Αφιλοσόφητα: Γλωσσάριο

Κανένα σχόλιο

ΓΡΑΦΕΙ Ο Ευτύχιος Σφουγκατάκης – Δασκαλάκης

Για τη γλώσσα την ελληνική μιλάει ο ποιητής.

Αυτή την απίθανη, την  αλλοπρόσαλλη, την ασταθή, την υψιπετή, ακόμη και απρεπή, με τις ένσχημες λεκτικές μεταμορφώσεις, αυτήν με τον πλούτο των φωνηέντων και των παρηχήσεων.

"Sponsored links"

(«Τυφλός τατ’ ώτα τον τε νουν – την ποθηνή πατρίδα παράσχου μοι και του παραδείσου πάλιν ποιών πολίτην με» Παρηχήσεις του Τ και Π.)

Αυτή με την έξοχη εφευρετικότητα, την δεινή πολυσημία των λέξεών της που σε σαστίζει όταν σε εξαναγκάζει να καταφύγεις σε γλωσσολογικά βοηθήματα για να αποκρυπτογραφήσεις το κύριο νόημα, εκείνης της λέξης που συνταιριάζει στα συμφραζόμενα.

Μέγιστο γλωσσικό ευφωνικό και νοηματικό επίτευγμα η θαυμάσια επικούρια των ευπειθών προθέσεων της για μια λυγερή και ευλύγιστη διαμόρφωση των διανοημάτων και την αποφυγή πληθώρας συνωνύμων λέξων. Με αυτή την οιωνεί επιμιξία (ρήμα πρόθεση) μεταμορφώνονται και εξωραΐζονται οι άχροες λέξεις ως η λέξη «φέρω» και δημιουργούνται ακολούθως γλαφυρά εννοιολογικά σχήματα που επιτρέπουν και στον ανεπιτήδειο γραφιά να συντάξει ένα ευπρόσωπο κείμενο αφού με την προσφυγή στην προσφορώτερη πρόθεση φιλοτεχνεί και συντάσσει βαθυστόχαστα ενίοτε κείμενα. Δειγματοληπτικά: «επι-φέρω, δια-φέρω, κατά-φέρω, εκ-φέρω, εισ-φέρω».

Και γίνεται σαφές ότι δίχως την συνδρομή της ανάλογης πρόθεσης το σκοπούμενο διανόημα θα εκφέρονταν μόνο περιφραστικά.

Η πολυκύμαντη αλλά και πολύπαθη αυτή γλώσσα με τις μύριες επιρροές εφώτισε με τα νάματα της σοφίας της την ανθρώπινη σκέψη, διέδωσε και διέσωσε δια μέσου του πλούτου και της μαγείας της την ωραιότερη, τουλάχιστο, θρησκεία.

Όμως μαζί μ’ αυτά στη φαρέτρα της θάλπει αβυσσαλέες ιδιορρυθμίες που ο ανεπιτήδειος μελετητής σαστίζει όταν της προσεγγίζει. Εξέχουσα περίπτωση το θεωρούμενο ως γνήσιο φιλοσόφημα (ίδε λακωνίζειν) το μέγιστης λεκτικής ένδειας γλωσσικό θησαύρισμα αυτό που αναφέρεται στην ήττα των Αθηναίων στους Αιγος ποταμούς, όπου: «Ερει τα καλα, Μινδαρος δ’ απεσσονα πεινοντι τανδρες αποριομες τι  χρη δραν» απλοελληνικά: Καταστράφηκαν τα ξύλινα (πλοία) ο Μίνδαρος έπεσε πεινούν τα παληκάρια δεν ξέρομε τι πρέπει να κάνωμε».

Αγρυπνούντες οι θεματοφύλακες της ελληνικής γλώσσας το διαφύλαξαν και το διέσωσαν ως περισπούδαστο κειμήλιο αυτό το χαμηλό γλωσσολογικό κείμενο. Εύλογος ο αντίλογος ότι σ’ αυτή την ώρα της πνιγηρής απόγνωσης οποιαδήποτε φλύαρη αναφορά θα ηχούσε παράταιρα. Το θέμα βεβαίως δεν είναι εκεί αλλά στο ότι το επιβράβευμα «Λακωνίζειν» είναι καταφύγιο στους «βραδύγλωσσους» που στην προσπάθειά τους να καλύψουν την λεκτική και νοηματική αδυναμία τους  το βάφτισαν φιλοσόφημα με επακόλουθο την απομάκρυνση των όποιων στοχαστικών διανοημάτων τους από τη σαφήνεια και τη γλαφυρότητα.

