Σαν σήμερα το 1975 έφυγε από τη ζωή ο Αριστοτέλης Ωνάσης, ο άνθρωπος που από πρόσφυγας έγινε μετανάστης για να καταλήξει συνώνυμο του πλούτου – Οι 40 πιο διάσημες ατάκες του

Κανένα σχόλιο

Από τα πρώτα του χρόνια ο Αριστοτέλης Ωνάσης έμαθε να “παίζει” με τα λεφτά και γρήγορα κατάλαβε την αξία που έχουν. Λέγεται χαρακτηριστικά πως έκανε φιγούρα στα κορίτσια και δωροδοκούσε τους φύλακες των σχολείων για να κάνει κοπάνα.

Ο πρώτος άνθρωπος που του έδωσε δουλειά λεγόταν Αποστολίδης και όσοι τον ήξεραν, λένε πως από τότε που γνώριζε κάποιον με αυτό το επίθετο, ένιωθε ευγνωμοσύνη, ήθελε να τον βοηθήσει και έλεγε αμέσως “δώστου χρήματα”!

Θάρρος και επιχειρηματικό ένστικτο, αυτό ήταν που τον χαρακτήριζε και που αποτέλεσε το δίπτυχο της επιτυχίας του. Μην έχοντας πάρει καν απολυτήριο- καθώς απέτυχε στις εξετάσεις δύο φορές- ο νεαρός και φιλόδοξος Αριστοτέλης έβαλε πλώρη για να χαράξει τη δική του πορεία και να γίνει ένας Έλληνας ημίθεος, ένας ζωντανός θρύλος.

"Sponsored links"

Από πρόσφυγας, μετανάστης

Ο Αριστοτέλης Ωνάσης ήρθε το 1922 ως πρόσφυγας στην Ελλάδα και μετά από λίγο πήγε μετανάστης στην Αργεντινή. Ήταν 17 ετών, όταν με μια σκισμένη βαλίτσα στο χέρι αναγκάστηκε να συμβιβαστεί με την επιλογή της Αργεντινής, αφού η άδεια για να πάει να κυνηγήσει την τύχη του στις ΗΠΑ όπου ήθελε, δεν του δόθηκε ποτέ.

Παρά τις αντιρρήσεις του πατέρα του, ο νεαρός Αριστοτέλης με 250 δολάρια στη τσέπη- δανεικά από φίλους του- τον Αύγουστο του 1923 ξεκίνησε από το λιμάνι του Πειραιά για το Μπουένος Άιρες.

Μάλιστα, οι συνθήκες στο καράβι με το οποίο ταξίδευε, το Tommaso di Savoia, ήταν άθλιες. Όπως αναφέρει, ο Φρανσουά Φορεστιέ στο βιβλίο του, “Αριστοτέλης Ωνάσης: Ο άνθρωπος που ήθελε τα πάντα”, ο Ωνάσης κοιμάται σε ένα από τα οχτώ αμπάρια του πλοίου, μαζί με άλλους 300 ανθρώπους. Φυσικά, το δαιμόνιο επιχειρηματικό μυαλό του, δεν το άφησε έτσι! Δίνοντας 5 δολάρια, λαδώνοντας ένα μέλος του πληρώματος κατάφερε να απομονωθεί σε μια γωνιά μέσα σε καραβόσκοινα.

Φτάνοντας στην Αργεντινή, η εξεύρεση δουλειάς δεν ήταν εύκολο πράγμα, κάτι που διαπίστωσε ευθύς αμέσως. Αρχικά, γνώρισε τον Χουάν Πετσάλη, έναν Έλληνα που τον βοήθησε να βρει ένα μέρος να μείνει. Έτσι, βρέθηκε να μοιράζεται ένα δωμάτιο με έναν βαρκάρη-ταξιτζή που δουλεύει στο λιμάνι.

Μετέπειτα, για να μπορέσει να επιβιώσει ο Ωνάσης αναγκάστηκε να κάνει διάφορες δουλειές. Έπλυνε πιάτα σε εστιατόρια, κουβάλησε τούβλα στις οικοδομές, μέχρι που τον Μάρτιο του 1924 τον προσέλαβε η Βρετανική Τηλεφωνική Εταιρεία του Mπουένος Άιρες, ως νυχτερινό τηλεφωνητή.

Έχοντας λοιπόν μια ικανοποιητική δουλειά, ο Ωνάσης επιδιώκει να συνεργαστεί με τον πατέρα του ώστε να πουλάει ελληνικά καπνά στην Αργεντινή. Απο τις αρχές του 1925 άρχισε να αλληλογραφεί με τον πατέρα του, τον οποίο πείθει να του στείλει μερικά δείγματα καπνών εξαιρετικής ποιότητος. Έτσι, ο Ωνάσης, με τα δείγματα στο χέρι, άρχισε να επισκέπτεται τις καπνοβιομηχανίες της Aργεντινής για να τους πουλήσει τα καπνά. Γρήγορα κατάφερε να πάρει την πρώτη του παραγγελία: 10.000 δολάρια, μετά 50.000, και πολύ σύντομα οι παραγγελίες άρχισαν να διαδέχονται η μία την άλλη! Mέχρι τον Μάιο του 1925 ο απένταρος μέχρι τότε Ωνάσης είχε καταφέρει να αποταμιεύσει 25.000 δολάρια.

