Όταν θα είναι πολύ αργά για θαύματα…

Κανένα σχόλιο

Του Φίλιππου Ζάχαρη, Σύνδεσμος Ημερησίων Περιφερειακών Εφημερίδων

Για άλλη μια φορά η Αθήνα πνίγηκε από τα δακρυγόνα και οι δυνάμεις αποκατάστασης της τάξης έκαναν το κάθε τι προκειμένου να μην υπάρξει συντονισμένη διαμαρτυρία έξω από την Βουλή. Είχαμε σοβαρά επεισόδια, ακραίες συμπλοκές, που όλως περιέργως δεν αναφέρθηκαν ούτε από τα δελτία ειδήσεων της επόμενης ημέρας, καθώς την 23η Φλεβάρη είχαν απεργία τα ΜΜΕ.

Οι ειδήσεις λοιπόν για τον παλμό και την πυκνότητα της συγκέντρωσης ήταν λιγοστές και τα κανάλια αναλώθηκαν (με πρώτο και καλύτερο το κρατικό που εμείς πληρώνουμε) κυρίως στον απολογισμό του ταξιδιού του πρωθυπουργού στην Γερμανία και την συνάντησή του με την Άγκελα Μέρκελ. Ήταν σαν να δόθηκε «γραμμή» να μην υπάρξει αναφορά στις χιλιάδες του κόσμου που παραβρέθηκαν στην συγκέντρωση και η εστίαση ήταν μονάχα στα επεισόδια που τις περισσότερες φορές προκαλούσαν οι αστυνομικές δυνάμεις με το να ρίχνουν συνεχώς και ανεξέλεγκτα δακρυγόνα στους διαδηλωτές και να προκαλούν για ανταπάντηση τους πιο θερμόαιμους από αυτούς. Και ασφαλώς οι σκηνές της βίας ανάμεσα στα ΜΑΤ και τους διαδηλωτές δεν ήταν και ότι καλύτερο για την εικόνα της χώρας στο εξωτερικό, καθώς για άλλη μια φορά παρουσιάστηκε από τα ξένα μέσα ως η πληγή της ΕΕ.

"Sponsored links"

Μετά και την επεισοδιακή επίσκεψη του Έλληνα πρωθυπουργού στο Βερολίνο, όπου και αποδοκιμάστηκε από φοιτητές σε ομιλία του, ήρθαν αυτά τα επεισόδια να υπενθυμίσουν ότι εδώ ο τόπος υποφέρει και τα όρια έχουν ξεπεραστεί. Ασφαλώς και η εικόνα του φλεγόμενου αστυνομικού ήταν αποκαρδιωτική και οι ρίψεις μολότωφ και δακρυγόνων συνέθεταν ένα εφιαλτικό τοπίο. Και το πιο σημαντικό ήταν ότι επισκιάστηκε η παρουσία χιλιάδων ανθρώπων στην διαδήλωση και κατ’ επέκτασιν τα ευρηματικά συνθήματα, πλακάτ και πανό των διαδηλωτών.

Η Ελλάδα έχει βυθιστεί σε μια μεγάλη κρίση που δεν είναι δυνατό να ξεπεραστεί από την μια μέρα στην άλλη. Και φυσικά κανείς δεν περιμένει ούτε συμμερίζεται την αισιοδοξία των κυβερνώντων ότι από το 2012 και μετά θ’ αλλάξουν τα πράγματα. Γιατί πως θα μπορούσε να συμβεί αυτό όταν ο δείκτης της ανεργίας έχει εκτοξευθεί στα ύψη και το έλλειμμα δεν πιάνει τους επιθυμητούς στόχους; Οι διαδηλωτές της Τρίτης ζήτησαν την αλήθεια, εξέφρασαν καθαρά τους φόβους τους για το αύριο, εξεδήλωσαν την δυσφορία τους για τα μέτρα, και με συνθήματα κατήγγειλαν τις συμφωνίες κάτω από το τραπέζι. Γιατί υπάρχουν αυτές, συμβαίνουν και μάλιστα με πολλά ανταλλάγματα. Ο κόσμος διαμαρτυρήθηκε για μια ακόμα φορά για το όργιο των αυθαιρεσιών και τις βιαστικές αποφάσεις για την τύχη του και ως απάντηση εισέπραξε δεκάδες απαγορευμένα χημικά. Είναι αυτή σωστή αντιμετώπιση  των πολιτών, των χιλιάδων διαδηλωτών που καταγγέλουν την κυβερνητική πολιτική; Και σε τελική ανάλυση, που θα οδηγήσει αυτό το όργιο βίας από τις αστυνομικές δυνάμεις που σε κάθε πορεία καραδοκούν να την διαλύσουν; Λέγεται εκφοβισμός αυτός ή όχι; Είναι κατατρομοκράτηση ή όχι των ήδη αποκαμωμένων πολιτών, που την επόμενη φορά θα διαδηλώσουν πιο δυναμικά, με ότι αυτό σημαίνει για την τήρηση της τάξης; Μάλλον πρέπει να το ξανασκεφθούν στην κυβέρνηση.

