκάθαρα, για το θέμα του τρόπου μετάδοσης της Θείας Κοινωνίας, έχει ως εξής.

Την εποχή που αποφασίστηκε και υιοθετήθηκε η χρήση ίδιου για όλους κουταλιού, το τελευταίο που μπορούσαν να υποθέσουν οι άνθρωποι, ήταν η πιθανότητα μετάδοσης ασθενειών. Σκεφθείτε ότι μέχρι πριν έναν αιώνα, είχαμε άγνοια για τη χρησιμότητα του πλυσίματος των χεριών, ως νούμερο ένα πράξη προστασίας.

Συνεπώς η απόφαση για την χρήση ενός κουταλιού με το οποίο θα Κοινωνούν όλοι οι πιστοί, δεν λήφθηκε με υγειονομικά κριτήρια, αλλά καθαρά για πρακτικούς λόγους. Οι άνθρωποι τώρα, διαχρονικά έχουμε την τάση να κολλάμε στους τύπους, χάνοντας την ουσία. Για όσους έχουν ασχοληθεί έστω και λίγο με τα θεολογικά, είναι γνωστό ότι ο Χριστός έδωσε μεγάλη βάση στην διάκριση τύπου και ουσίας.

Συνοψίζοντας, η ουσία για το Χριστιανισμό, είναι να μετέχουν οι πιστοί στη μετάληψη του Άρτου και του Οίνου της κοινής λατρείας. Το επουσιώδες, είναι ο τρόπος που θα γίνεται αυτό. Στις θρησκείες βέβαια, η σχέση με το παλαιό είναι περίεργη. Σχεδόν σε όλες τις θρησκείες, όποια πρακτική έρχεται από το παρελθόν, λαμβάνει θέση δόγματος, ακόμα και αν πρόκειται για πρακτικό θέμα, στο οποίο φυσιολογικά θα έπρεπε να υπάρχει ευελιξία.  Επειδή λοιπόν είμαστε εγκλωβισμένοι σε αυτό τον τρόπο προσέγγισης της εκκλησιαστικής πραγματικότητας, ψάχνουμε απεγνωσμένα επιχειρήματα που να κατοχυρώνουν την θαυματουργική παρεμπόδιση μετάδοσης ασθενειών, μέσω του κοινού κουταλιού.

Τα επιχειρήματα όμως αυτά, καθόλου πειστικά δεν είναι, δεδομένου ότι δεν έχουμε επιστημονικά στοιχεία από παλαιότερες εποχές. Αυτό, θα ήταν εξάλλου αδύνατον, αφού οι εργαστηριακές αναλύσεις και οι στατιστικές μελέτες, είναι νέες πραγματικότητες. Το σίγουρο όμως που γνωρίζουμε, είναι ότι η θνησιμότητα τότε ήταν στα ύψη, λόγω της ανεπαρκούς ανάπτυξης της ιατρικής επιστήμης.

"Sponsored links"

Το κύριο τώρα επιχείρημα ημών των πιστών, ότι δηλαδή μέσω της Θείας Κοινωνίας δεν μεταδίδονται ασθένειες που κολλάνε με το σάλιο, μάλλον είναι και υβριστικό. Κανείς για παράδειγμα δεν διανοείται να υποστηρίξει ότι ένα ζευγάρι που έκανε εκκλησιαστικό Γάμο και συνεπώς δέχθηκε τη Θεία Χάρη, είναι αδύνατον ποτέ να χωρίσει. Κανείς δεν διανοείται να υποστηρίξει ότι οι ασθενείς που ευλογούνται με το λαδάκι του ευχελαίου οπωσδήποτε θεραπεύονται. Θα ήταν επίσης φαιδρό να πούμε ότι κάποιος που βαπτίζεται, κλειδώνει απαραίτητα η ύπαρξη του στον Εκκλησιαστικό χώρο. Οι άνθρωποι δε που κάποια στιγμή δεχόμαστε χειροτονία και καθισταμεθα κληρικοί, δεν χάνουμε μαγικά τις αδυναμίες μας. Τις κουβαλάμε και μάλιστα στις περισσότερες των περιπτώσεων τις μεγεθύνουμε στην πορεία.