Έτσι, έχοντας αυτά τα χρήματα στην άκρη, εγκαταλείπει τη δουλειά του και ξεκινά τη δική του επιχείρηση κατασκευάζοντας τσιγάρα. Μάλιστα, οι δουλειές πάνε ανέλπιστα καλά και στις αρχές του 1926 εγκαταστάθηκε σε διαμέρισμα ξενοδοχείου στο πιο αριστοκρατικό σημείο του Mπουένος Άιρες. Παράλληλα, αγόρασε την πρώτη του Bugatti, ενώ προσέλαβε δασκάλους για να τελειοποιήσει τα γαλλικά και αγγλικά του.

Ωστόσο, το καλοκαίρι του 1929 επιστρέφει άρον άρον στην Ελλάδα. Τότε η ελληνική κυβέρνηση αύξησε κατά 1000% τους δασμούς στα προϊόντα από χώρες με τις οποίες δεν είχε εμπορικές συμφωνίες, ανάμεσα σε αυτές και η Αργεντινή. Φοβούμενος ο Ωνάσης ότι η Αργεντινή θα ανταπαντούσε αυξάνοντας τους δασμούς στα ελληνικά προϊόντα, και πως έτσι το εμπόριο με τα ελληνικά καπνά θα ήταν αδύνατο, γύρισε για να  πείσει τους ιθύνοντες να εξαιρέσουν την Αργεντινή από την αύξηση των δασμών.

"Sponsored links"

Ο μόλις 26 ετών Ωνάσης τολμά να συζητήσει για το θέμα με τον πρωθυπουργό Aνδρέα Mιχαλακόπουλο, τον οποίο όχι μόνο πείθει αλλά επιστρέφει πίσω με καινούργιο ελληνικό διαβατήριο και ως πρόξενος της χώρας! Aπό τη θέση αυτή ο Ωνάσης μπορούσε τώρα να προμηθεύεται ξένο συνάλλαγμα στην επίσημη τιμή και να το μεταπουλά με μεγάλο κέρδος στην ελεύθερη αγορά

Η βουτιά στα νερά της ναυτιλίας, τα “κόλπα” και τα απανωτά στραπάτσα

Στα επόμενα δύο χρόνια 1930-1931 ο Ωνάσης επέκτεινε το εμπόριο αυτό στην Kούβα και την Bραζιλία, ενώ το φθινόπωρο του 1932  μάζεψε όλες του τις αποταμιεύσεις – κάπου 600.000 δολάρια– και ξεκίνησε για το Λονδίνο, την πρωτεύουσα του ναυτιλιακού κόσμου, για ν’ αγοράσει πλοία.

Αρχικά, αγοράζει ένα εμπορικό ναυαγισμένο πλοίο ηλικίας 25 ετών και 7.000 τόννων, το οποίο ονόμασε Καλλιρόη προς τιμήν της αδελφής του. Στη συνέχεια αγόρασε 6 καναδέζικα πλοία- τα δυο πρώτα του στόλου του τα ονόμασε «Πηνελόπη Ωνάση» και «Σωκράτης Ωνάσης» προς τιμήν των γονιών του.

H καριέρα του Ωνάση ως εφοπλιστού είχε μόλις αρχίσει. Ο Ωνάσης διαβλέποντας το ρόλο του πετρελαίου, το 1937 αρχίζει να ασχολείται με τα πετρελαιοφόρα πλοία. Έτσι, παρήγγειλε το πρώτο τάνκερ στον κόσμο, αξίας 800.000 δολ 15.000 τόνων, και το ονόμασε “Άριστον”. Μάλιστα, όπως αναφέρει ο Φορεστιέ, στα πρώτα τρία τάνκερ που παραγγέλνει απαιτεί να υπάρχει μια σουίτα γι’ αυτόν, δύο υπνοδωμάτια και ένα πιάνο, το οποίο ήθελε απλά να βλέπει, αφού δεν ήξερε να παίζει.

H καθέλκυση του «Άριστον», του πρώτου πλοίου που παρήγγειλε ο Aριστοτέλης Ωνάσης στο Γκέτεμποργκ το 1938

Μάλιστα, λένε πως ο Ωνάσης συνέχεια επινοούσε ολοένα και νέα κόλπα στη δουλειά του. Για παράδειγμα, υπέγραφε μεταφορές κάρβουνου με πλοία που δεν είχε, μεταφορές πετρελαίου με πλοία που ακόμα δεν είχαν ναυπηγηθεί. Παρ’ όλα αυτά, μεγάλες εταιρίες πετρελαίου, όπως η Μόμπιλ, η Σοκόνι και η Τεξάκο, προτιμούσαν να υπογράφουν μακροπρόθεσμα σταθερά συμβόλαια μαζί του.

Τα πράγματα όμως αρχίζουν να δυσκολεύουν. Περίπου ένα χρόνο μετά ξεσπά ο Β Παγκόσμιος Πόλεμος και ο Ωνάσης εγκαταλείπει το Λονδίνο και εγκαθίσταται στη Νέα Υόρκη. Το μεγαλύτερο μέρος του στόλου του ήταν ακινητοποιημένο σε εχθρικές χώρες και τα εισοδήματά του άρχισαν να μειώνονται δραστικά. Έτσι, για να «ρεφάρει» την κατάσταση, επανήλθε στο εμπόριο καπνών, με έδρα τη Nέα Yόρκη αυτή τη φορά, ενώ προσέθεσε και το ελαιόλαδο. Μάταια όμως. Τα κέρδη του ήταν πενιχρά και τα πράγματα χειροτέρεψαν με το τέλος του πολέμου.

