ΠΕΤΡΙΝΑ ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΠΕΤΡΙΝΟ ΤΟΠΟ: Το πρώτο ραδιόφωνο

Κανένα σχόλιο

Γράφει ο Δρ. Γιάννης Θ. Πολυράκης

Γεωπόνος – Συγγραφέας

1955…Καλοκαιρινό απόγευμα στο βοσκοχώρι στις παρυφές των Μαδάρων. Ο μικρός Γιάννης, άκουσε έντονο κουβεντολόι στην αυλή του μπάρμπα-Νικολή, δίπλα ακριβώς στο πατρικό του σπίτι και κίνησε κατά’ κεί. Στη φιλόξενη αυτή αυλή, σύχναζε ο μικρός παρέα με τα γειτονόπουλα και τη συνομήλική του τη Μαιρούλα. Είδε τον αγωγιάτη του χωριού, να ξεφορτώνει από το σαμάρι του μουλαριού του, ένα δέμα. Γύρω, είχε μαζευτεί η οικογένεια, με έκδηλη την ανυπομονησία, για κάτι. Αλλά, τι;

"Sponsored links"

Πλησίασε όλος περιέργεια και ο μικρός.

“Τι σας έφερε ο αγωγιάτης, Μαιρούλα;” τη ρώτησε.

“Ένα ράδιο…” αποκρίθηκε, φανερά ικανοποιημένη η μικρούλα.

“Ράδιο; `Ιντα’ ναι πάλι τούτο;” ματαρώτησε ο Γιάννης, με έκδηλη την περιέργεια στη φωνή.

“Δε κατέω κι εγώ… θ’ ακούμε –λέει- τραγούδια και τα νέα από την Αθήνα…” αποκρίθηκε η Μαιρούλα με έκδηλη την ικανοποίηση και πάλι αλλά και με την περιέργεια στη φωνή, για κάτι το οποίο αντίκριζε κι εκείνη για πρώτη της φορά.

Στο μεταξύ έφυγε ο αγωγιάτης, και ο μπάρμπα-Νικολής βοηθούμενος από δυο μεγαλύτερες κόρες του, άνοιγε την μεγάλη χάρτινη κούτα, μέσα στην οποία βρισκόταν το ραδιόφωνο. Δεν άργησαν να κόψουν τις ταινίες της χαρτόκουτας, και μια περίεργη συσκευή εμφανίστηκε: `Ηταν μια μεγάλη ορθογώνια συσκευή με γυαλιστερή την καφετιά πίσω όψη και με μια υπέροχη λευκή μπροστινή όψη, στην κάτω πλευρά της οποίας υπήρχε μια σειρά από περίεργα χοντρά κουμπιά. Ο μπάρμπα-Νικολής σύνδεσε με ένα καλώδιο το ραδιόφωνο με μια πολύ μικρότερη ορθογώνια συσκευή*, κι έστειλε το μεγάλο του γιο να στήσει ένα ευθύ και μακρύ σύρμα στην οροφή του σπιτιού.

“Κεραία είναι…” εξήγησε ο γέρο βοσκός “…για να παίρνει τη μουσική και τα νέα από το ραδιοφωνικό σταθμό της Αθήνας”.

Ο μικρός Γιάννης δεν καταλάβαινε τίποτα και αντάλλασε περίεργες ματιές με την μικρή φίλη του, που βάλθηκαν να περιμένουν τι θα ακούσουν από την παράξενη τούτη συσκευή.

Στο μεταξύ, είχαν έρθει και άλλοι γειτόνοι και οι γονείς του μικρού Γιάννη, ο πατέρας του οποίου ήξερε πολύ καλά τι ήταν η νεοαφιχθείσα συσκευή του ραδιοφώνου από την οποία διψούσε ν’ ακούσει “φρέσκα νέα”, καθώς εκείνα που διάβαζε στις εφημερίδες που έφερναν οι ταχυδρόμοι τρεις φορές την εβδομάδα, ήταν κάπως “παρωχημένα”.

"Sponsored links"

Κάποια στιγμή τέλειωσαν οι συνδέσεις και ο μπάρμπα-Νικολής άρχισε να πατάει τα κουμπιά του ραδιοφώνου. Η φωνή ενός εκφωνητή στα αραβικά αντήχησε εκκωφαντικά στο χώρο.

“Λιβύη έπιασες Νικολή” του απεύθυνε το λόγο ο πατέρας του Γιάννη, μιας και η Λιβύη απλώνεται στα νότια του χωριού, στο βάθος του Λιβυκού πελάγους. Ο μπάρμπα-Νικολής άλλαζε σταθμούς συνέχεια. Καμπανιστή ακούστηκε η φωνή του Καζαντζίδη να τραγουδάει τη “Μαντουμπάλα”, το σουξέ της εποχής. Ο γέρος, άφησε το σταθμό ανοιχτό και η κυρά του σπιτιού άρχισε να κερνάει τσικουδιές και καλούδια στους χωριανούς που είχαν καθίσει στις καρέκλες και στους καναπέδες του ευρύχωρου σπιτιού. Και το ραδιόφωνο για αρκετή ώρα διασκέδαζε πλέρια την ομήγυρη, τοποθετημένο σε ένα μικρό τραπέζι και στολισμένο με ένα κεντητό σεμέν που είχαν φτιάξει οι κοπέλες του σπιτιού.