Αυτά και πολλά άλλα που θα μπορούσαμε να πούμε, καταδεικνύουν ότι η πίστη δεν λειτουργεί με όρους μαγείας και αυτοματοποιημένους μηχανισμούς αναχαίτισης της όποιας φυσικής νομοτέλειας.

Κατά τη γνώμη μου, θα ήταν πολύ εύκολο να αλλάξουμε τον τρόπο μετάδοσης της Θείας Κοινωνίας, χωρίς να πλήττεται διόλου η ουσίας της πίστης.

Βέβαια δεν τρέφω ουδεμία αυταπάτη ότι αυτό πρόκειται να συμβεί. Το μόνο που διεκδικώ, είναι η ξεκάθαρη κατάθεση της γνώμης μου».

Στα : Τοπικα

Το αρθρο δημοσιευτηκε απο τον/την:

Ο “Αγώνας της Κρήτης” εκδόθηκε στις 8 Ιουλίου του 1981. Είναι η έκφραση μιας πολύχρονης αγωνιστικότητας. Έμεινε όλα αυτά τα χρόνια σταθερός στη διακήρυξή του για έγκυρη – έγκαιρη ενημέρωση χωρίς παρωπίδες. Υπηρετεί και προβάλλει, με ευρύτητα αντίληψης, αξίες και οράματα για μία καλύτερη κοινωνία. Η βασική αρχή είναι η κριτική στην εξουσία όποια κι αν είναι αυτή, ιδιαίτερα στα σημεία που παρεκτρέπεται από τα υποσχημένα, που μπερδεύεται με τη διαφθορά, που διαφθείρεται και διαφθείρει. Αυτός είναι και ο βασικός λόγος που η εφημερίδα έμεινε μακριά από συσχετισμούς και διαπλοκές, μακριά από μεθοδεύσεις και ίντριγκες.