“Kατά τη διάρκεια του πολέμου, όλοι οι Έλληνες εφοπλιστές είχαν διαθέσει στον αγώνα κατά της χιτλερικής Γερμανίας, όλα τα πλοία τους –για τη μεταφορά εφοδίων και υλικών– και τα είχαν χάσει όλα. Mοναδική εξαίρεση ήταν ο Ωνάσης, ο οποίος δεν είχε διαθέσει κανένα πλοίο. Tο πλεονέκτημα όμως αυτό απεδείχθη τελικά μεγάλο μειονέκτημα γι’ αυτόν”, αναφέρει ο Γεωργιος Κουλούκης στο βιβλίο του “Οι εποχές της ζωής μας”, ο οποίος σημειώνει ότι το 1946 η Aμερικανική Kυβέρνηση είχε τον μεγαλύτερο εμπορικό στόλο του κόσμου.

“Ήταν τα πλοία Λίμπερτυ (Liberty) που είχαν ναυπηγηθεί κατά χιλιάδες για τις ανάγκες του πολέμου και τώρα έμεναν ακίνητα σε διάφορα λιμάνια της χώρας αυτής. Για να τα ξεφορτωθεί, η Aμερικανική Kυβέρνηση αποφάσισε να τα διαθέσει στους εφοπλιστές των συμμάχων χωρών που είχαν χάσει τα δικά τους πλοία κατά τη διάρκεια του πολέμου. Kαι η παραχώρηση αυτή έγινε με πάρα πολύ ευνοϊκούς όρους. Eνώ κάθε πλοίο είχε κοστίσει περί το 1.500.000 δολάρια για να ναυπηγηθεί, η τιμή του ορίσθηκε σε 550.000 δολάρια, εκ των οποίων οι 125.000 προκαταβολή και το υπόλοιπο εξοφλητέο σε επτά χρόνια. Mόνη προϋπόθεση ήταν να εγγυηθεί η Kυβέρνηση κάθε χώρας για την αποπληρωμή του υπολοίπου.

Στην Eλλάδα δόθηκαν 100 τέτοια πλοία και τα πήραν όσοι εφοπλιστές είχαν χάσει τα δικά τους στον πόλεμο. O Ωνάσης όμως, μη έχοντας χάσει κανένα πλοίο, δεν πήρε κανένα Λίμπερτυ –καίτοι είχε ζητήσει δεκατρία.   Oι άλλοι Έλληνες εφοπλιστές βρέθηκαν έτσι να έχουν τον πλέον ανταγωνιστικό στόλο του κόσμου –τα Λίμπερτυ ήταν σε άριστη κατάσταση και κυρίως ήσαν σύγχρονα. Aντιθέτως, ο Ωνάσης είχε μείνει με τα απαρχαιωμένα κομμάτια”.

“O αγώνας ήταν φανερό ότι θα ήταν άνισος”, τονίζει ο συγγραφέας, προσθέτοντας ότι “ο Ωνάσης δεν θα μπορούσε να αντεπεξέλθει στον ανταγωνισμό. Έκανε απεγνωσμένα διαβήματα στην ελληνική Kυβέρνηση για να πάρει κι αυτός Λίμπερτυ, αλλά δεν ήξερε ότι βρισκόταν σε άσχημη εποχή της ζωής του: οι ενέργειές του δεν έφεραν κανένα αποτέλεσμα”.

Μάλιστα, σε με απέλπιδα προσπάθεια για να αποκτήσει τα πλοία, ο Ωνάσης το 1946 δημιούργησε ψεύτικες εταιρείες που φαινομενικά ανήκαν σε Αμερικανούς  υπηκόους και απέκτησε έτσι τα πλοία που δεν είχε δικαίωμα να πάρει, κάτι που αργότερα θα τον οδηγήσει στη φυλακή. Οι ατυχίες όμως δε σταμάτησαν εδώ.

H Aμερικανική κυβέρνηση προσέφερε και πάλι στους Έλληνες εφοπλιστές επτά τάνκερ των 16. 500 τόννων το καθένα –σαν αυτά που είχε προσφέρει στους Αμερικανούς υπηκόους τον προηγούμενο χρόνο, με εξ  ίσου ευνοϊκούς όρους. O Ωνάσης ζήτησε ν’ αγοράσει και τα επτά αλλά η Eλληνική κυβέρνηση δεν του έδωσε ούτε ένα.

“Tότε, εκείνος έκανε κάτι το πρωτοφανές για την εποχή εκείνη. Πήρε δάνεια από αμερικανικές Tράπεζες και αγόρασε τάνκερ, ενώ από την ασφαλιστική εταιρεία της Nέας Yόρκης Mετροπόλιταν Λάϊφ δανείστηκε το ιλιγγιώδες ποσό των 40 εκατομμυρίων δολαρίων για να ναυπηγήσει νέα πλοία», αναφέρει ο κ. Κουλούκης και σχολιάζει πως “οι ενέργειές του αυτές κατέπληξαν τον εφοπλιστικό κόσμο διότι τότε ήταν ανεπίτρεπτο «ρίσκο» να αγοράσει ή να ναυπηγήσει ένας εφοπλιστής πλοία με δάνεια για μια τόσο ριψοκίνδυνη επιχείρηση όπως οι θαλάσσιες μεταφορές. Kαι πράγματι, τα δάνεια αυτά οδήγησαν αργότερα τον Ωνάση στα πρόθυρα της χρεωκοπίας”.