Ο κόσμος έχει ήδη ξεπεράσει τα όριά του και οι φωνές των πιο ψύχραιμων αποτελούν μάλλον όαση στην έρμο. Ποιος θα έχει την ευθύνη για ένα πιθανό νέο αιματηρό περιστατικό; Και τελικά αυτό είναι το ζητούμενο – να υπάρξουν θύματα – ή να χαραχθεί μια νέα πορεία της χώρας, μακριά από κηδεμονίες και εντολές της τρόικας και του ΔΝΤ; Πολύ φοβάμαι ότι ο έλεγχος έχει προ πολλού χαθεί. Και είμαστε ακόμη στην αρχή της κρίσης. Τα πλακάτ και πανό που αναγράφουν τη ρήση «πεινάμε!» αυξάνονται και πληθαίνουν. Ήδη το βερεσέ και τα τεφτέρια έχουν από καιρό κάνει την εμφάνισή τους στα μαγαζιά. Ολόκληρες γειτονιές  μεγαλουπόλεων δεινοπαθούν από την κρίση και τα οδυνηρά μέτρα, την ίδια στιγμή που ο αγρότης στα χωριά και τις κωμοπόλεις βλέπει το εισόδημά του να συρρικνώνεται εντυπωσιακά. Οι φωνές όμως κάποιων από την κυβέρνηση ή άλλων «καλοθελητών» ότι «υπάρχουν ακόμη λεφτά» και ο κόσμος καλοπερνάει, δεν έχουν σιγήσει. Επιχειρήματα του τύπου «αφού υπάρχει κρίση, πως εξηγείται η παρουσία τόσων τζιπ και αυτοκινήτων μεγάλου κυβισμού;», προσπαθούν να ρίξουν λάδι στην φωτιά. Και πρόκειται για επιχειρήματα επιεικώς φτηνά που δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με την πραγματικότητα. Γιατί αυτοί που προβάλλουν αυτές τις απόψεις, απλά δεν έχουν κάνει την παραμικρή επίσκεψη στις φτωχογειτονιές ή πολύ απλά κλείνουν τα μάτια στην μιζέρια και την ένδεια της καθημερινής ελληνικής πραγματικότητας.

Απεργίες λοιπόν σε ημερήσια διάταξη, διαδηλώσεις, συμπλοκές και το επαναλαμβανόμενο σκηνικό των κυνηγητών στους δρόμους. Μπορεί κανείς να μιλήσει στην Ελλάδα του 2011 περί σταθερότητας; Και ποιος μπορεί να εγγυηθεί για την ομαλότητα; Η κυβέρνηση δεν κάνει βήμα πίσω. Η αντιπολίτευση είναι επιεικώς προσανατολισμένη.  Τα κόμματα αδυνατούν να παρακολουθήσουν τις εξελίξεις. Απομένει να δούμε τι θα συμβεί σε περίπτωση που η κυβερνητική ακαμψία χαρακτηρίσει τους κατοπινούς χειρισμούς. Όταν οι διαδηλώσεις θα αυξάνονται και οι ταραχές θα εξαπλώνονται σε όλο τον ελλαδικό χώρο. Όταν οι φωνές σύνεσης και ψυχραιμίας θα έχουν καλυφθεί από την αγανάκτηση του κόσμου και αυτό που αποκαλείται «διάλογος» θα έχει αντικατασταθεί από την βία και τις ταραχές. Τότε που θα είναι πολύ αργά για θαύματα.

(phil.zaharis@gmail.com)

Στα : Θεσεις

Το αρθρο δημοσιευτηκε απο τον/την:

Ο “Αγώνας της Κρήτης” εκδόθηκε στις 8 Ιουλίου του 1981. Είναι η έκφραση μιας πολύχρονης αγωνιστικότητας. Έμεινε όλα αυτά τα χρόνια σταθερός στη διακήρυξή του για έγκυρη – έγκαιρη ενημέρωση χωρίς παρωπίδες. Υπηρετεί και προβάλλει, με ευρύτητα αντίληψης, αξίες και οράματα για μία καλύτερη κοινωνία. Η βασική αρχή είναι η κριτική στην εξουσία όποια κι αν είναι αυτή, ιδιαίτερα στα σημεία που παρεκτρέπεται από τα υποσχημένα, που μπερδεύεται με τη διαφθορά, που διαφθείρεται και διαφθείρει. Αυτός είναι και ο βασικός λόγος που η εφημερίδα έμεινε μακριά από συσχετισμούς και διαπλοκές, μακριά από μεθοδεύσεις και ίντριγκες.

Η απάντησή σας

Το email σας δεν δημοσιεύεται.

Διαβάστε επίσης
διαφημίσεις