1 Σχόλιο

  1. ιωαννης ματθαιος

    Εν έτει 2020 δεν ειναι δυνατόν να λέμε…”πιστεύουμε”, Πλεον ΞΕΡΟΥΜΕ!Είναι λυπηρό που ένας ιερέας(:)-(ωραίο κούρεμα κ μουσάκι!) να μιλάει για ”κουταλάκι μιας χρήσεως”- το οποίο ΦΥΣΙΚΑ θα πάει στα σκουπίδια και στις ακαθαρσίες σκύλων,κ άλλων ζώων, ενω έχει φέρει το Σώμα και Αίμα Του Θεού πρωτίστως!! (” Μὴ δῶτε τὸ ἅγιον τοῖς κυσὶ μηδὲ βάλητε τοὺς μαργαρίτας ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν χοίρων, μήποτε καταπατήσωσιν αὐτοὺς ἐν τοῖς ποσὶν αὐτῶν καὶ στραφέντες ῥήξωσιν ὑμᾶς Ματθ. 7,6), καινοτομίες και νεωτερισμούς (Αλήθεια, ΚΑΤΑΛΥΕΙ ο ίδιος την Θεία Κοινωνία, ΜΕΤΑ το τέλος,ή…την ξεφορτώνεται στα σκουπίδια;;) άτοπη η σύγκριση με τα άλλα Μυστήρια. δεν γνωρίζει ότι στην περίπτωση του γάμου και της βάπτισης εξακολουθεί να υπάρχει η ελεύθερη βούληση του ανθρώπου και δεν θέλει ο θεός να επέμβει στο δικαίωμα που ο ίδιος έχει δώσει στον άνθρωπο δηλαδή να μπορεί να αλλάζει γνώμη όποτε θέλει, έτσι του δίνει ακόμα και το δικαίωμα να ακολουθήσει και τον σατανά αν το θέλει. Οτι θελει ο καθένας λέει. ´´Το κύριο τώρα επιχείρημα ημών των πιστών, ότι δηλαδή μέσω της Θείας Κοινωνίας δεν μεταδίδονται ασθένειες που κολλάνε με το σάλιο, μάλλον είναι και υβριστικό´´, απο εκει και πέρα,καθένας μπορεί να έχει τη γνώμη του,(προτεσταντική σε αυτή την περίπτωση ),οτι…κοινωνούμε ψωμάκι και κρασάκι ΑΠΛΟ,και οχι ΣΩΜΑ και ΑΙΜΑ Θεουργό,κάτι που πρέπει να κατηχηθεί ΚΑΙ ο Κοπανάκης,πρωτίστως όμως τα μικρά παιδιά.
    Δογματικά Κενός ο πάτερ. Ο ΙΔΙΟΣ ο Χριστός άλλα έχει πει,μάλλον δεν κατάλαβε τίποτα.
    Ας ανοίξει την Αγία Γραφή να δει οτι Καλή η Επιστήμη,στο να ασχοληθεί με το επιστητό,
    το απτό,οχι το ΥΠΕΡλογο και το Άκτιστο. Εκει έχουμε ειδικούς επιστήμονες,τους οποίους αποκαλούμε ΑΓΙΟΥΣ,αυτοί έχουν Βίωμα Θεού,κι εκει διαφέρει η ΔΙΚΗ μας Πίστη από τον κάθε αλεξιπτωτιστή του…13,14.20ου αιώνα.
    ‘Όποιος γίνει αφορμή να σκανδαλιστεί ένας από αυτούς τους μικρούς που πιστεύουν σε μένα, είναι προτιμότερο σ’ αυτόν να κρεμάσει μια μυλόπετρα στο λαιμό του και να καταποντιστεί στη θάλασσα'(Ματθ.18, 6).
    Εδω ΕΙΝΑΙ τό Θεωμένο Σώμα καί Αίμα Τού Κυρίου, που έχει Αγιαστική δύναμη καθάρσεως ψυχής τε καί σώματος!
    Είναι αλήθεια ότι, για τους Ορθόδοξους χριστιανούς, πολύ δύσκολα θα μπορούσε να γίνει δεκτή η άποψη, ότι η μυστηριακή πράξη της κοινωνίας με τον Χριστό, στην οποία ο ίδιος ο Κύριος μας καλεί στην Ευχαριστία («Λάβετε, φάγετε, τούτο μου εστί το σώμα […], πίετε εξ αυτού πάντες, τούτο εστί το αίμα μου, το της Καινής Διαθήκης») θα μπορούσε να προκαλέσει με κάποιο τρόπο κακό σε κάποιον.
    Θεωρώ ότι αυτή η θεμελιώδης ασυμφωνία έχει προβληματίσει πολλούς από εμάς τις τελευταίες μέρες, αφήνοντας μας με την εντύπωση ότι έχουμε να επιλέξουμε μεταξύ είτε μιας αποδοχής της πρόσκλησης του Χριστού να ενωθούμε μαζί του στο σώμα και στο αίμα του, με θάρρος και με πίστη και ανεξάρτητα από τον όποιο κίνδυνο, είτε μιας απόρριψης της πρόσκλησης αυτής λόγω του φόβου που κυριαρχεί στον κόσμο. Εάν αυτή είναι πράγματι η επιλογή που καλούμαστε να κάνουμε σήμερα, προσωπικά συντάσσομαι με την πλευρά εκείνων που μας παροτρύνουν να ξεπεράσουμε τον φόβο μας και, με πίστη και αγάπη, να προσέλθουμε και να μεταλάβουμε αυτόν που μας προσφέρει τον ίδιο τον εαυτό του.