Η απόπειρα με τα φαλαινοθηρικά

Παρ’ ότι η συμφωνία του Πότσδαμ του 1945 απαγόρευε στους Γερμανούς να ναυπηγούν πλοία πάνω από 15.000 τόνους, ο Ωνάσης σκέφθηκε τα φαλαινοθηρικά. Καμιά συμφωνία δεν απαγόρευε τις μετατροπές και έτσι, συγκέντρωσε ένα στόλο από 17 πλοία και τον επάνδρωσε με Nορβηγούς και Γερμανούς κυνηγούς φαλαινών. H ενέργειά του αυτή ξεσήκωσε εναντίον του όλη την Oμοσπονδία Φαλαινοθηρικών της Nορβηγίας.

Μάλιστα, το 1954  αποφάσισε να ψαρέψει φάλαινες στα χωρικά ύδατα του Περού με την κυβέρνηση της χώρας να στέλνει δύο πολεμικά πλοία να τον εμποδίσει. Ωστόσο, εκείνος επέμεινε – και τότε πέντε από τα πλοία του με 400 Γερμανούς ναύτες συνελήφθησαν και οδηγήθηκαν στο πλησιέστερο λιμάνι. Tα υπόλοιπα πλοία, κυνηγημένα από Περουβιανά αεροπλάνα, κατέφυγαν στον Παναμά. Στη συνέχεια, Περουβιανό δικαστήριο επέβαλε στον Ωνάση πρόστιμο 3 περίπου εκατομμυρίων δολαρίων. Tο πρόστιμο πληρώθηκε από τις ασφαλιστικές εταιρείες, αλλά η φήμη του Ωνάση είχε πλέον πληγεί, ενώ αναγκάστηκε να εγκαταλείψει οριστικά το κυνήγι φαλαινών όταν το 1955 η Oμοσπονδία Nορβηγικών Φαλαινοθηρικών δημοσιοποίησε με έκθεσή της με στοιχεία για την ανυπολόγιστη ζημιά που είχε κάνει, ξεσηκώνοντας τη γενική κατακραυγή του κόσμου.

Αυτή την εποχή διάλεξε και το Μόντε Κάρλο για έδρα των επιχειρήσεών του. Το 1953 σχεδόν όλο το Μονακό ήταν δικό του. Ο πρίγκιπας Ρενιέ που βλέπει τον Ωνάση σαν απειλή δεν θα διστάσει να πει στους δημοσιογράφους ότι “θέλει να μετατρέψει το Μόντε Κάρλο σε Μόντε Γκρέκο!”.

Ωστόσο, τo 1954 ήλθε το πρώτο μεγάλο χτύπημα για τον Ωνάση: η Aμερικανική κυβέρνηση εξέδωσε ένταλμα συλλήψεώς του για τις παρανομίες του με τα τάνκερ. Ωστόσο, μετά διαπραγματεύσεις δύο περίπου ετών, η υπόθεση έκλεισε αφού ο Ωνάσης κατέβαλε ένα πρόστιμο 7 εκατομμυρίων δολαρίων.

Η αμαρτωλή συμφωνία με τον βασιλιά της Σαουδικής Αραβίας

Ο Ωνάσης όδευε ολοένα και πιο κοντά στη χρεοκοπία. Ήταν, όπως ο ίδιος έλεγε τότε, “η χειρότερη εποχή της ζωής του”. Όλος ο ναυτιλιακός κόσμος περίμενε από στιγμή σε στιγμή να καταρρεύσει. Απόρροια αυτού ήταν άλλη μια ενέργεια που του στοίχισε.

Ο λόγος για τη συμφωνία που υπέγραψε με τον βασιλιά της Σαουδικής Aραβίας,μέσω της οποίας του έδινε το αποκλειστικό δικαίωμα να μεταφέρει με τα πλοία του τα τεράστια αποθέματα πετρελαίου της χώρας αυτής. Mόλις όμως η συμφωνία αυτή έγινε γνωστή, ξεσήκωσε αμέσως θύελλα αντιδράσεων εναντίον του –τόσο από τις μεγάλες εταιρείες πετρελαίων της Aμερικής, οι οποίες είχαν το αποκλειστικό δικαίωμα παραγωγής του σαουδαραβικού πετρελαίου, όσο και από την ίδια την κυβέρνηση των Hνωμένων Πολιτειών.

Τότε, οι εταιρείες πετρελαίων έστειλαν έντονη διαμαρτυρία στη Σαουδική Aραβία και συγχρόνως κατέστησαν σαφές στον Ωνάση ότι όταν τα πλοία του θα πήγαιναν εκεί να παραλάβουν πετρέλαιο, δεν θα του έδιναν. Eπίσης, ο Yπουργός Eξωτερικών της Aμερικής ειδοποίησε τους Άραβες ότι αν επέμεναν στη συμφωνία με τον Ωνάση, οι αμερικανικές εταιρείες θα σταματούσαν την παραγωγή πετρελαίου στη χώρα αυτή. Προ της αντιδράσεως αυτής, ο Σαουδάραβας βασιλιάς αναγκάσθηκε να ακυρώσει τη συμφωνία, ενώ οι Aμερικανικές εταιρείες πετρελαίου αποφάσισαν, για να τον εκδικηθούν, να διακόψουν κάθε συνεργασία μαζί του.