Ο μικρός Γιάννης, μάταια έψαχνε να βρει εκείνον που μιλούσε και τραγουδούσε μέσα από την πρωτόγνωρη τούτη συσκευή. `Ηταν μικρός και είχε πλήρη άγνοια για ερτζιανά, αναμεταδότες, ραδιόφωνα…

…Πέρασαν μέρες…. Το σπίτι του μπάρμπα-Νικολή έγινε πόλος έλξης για τους χωριανούς, καθώς, συνωστίζονταν σε αυτό οι περισσότεροι, κυρίως τα βράδια. Κάτι καινούριο είχε μπει στο χωριό τους το χαμένο στο πυκνό δάσος των πεύκων, των κυπαρισσιών, των θάμνων λογής-λογής και των ασφόδελων μακριά από τον κόσμο, σε μια πρώτη επαφή με αυτόν μέσω των ερτζιανών που λάβαινε και διέχεε το πρώτο ραδιόφωνο στον τόπο τους. Ξέχωρα τα πρωινά της Κυριακής, συνωστίζονταν στο φιλόξενο σπίτι οι γριές –κυρίως- του χωριού αλλά και χωριανοί κάθε ηλικίας για να ακούσουν τη θεία λειτουργία όπως τη μετέδιδε η πρωτόφαντη ετούτη συσκευή, μιας και το χωριό τους δεν είχε εφημέριο από το 1941 που είχε συχωρεθεί ο παπά-Πολύρης…

…Πέτρινα χρόνια σε πέτρινο τόπο…

Στα : Θεσεις

Το αρθρο δημοσιευτηκε απο τον/την:

Δρ.Ιωάννης Πολυράκης
Γεωπόνος, Διδάκτωρ Φιλοσοφίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Υπηρέτησα στο Ινστιτούτο Υποτροπικών & Ελιάς Χανίων για 8,5 χρόνια ως ερευνητής και στην Αγροτική Τράπεζα για 27 χρόνια, εκ των οποίων τα 12 σε επιτελικές θέσεις. Από τον Αύγουστο 2005 έως 31-12-2010 διετέλεσα Διευθυντής του Κεντρικού Καταστήματος της ΑΤΕ στα Χανιά. Από 1-1-2011 είμαι συνταξιούχος Συνεργάστηκα με το Πολυτεχνείο Κρήτης (Τμ. Μηχανικών Περιβάλλοντος) στη βαθμίδα Αναπλ. Καθηγητή για 6 και πλέον χρόνια (Π.Δ.407/81). Έχω συγγράψει τα Πανεπιστημιακά Συγγράμματα “Περιβαλλοντική Γεωργία” και “Ρύπανση του Περιβάλλοντος από Αγροχημικά” και συμμετείχα στη συγγραφή του Συγγράμματος “Predictive Modeling and Risk Assessment” (Εκδ. Οίκος Springer, Πορτογαλία) που διδάσκεται σε ευρωπαϊκά Παν/μια με κατεύθυνση το Περιβάλλον. Ασχολούμαι ακόμη με τη λογοτεχνία. Κυκλοφορούν 3 βιβλία μου και σύντομα θα εκδοθούν άλλα 3. Κατέχω αρκετές διακρίσεις στη λογοτεχνία. Ασχολήθηκα για χρόνια με τα κοινά ήτοι ως: Πρόεδρος “Συνδέσμου Γεωπόνων Ν. Χανίων”, Αντιπρόεδρος “Γεωτεχνικών Ελλάδος Χωρίς Σύνορα”, Πρόεδρος “`Ενωσης Σφακιανών Ν. Χανίων” κ.α.. Ως Πρόεδρος της Ενωσης Σφακιανών Ν. Χανίων κατόρθωσα την ονομασία του Κρατικού Αερολιμένα Χανίων ως "Αερολιμένας Δασκαλογιάννη" (2000, Αύγουστος) καθώς και την κατασκευή του πρώτου (εν Ελλάδι) ανδριάντα του Δασκαλογιάννη στα Χανιά (2003, Σεπτέμβριος).
Διαβάστε επίσης
διαφημίσεις
τι παίζει τώρα στον kritifm1015
  • ΚαθημερινάΤΕΤΑΡΤΗ, 10:00 am - 11:00 amμε τον Νίκο Αγγελάκη
    Ο Νίκος Αγγελάκης καθημερινά στον σχολιασμό της τοπικής και εθνικής επικαιρότητας, με ζωντανή επικοινωνία ακροατών στον αέρα