Σε επικουρία αυτής της νοσηρής λεξιπενίας προσέρχεται ο εθνικός παληκαρισμός που συντηρεί και επιβάλλει σαν εθνικά παίανα το γλωσσικά απρόσιτο «Μολών λαβέ» όπου απλοελληνικά «ερχόμενος λαβαίνεις».

Όμως όσες φορές ξιφουλκήσαμε αφρόνως καυγάζοντας το ηρωικό αυτό σύνθημα το πληρώσαμε με αίμα και δάκρυα.

"Sponsored links"

Μετά τούτο είναι απορίας άξιο πως τα γλωσσικά και εθνικά παρακινδυνευμένο αυτό σύνθημα επιβίωσε δοξαστικά καθώς ελάχιστοι (μάλλον) νεοέλληνες γνωρίζουν τη γραμματολογική φυσιογνωμία του, αφού κι εδώ η ελληνική γλώσσα απέφυγε την ομαλότητα καταγράφοντας πληθώρα ανώμαλων ρημάτων, όπου εδώ απαρέμφατο του Βλωσκω (εβλωσκον, μολουμαι απαρ.μολειν) είναι το μολειν και το προκείμενο μολών ως νεφεληγερετην μετοχή του. Κι ακόμη ούτε για τον νεφεληγερετην τους διεχώρισαν από τις ανωμαλίες τους και γι’ αυτό την πασίγνωστη λέξη Δίας αν τύχει να την αγνοείται μην την αναζητήσετε στα λεξικά στο λήμμα Δίας αφού είναι καταγραμμένη ως Ζευς (γενική Δίος).

Αλλ’ ούτε η σεπτή ως εκ του προορισμού της Πνύκα, όπου ο τόπος συνελεύσεως αφίσαν απείραχτη αφού στην γενική (πτώση) άπαντα ως πυκνός. Αλλά το και χειρότερο είναι που ούτε οι χριστιανίζοντας κατάφεραν να απογαλακτιστούν από τις Ελληνικές γλωσσικές δυσκαμψίες με συνέπεια τη σεπτή μορφή της Θεοτόκου διακοσμείται με τη δίσημη λέξη «τη απειρογαμω» που κριματίζει τον απλό και ασπούδαστο χριστιανό όταν περνά από το μυαλό του η βλάσφημη ιδέα ότι η Θεομήτωρ είχε τελέσει άπειρους γάμους, πολλούς δηλαδή γιατί κανείς δεν θα ενδιαφερθεί να τον πληροφορήσει ότι αυτό που δηλώνεται αναφέρεται στην άλλη σημασία της λέξης, την αδοκίμαστε την παρθένον.

Φοβούμενος μη με εγκαλέσουν οι επαΐοντες γι’αυτήν την εισπήδηση τερματίζω εδώ, με το επιμύθιο:

«Μ’ αν είν’ τα γράμματα σφαλτά τα λόγια δίχως χάρη
Συμπάθιο σαν τα διαβάζετε…
Σαν αιγιδάρης ο φτωχός ‘πο κατ’ απού τον πρίνο
τόγραψα σαν εκάτεχα τω γνωστικώ τ’ αφήνω»

Ακροτελευτιο στο τραγούδι του Δασκαλογιάννη

Στα : Θεσεις

Το αρθρο δημοσιευτηκε απο τον/την:

Ο “Αγώνας της Κρήτης” εκδόθηκε στις 8 Ιουλίου του 1981. Είναι η έκφραση μιας πολύχρονης αγωνιστικότητας. Έμεινε όλα αυτά τα χρόνια σταθερός στη διακήρυξή του για έγκυρη – έγκαιρη ενημέρωση χωρίς παρωπίδες. Υπηρετεί και προβάλλει, με ευρύτητα αντίληψης, αξίες και οράματα για μία καλύτερη κοινωνία. Η βασική αρχή είναι η κριτική στην εξουσία όποια κι αν είναι αυτή, ιδιαίτερα στα σημεία που παρεκτρέπεται από τα υποσχημένα, που μπερδεύεται με τη διαφθορά, που διαφθείρεται και διαφθείρει. Αυτός είναι και ο βασικός λόγος που η εφημερίδα έμεινε μακριά από συσχετισμούς και διαπλοκές, μακριά από μεθοδεύσεις και ίντριγκες.

Η απάντησή σας

Το email σας δεν δημοσιεύεται.

ΚΡΗΤΗ FM 101.5 live