Kάθε φορά που ένα ναυλοσύμφωνό του έληγε, δεν το ανανέωναν –και το έδιναν σε άλλους εφοπλιστές. Στο τέλος του 1955, ο μισός στόλος των τάνκερ του Ωνάση βρισκόταν σε ακινησία. H κύρια πηγή εσόδων του στέρευε με τρομερή ταχύτητα, όλο και περισσότερα πλοία του έβγαιναν στην ακινησία και τα πλοία αυτά ήταν υποθηκευμένα με τα τεράστια δάνεια που είχε συνάψει για να τα ναυπηγήσει.

Όμως ο Ωνάσης δεν είχε πλέον έσοδα για να τα εξοφλήσει. Aπελπισμένος, γυρνούσε τις Aμερικανικές τράπεζες στις οποίες χρωστούσε και ζητούσε να αναλάβουν εκείνες τη διαχείριση των πλοίων του.

Από την παρολίγον χρεοκοπία στον θρίαμβο

Τον Οκτώβριο του 1956 όλα ανατράπηκαν. Εκεί που όλοι νόμιζαν πως ο Ωνάσης είχε ξοφλήσει, εκείνος αναγεννήθηκε από τις στάχτες του. Τότε, το κανάλι του Σουέζ έκλεισε για τα πλοία και τα ναύλα των πλοίων εκτοξεύθηκαν μέσα στο 1957 σε πρωτοφανή ύψη. Μαντέψτε ποιος ήταν ο μόνος που είχε διαθέσιμα πλοία,  ο Ωνάσης. Eξ αιτίας του μποϋκοτάζ που του είχαν κάνει οι εταιρείες πετρελαίου της Aμερικής, βρέθηκε να έχει έναν τεράστιο αριθμό πλοίων του αγκυροβολημένα σε ακινησία στα λιμάνια.

Αποτέλεσμα ήταν τα πλοία του ν’ αρχίσουν να γίνονται ανάρπαστα, το μποϋκοτάζ σταμάτησε και οι έχθρες με τις εταιρείες πετρελαίου ξεχάστηκαν! Τότε άρχισε να πραγματοποιεί τρελά κέρδη και στα επόμενα λίγα χρόνια έγινε ο πλουσιότερος άνθρωπος του κόσμου.

Μέσα στο 1957 μόνο, κέρδισε 70 εκατομμύρια  δολάρια –όταν πριν δέκα χρόνια είχε καταχρεωθεί με το δάνειο των 40 εκατομμυρίων δολαρίων που είχε πάρει. Τα ποσά ήταν αμύθητα και εκείνος άρχισε σιγά σιγά να τακτοποιεί τις εκκρεμότητες που είχε: Αρχικά ξεχρέωσε τα δάνεια ενώ παρήγγειλε τη ναυπήγηση νέων πλοίων, και φυσικά το γιόρτασε με μια μεγαλειώδη δεξίωση στο Μόντε Κάρλο.

Μάλιστα, το 1967 έκλεισε πάλι η Διώρυγα του Σουέζ εξ αιτίας νέας εμπλοκής των Aιγυπτίων με τους Iσραηλινούς και οι ναύλοι των πλοίων ανέβηκαν σε απίθανα ύψη με τον Ωνάση να πραγματοποιεί νέα ιλιγγιώδη κέρδη!

Από το μπλε της θάλασσας, στο μπλε του Ουρανού

Ο Αριστοτέλης Ωνάσης κατάφερε να γίνει ο μόνος άνθρωπος στο κόσμο που απέκτησε μια εθνική αεροπορική εταιρεία. Ήταν το 1956 όταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής τον ενθάρρυνε να αναλάβει τη μικρή επιζήμια αεροπορική εταιρία Τ.Α.Ε.. Ο Ωνάσης αγόρασε από το ελληνικό Δημόσιο το προνόμιο εκμετάλλευσης των Ελληνικών Αεροπορικών Συγκοινωνιών, καταβάλλοντας 2.000.000 δολάρια και εγένετο Ολυμπιακή Αεροπορία .

Η εταιρεία ξεκίνησε τη λειτουργία της στις 6 Απριλίου 1957, οπότε και πραγματοποιείται η πρώτη πτήση Αθήνα – Θεσσαλονίκη. Μάλιστα, ο Έλληνας μεγιστάνας αποφάσισε να χρησιμοποιήσει ως σήμα της Ολυμπιακής τους πέντε ολυμπιακούς κύκλους, προσθέτοντας και έναν έκτο.

