Περί απεργίας ο λόγος…

Κανένα σχόλιο

Όσο επιτυχημένη και να ήταν η χθεσινή απεργία από πλευράς όγκου, παλμού και συμμετοχής, τόσο αποτυχημένη ήταν πολιτικά. Κι αυτό σίγουρα είναι συνέπεια της έλλειψης πολιτικής στόχευσης και σχεδιασμού.

Συγκεκριμένα, η ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ καλούσαν τους πολίτες σε ”μαζική συμμετοχή ενάντια στα αντεργατικά και αντικοινωνικά, νεοφιλελεύθερα μέτρα που επιβάλει η Τρόικα και υλοποιεί η κυβέρνηση”. Ενώ τα εν λόγω μέτρα είναι επαχθή και δυσβάστακτα -για τους περισσότερους- ποιος είναι ο στόχος σύμφωνα με τους συνδικαλιστές: η κυβέρνηση ή η Τρόικα; Η ηγεσία και της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ προέρχονται από τους κόλπους του κυβερνόντος κόμματος άρα στηρίζονται από αυτό, οι ίδιοι στηρίζουν αυτό, η κυβέρνηση στηρίζεται από την Τρόικα, όπως και η ίδια στηρίζει και εφαρμόζει τις επιταγές της. Μύλος δηλαδή. Απάντηση στο ερώτημα σχετικά με το ποιον συγκεκριμένο στόχο είχε η χθεσινή απεργία είναι δύσκολο να βρεθεί. Το ίδιο ισχύει και για τους απεργούς, οι οποίοι μπορούν να ονοματίσουν ως παράπλευρους ”στόχους” την έκφραση δυσαρέσκειας ή οργής, την κοπάνα από την εργασία.

Ποια είναι επομένως τα αιτήματα του εργατικού κινήματος στην τρέχουσα συγκυρία; Να φύγει η Τρόικα; Να καταπέσει το μνημόνιο; Να παραιτηθεί η κυβέρνηση; Εάν είναι αυτά τα αιτήματα γιατί δεν τίθενται και κατονομάζονται ως τέτοια από τις συνδικαλιστικές ηγεσίες; Ακόμα όμως και να τεθούν συγκεκριμένα αιτήματα, πώς θα τα πραγματώσουν; Σίγουρα πάντως όχι με μια απεργία κάθε δυο μήνες, σίγουρα όχι με ηγετικά στελέχη που μέχρι τώρα ήταν μέρος των αιτιών των προβλημάτων και όχι αρωγοί στη λύση τους.

"Sponsored links"

Δεν προσδιορίζεται ένας εφικτός στόχος, αλλά ούτε και εφευρίσκονται τρόποι για να γίνει αυτός ο στόχος εφικτός. Μήπως τελικά η έλλειψη στόχου είναι αυτοσκοπός; Με αυτόν το τρόπο η λαϊκή δυσαρέσκεια δεν μετουσιώνεται σε κάτι δημιουργικό, αλλά διασκορπίζεται ανώφελα προς όφελος των κρατούντων. Δεν είναι τυχαία έξαλλου και η συμμετοχή των δημοσιογράφων, μέσω της ΕΣΗΕΑ στην απεργία, στην οποία αν και δεν μπορεί να της αποδοθεί πρόθεση, το μόνο που συνεισφέρει είναι ακόμα μεγαλύτερη συσκότιση στην ενημέρωση σχετικά με τα αιτήματα και τις δράσεις των απεργών.

Τα πρόσφατα γεγονότα σε χώρες στον Αραβικό κόσμο δείχνουν ότι μόνο όταν τεθούν συγκεκριμένα αιτήματα με καθημερινή κλιμακούμενη μαχητική διεκδίκηση, υπάρχει πιθανότητα ο αγώνας, ο ιδρώτας και το αίμα των αγωνιζομένων πολιτών να έχουν κάποιο αποτέλεσμα. Καλό θα ήταν επομένως με αφορμή τα παραπάνω γεγονότα να προβληματιστούν οι επικεφαλής του εργατικού κινήματος τόσο επί της ουσίας όσο και επί της διαδικασίας, ώστε τα χαμένα ημερομίσθια των απεργών να μην είναι τελείως χαμένα.

Γιάννης Γκογκολάκης

gkogkol888@hotmail.com

Στα : Θεσεις

Το αρθρο δημοσιευτηκε απο τον/την:

Ο “Αγώνας της Κρήτης” εκδόθηκε στις 8 Ιουλίου του 1981. Είναι η έκφραση μιας πολύχρονης αγωνιστικότητας. Έμεινε όλα αυτά τα χρόνια σταθερός στη διακήρυξή του για έγκυρη – έγκαιρη ενημέρωση χωρίς παρωπίδες. Υπηρετεί και προβάλλει, με ευρύτητα αντίληψης, αξίες και οράματα για μία καλύτερη κοινωνία. Η βασική αρχή είναι η κριτική στην εξουσία όποια κι αν είναι αυτή, ιδιαίτερα στα σημεία που παρεκτρέπεται από τα υποσχημένα, που μπερδεύεται με τη διαφθορά, που διαφθείρεται και διαφθείρει. Αυτός είναι και ο βασικός λόγος που η εφημερίδα έμεινε μακριά από συσχετισμούς και διαπλοκές, μακριά από μεθοδεύσεις και ίντριγκες.

Κανένα σχόλιο

Η απάντησή σας

Το email σας δεν δημοσιεύεται.

Διαβάστε επίσης
διαφημίσεις