    Όμως, αυτή είναι η επιλογή που καλούμαστε να κάνουμε σήμερα; Ο κάθε χριστιανός σίγουρα γνωρίζει ότι μπορεί να έρθει κάποτε αντιμέτωπος με μία στιγμή κατά την οποία η πίστη στον Χριστό μπορεί να διατηρηθεί μόνο με κίνδυνο να χάσει ακόμη και την ίδια του τη ζωή του. Το ερώτημα είναι εάν ένα τέτοιο άτεγκτο δίλημμα (του τύπου ή το ένα ή το άλλο) είναι αυτό το οποίο καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε σήμερα εξ αφορμής της πανδημίας του κορωνοϊού. Για να ξεκινήσουμε από κάπου, δεν μοιάζει να είναι σύμφωνο με τον τρόπο που κατανοούμε την Ευχαριστία, να πούμε πως τίποτα που έρχεται σε επαφή μαζί της δεν θα μπορούσε να είναι ή να παραμένει αγωγός της ασθένειας. Στο κάτω-κάτω, είναι η Ευχαριστία αυτή που εισέρχεται στο σώμα μας, αυτό όμως δεν σημαίνει οπωσδήποτε ότι και οποιαδήποτε μεταδοτική ασθένεια που μεταφέρουμε παύει να μεταδίδεται επειδή έχουμε μεταλάβει. Μία τέτοια άποψη σίγουρα δεν αποτελεί διδασκαλία της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Κάποιος μπορεί να πιστέψει ότι ο αέρας που περιβάλλει τα ευχαριστιακά δώρα μπορεί ενδεχομένως να μεταφέρει παθογόνους μικροοργανισμούς, που εάν τους εισπνεύσει αυτός που κοινωνεί, μπορεί να βλάψει την υγεία του. Έτσι όμοια, και το δισκοπότηρο ή η λαβίδα θα μπορούσαν να μεταδώσουν κάτι πέρα ​​από τις καθαρά θεραπευτικές ιδιότητες του Χριστού. Πράγματι, η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν συμμερίζεται την άποψη ότι ο άρτος και ο οίνος παύουν να είναι άρτος και οίνος μετά τη μεταβολή τους σε σώμα και αίμα του Χριστού. Εδώ είναι σημαντικό να σημειώσουμε ότι, πέρα από ένα επιχείρημα το οποίο θεμελιώνεται καθαρά στην πίστη, όσοι ισχυρίζονται ότι είναι ασφαλείς να μεταλαμβάνουν υπό οποιεσδήποτε συνθήκες στην Ορθόδοξη Εκκλησία, συχνά επισημαίνουν ότι από χημική άποψη, τα βακτηρίδια και οι ιοί θανατώνονται έτσι κι αλλιώς από το αλκοόλ ( πολυ μικρο ποσοστό, ΚΑΙ επιπλέον ΑΡΑΙΩΝΕΤΑΙ με το ”ζέον΄΄)που υπάρχει στο δισκοπότηρο. Αυτό, ωστόσο, είναι ένα επιχείρημα που προέρχεται από την επιστήμη, το οποίο δείχνει ότι υπάρχει ένα εμπειρικό ερώτημα σχετικά με το εάν και για πόσο χρόνο μπορούν να επιβιώσουν τα μικρόβια στο δισκοπότηρο, ένα θέμα για το οποίο δεν υπάρχει επιστημονική συμφωνία.
    Η άποψη ότι δεν θα κοινωνήσω για λόγους ασφαλείας (πρωτίστως όχι για μένα αλλά κυρίως για τους άλλους) μου προκαλεί σίγουρα ένταση και αγωνία,εφόσον ΠΑΝΤΑ υπάρχει η πιθανότητα του θανάτου ΜΟΥ-χωρις προετοιμασία, κατι που ΚΑΝΕΝΑΣ δεν σκέφτεται σήμερα, σε εναν καθαρά υλιστικό κόσμο… Η Ευχαριστία είναι η στιγμή, όπου ο Θεός μας προσφέρεται απλόχερα. Τις τελευταίες μέρες, ωστόσο, καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι διάφοροι ψευδο-ποιμένες της Ορθοδοξίας, που δυστυχώς ένας Θεός γνωρίζει πόσοι πολλοί είναι, εκμεταλλεύτηκαν (συχνά άθελά τους, επειδή οι περισσότεροι παρασύρονται από άλλους και απλώς ακολουθούν μία αγελαία νοοτροπία) αυτή την αγωνία, την οποία πολλοί από μας νιώθουν στη σκέψη πως αποφεύγουν τη θεία κοινωνία ως προφύλαξη ενώπιον της πανδημίας.ΚΑΛΗ ΜΑΣ ΦΩΤΙΣΗ,ΚΑΛΗ ΜΕΤΑΝΟΙΑ!

Η απάντησή σας

Το email σας δεν δημοσιεύεται.

Διαβάστε επίσης
διαφημίσεις