Όλα ξεκίνησαν κατά την τελετή έναρξης των χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων στο Σότσι το 2014, όπου εξαφανίστηκε ο πέμπτος ολυμπιακός κύκλος από τεχνικό λάθος και προκλήθηκε σάλος. Είχε προγραμματιστεί όλοι οι κύκλοι να ανάψουν με εντυπωσιακό τρόπο. Πέντε φωτισμένες νιφάδες χιονιού θα μετατρέπονταν σταδιακά στους πέντε ολυμπιακούς κύκλους. Όλα πήγαν καλά στους τέσσερις πρώτους. Ο πέμπτος όμως δεν άναψε ποτέ, με αποτέλεσμα να χαρακτηριστεί «φιάσκο» η τελετή έναρξης. Όταν στο τέλος της δεκαετίας του ’50 ο Αριστοτέλης Ωνάσης πρόσθεσε τον έκτο κύκλο στο σήμα της Ολυμπιακής Αεροπορίας, αποθεώθηκε για το επιχειρηματικό του δαιμόνιο.

Το λάθος της τελετής έναρξης δεν θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητο, καθώς το σήμα των Ολυμπιακών αγώνων είναι ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα σήματα διεθνώς. Αυτός ήταν πιθανώς και ο λόγος που ο δαιμόνιος Ωνάσης επέλεξε τους κύκλους σαν σήμα της Ολυμπιακής Αεροπορίας.

Ωνάση, εσύ σούπερ σταρ

Το χρήμα έρεε άφθονο, και η μια επιτυχία διαδεχόταν την άλλη. Ο Ωνάσης από το 1958 και μετά είχε αρχίσει να γίνεται σταρ, μια διασημότητα εντός και εκτός συνόρων. Έκανε πάρτι, διεθνείς κρουαζιέρες με το πλωτό του ανάκτορο, τη θαλαμηγό Xριστίνα, στην οποία φιλοξενήθηκαν διάσημοι σταρ του Xόλλυγουντ, όπως η Mάρλεν Nτίτριχ, η Γκρέτα Γκάρμπο, η Άβα Γκάρντνερ και άλλοι.

Μέχρι και ο Oυίνστον Tσώρτσιλ φιλοξενήθηκε εκεί στην αναπηρική πολυθρόνα του. Τότε ο  Ωνάσης βρίσκεται στο ζενίθ της καριέρας του και όχι μόνο. Μπαίνει στη ζωή του η Κάλλας, η Τζάκι Κέννεντι ενώ το 1963 αγοράζει ένα ολόκληρο νησί, τον Σκορπιό για να χαλαρώνει.

Παράλληλα, το επιχειρηματικό του δαιμόνιο είναι σε έξαρση και αυξάνει τον στόλο του με πρωτοφανείς ρυθμούς, φτάνοντας σε μέγεθος τα 4 εκατομμύρια τόννους –όταν το 1950, με τα δάνεια που είχε συνάψει τότε, είχε φθάσει μόλις τους 400.000 τόννους.

O Ωνάσης στον Σκορπιό

Η πτώση

Η αντίστροφη μέτρηση για τον Αριστοτέλη Ωνάση άρχισε στις 22 Ιανουαρίου του 1973, όταν ο γιος του Αλέξανδρος τραυματίστηκε σοβαρά κατά τη συντριβή του αεροσκάφους του στο αεροδρόμιο του Ελληνικού, κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες. Τα τραύματα στον εγκέφαλο ήταν σοβαρότατα κι έπειτα από ιατρική σύσκεψη και με τη συγκατάθεση του πατέρα του οι γιατροί αφαίρεσαν τη μηχανική υποστήριξη. Ο ίδιος δεν πίστεψε ποτέ ότι ο μοναχογιός του σκοτώθηκε σε ατύχημα και πρόσφερε 1 εκατομμύριο δολάρια σε όποιον έδινε πληροφορία ότι επρόκειτο για σαμποτάζ.

Το Δεκέμβριο του 1973, με την πτώση της παγκόσμιας αγοράς τάνκερ, οι ζημίες για τον Αριστοτέλη Ωνάση ανέρχονταν σε 12,5 εκατομμύρια δολάρια. Το διυλιστήριο στο Νιου Χαμσάιρ έκλεισε και στις 15 Ιανουαρίου του 1975 επέστρεψε την «Ολυμπιακή Αεροπορία» στον Κωνσταντίνο Καραμανλή, ο οποίος την εθνικοποίησε.

Ο Αριστοτέλης Ωνάσης είχε ήδη χάσει κάθε ενδιαφέρον για τη ζωή. Προσβλήθηκε από μυασθένεια, μία νόσο που σιγά – σιγά εξασθενεί το μυϊκό σύστημα, κι αποσύρθηκε στο ιδιωτικό του νησί, τον Σκορπιό. Οι καλύτεροι γιατροί του κόσμου δυστυχώς δε μπόρεσαν να κάνουν τίποτε για τον άλλοτε παντοδύναμο Σμυρνιό, που τελικά έσβησε στις 15 Μαρτίου του 1975, στο Αμερικανικό Νοσοκομείο του Παρισιού.

Μοναδική κληρονόμος της αμύθητης περιουσίας του σήμερα είναι η εγγονή του Αθηνά, γόνος της Χριστίνας Ωνάση και του Τιερί Ρουσέλ. Η μοναχοκόρη του Αριστοτέλη Ωνάση βρέθηκε νεκρή το 1988 στο μπάνιο της, με αδιευκρίνιστα τα αίτια του θανάτου της. Η μητέρα των παιδιών του Τίνα βρέθηκε επίσης νεκρή στο κρεβάτι της, λόγω υπερβολικής χρήσης βαρβιτουρικών, ενώ η δεύτερη σύζυγός του Τζάκι πέθανε το 1994 από καρκίνο.

Τα πλούτη δε φέρνουν πάντα την ευτυχία.

Οι 40 πιο διάσημες ατάκες του

* “Το μυστικό στις επιχειρήσεις είναι να ξέρεις κάτι, που δεν το ξέρει κανένας άλλος”

* “Για να πετύχεις στις επιχειρήσεις, πρέπει να κάνεις τους άλλους να δουν, αυτό που βλέπεις εσύ”

“Αν δεν έχεις λεφτά, πάρε δάνειο. Ποτέ μην ζητήσεις μικρό ποσό. Ζήτα αυτό που χρειάζεσαι και φρόντισε να το αποπληρώσεις. Όσο νωρίτερα, τόσο καλύτερα”

* “Για να πετύχεις, πρέπει να κάνεις πράγματα μεγάλα, σκέψεις μεγάλες και να λες λόγια μεγάλα”

* “Είναι δικός μου νόμος στις επιχειρήσεις, να είμαι αυτός που αγοράζει, όχι αυτός που πουλάει”

* “Δεν μου αρέσει να χάνω”

* “Δεν έχω φίλους, δεν έχω εχθρούς. Μόνο ανταγωνιστές”

* “Όσο πιο πολλά έχεις, τόσο περισσότερο ξέρεις, ότι δεν έχεις”

* “Μετά από ένα συγκεκριμένο σημείο, τα λεφτά δεν έχουν σημασία. Παύει να είναι ο στόχος. Το παιχνίδι είναι που έχει σημασία”

Οι γυναίκες και ο Έλληνας εφοπλιστής

* “Αν δεν υπήρχαν οι γυναίκες, όλα τα λεφτά του κόσμου δεν θα είχαν καμία απολύτως σημασία”

* “Έκανα ένα τεράστιο λάθος. Δεν πίστεψα ποτέ, ότι στον κόσμο που ζούμε, τα συναισθήματα θα μπορούσαν να υπερνικήσουν κάθε λογική στις επιχειρήσεις”

“Οι καλύτερες συμφωνίες και το καλύτερο σεξ γίνονται έξω από τα καθιερωμένα”

* Συστήνοντας τον εαυτό του σε μία εντυπωσιακή ξανθιά καλλονή από τη Νορβηγία, το 1934, είπε: “Αριστοτέλης Ωνάσης του Σωκράτη, Έλληνας εφοπλιστής”

* “Μισώ την όπερα. Πρέπει να έχω ‘λεπτό αυτί’. Όσο και να προσπαθώ να συγκεντρωθώ, πάντα μου ακούγεται σαν να είναι Ιταλοί σεφ, που φωνάζουν συνταγές για ριζότο ο ένας στον άλλον”

Το σχολείο της ζωής

* “Η μητέρα μου πέθανε, όταν ήμουν 6 ετών. Αν είχε ζήσει, ίσως να μην είχα δουλέψει όσο σκληρά έχω δουλέψει”

* “Στο μυαλό μου, ο κόσμος είναι πολύ μικρός. Δεν χρειάζεται πτυχίο πανεπιστημίου. Μία μέρα, αυτό που θα καταφέρω, θα σας εντυπωσιάσει”

* “Το να αρχίσεις να σκέφτεσαι, σημαίνει να αρχίσεις να κλείνεις δουλειές”

* Όταν το 1925 άφησε τη δουλειά του στο Μπουένος Άιρες, ως νυχτερινός τηλεφωνητής, είπε: “Και τώρα, έχω μία ιδέα”

* Κι όταν ξεκίνησε να ασχολείται με τον καπνό και τα τσιγάρα: “Τυλίξτε τα τσιγάρα σε σελοφάν”

* “Θα καταλάβεις, ότι αν κάνεις τα πράγματα πιο εύκολα για τους άλλους, θα κερδίσεις τη συμπάθειά τους”

* “Οι άνθρωποι ξεχνούν γρήγορα. Μπορεί πριν λίγες εβδομάδες, να ήταν στα πρόθυρα του θανάτου. Μετά έρχεται η ασφάλεια και τα παράπονα και οι γκρίνιες ξεκινούν γύρω από κάθε είδους μηδαμινότητα”

* “Φρόντιζε το σώμα σου. Να είσαι, όσο καλός μαζί του γίνεται. Να μην σε απασχολούν οι λεπτομέρειες. Κοίτα εμένα, δεν υπάρχει τίποτα από τον Έλληνα θεό στην εμφάνισή μου. Αλλά δεν έχασα τον χρόνο μου κλαίγοντας για τις δυσάρεστες πτυχές του εαυτού μου. Και να θυμάσαι, τα πράγματα είναι μόνο, όσο άσχημα, εσύ πιστεύεις ότι είναι”

*”Στη δουλειά σου να είσαι σοβαρός και στη ζωή σου τρελός”

* “Να τρως μέτρια. Όταν έχεις κάτι επείγον να φροντίσεις, να αποφεύγεις τα μεγάλα γεύματα και το κρασί. Το να χάνεις χρόνο στο τραπέζι, όταν το μυαλό σου είναι στη δουλειά που πρέπει να γίνει, είναι ακόμα ένας τρόπος, για να συντομεύσεις την ύπαρξή σου”

* “Περίμενε να έρθει η νύχτα και μην γιορτάζεις πριν γίνουν πράξη οι σκέψεις σου. Τότε, απόλαυσε ένα καλό γεύμα με την παρέα των φίλων σου και προσπάθησε, να αποφύγεις τις επαγγελματικές συζητήσεις στο τραπέζι”

Το μεγαλείο της ψυχής και… του χιούμορ

* “Είναι οι πιο σκοτεινές στιγμές μας, που πρέπει να εστιάσουμε, για να δούμε το φως”

* “Πρέπει να απελευθερώσουμε τον εαυτό μας, από την ελπίδα ότι η θάλασσα θα γαληνέψει. Πρέπει να μάθουμε, να πλέουμε και με τους δυνατούς ανέμους”

“Ποτέ δεν κατάλαβα την προτροπή ‘την υπογραφή σου και το κάτω το κεφάλι σου, να προσέχεις πού τα βάζεις’. Έτσι χάνεις σίγουρα και στις δουλειές και στη ζωή”

* “Για να είσαι επιτυχημένος, φρόντισε να φαίνεσαι μαυρισμένος, μείνε σε ένα εντυπωσιακό κτίριο, ακόμα κι αν μένεις στο κελάρι, σύχναζε σε καλά εστιατόρια, ακόμα κι αν πίνεις μόνο ένα ποτό και αν δανειστείς, δανείσου πολλά”

* “Βρες έναν ιερέα που καταλαβαίνει Αγγλικά και δεν μοιάζει με τον Ρασπούτιν”

Οι ανταγωνιστές και ο πλούτος στα “χέρια ολίγων”

* “Αν κάποιος είναι μέτριος, θα περάσει εύκολα απαρατήρητος. Αν είναι εξωφρενικά επιτυχημένος, είναι ύποπτος”

* Για τον Σταύρο Νιάρχο: “Στις δουλειές, κόβουμε ο ένας τον λαιμό του άλλου, αλλά κάθε τόσο, καθόμαστε στο ίδιο τραπέζι και είμαστε κόσμιοι, για χάρη των γυναικών”

* “Ο κ. Getty είναι ένας πλούσιος επιχειρηματίας. Παράγει πετρέλαιο και το μεταφέρει. Εγώ είμαι ένας φτωχός επιχειρηματίας. Το μόνο που κάνω, είναι να το μεταφέρω”.

* “Ποτέ μην αρχίζεις μια δουλειά, μια μάχη, μια ερωτική σχέση αν ο φόβος της ήττας επισκιάζει την προοπτική της νίκης”

* “Είμαι τόσο πλούσιος, όσο μόνο εγώ ξέρω να γίνομαι”

“Να είσαι είτε πλούσιος είτε εχθρός του πλούτου. Τα κατανοώ και τα δύο. Αλλά ποτέ μην φθονείς τους πλουσίους και παράλληλα να προσπαθείς να τους ευχαριστείς”

* “Ο κανόνας είναι ότι δεν υπάρχουν κανόνες”

* “Η κρίση γεννάει Κροίσους”

* “Άλλοι έχουν πολλά λεφτά κι άλλοι τίποτα. Είναι σαν κάποιον που δεν βρίσκει νερό ούτε για να ξεδιψάσει και έναν άλλον, που ψάχνει γέφυρα, να περάσει το νερό”

* “Θα ‘ρθει μία μέρα, που η απληστία της ιδιοκτησίας, του πλούτου και της έπαρσης, θα αποθηκευτεί στις Τράπεζες, στις πολυεθνικές και σε τόσο λίγους, που οι πολλοί μη κατέχοντες, θα ξεσπάσουν σαν θεομηνία που θα κάνει τη ζωή των ολίγων κατεχόντων κόλαση”

sansimera.gr, news247.gr

Το αρθρο δημοσιευτηκε απο τον/την:

Ο “Αγώνας της Κρήτης” εκδόθηκε στις 8 Ιουλίου του 1981. Είναι η έκφραση μιας πολύχρονης αγωνιστικότητας. Έμεινε όλα αυτά τα χρόνια σταθερός στη διακήρυξή του για έγκυρη – έγκαιρη ενημέρωση χωρίς παρωπίδες. Υπηρετεί και προβάλλει, με ευρύτητα αντίληψης, αξίες και οράματα για μία καλύτερη κοινωνία. Η βασική αρχή είναι η κριτική στην εξουσία όποια κι αν είναι αυτή, ιδιαίτερα στα σημεία που παρεκτρέπεται από τα υποσχημένα, που μπερδεύεται με τη διαφθορά, που διαφθείρεται και διαφθείρει. Αυτός είναι και ο βασικός λόγος που η εφημερίδα έμεινε μακριά από συσχετισμούς και διαπλοκές, μακριά από μεθοδεύσεις και ίντριγκες.

Η απάντησή σας

Το email σας δεν δημοσιεύεται.

Διαβάστε επίσης
διαφημίσεις
τι παίζει τώρα στον kritifm1015
  • The Roaring WhatevaΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, 6:00 pm - 7:00 pmμε τον Γιάννη Στεντούμη
    Βλέπουμε τα charts, παίζουμε την επικαιρότητα, κάνουμε βαθιές βουτιές στο ένδοξο παρελθόν, συνεντευξιαζόμαστε με τους καλλιτέχνες που έρχονται στη πόλη.