«Διεπέτασα προς Σε τας χείρας μου» – Εόρτιο Χριστουγέννων

Κανένα σχόλιο

ΓΡΑΦΕΙ ο Ευτύχιος Δασκαλάκης-Σφουγκατάκης.

Φιλότιμη ήταν προσπάθεια να φιλοτεχνηθεί δημοσίευμα ανάλογο προς την πνευματικότητα της εορτής των Χριστουγέννων. Οι περιρρέοντες ψυχικοί και διανοητικοί ψίθυροι περί οδοιπορούντων μάγων όμως έπρεπε να θησαυριστούν εμπνευσμένοι γλωσσικοί, λυρικοί και μουσικοί μαργαρίτες, από τους εξαίσιους λειμώνες της χριστεπώνυμης υμνολογίας.

Κατ’ ευάρεστη συγκυρία δημοσίευμα ομοθύμου διευκολύνει επίκαιρα την προσπάθεια αυτή. Διαπιστευτήριό του ήταν απόσπασμα από τον 142 ψαλμό του Δαβίδ.

"Sponsored links"

«Διεπέτασα προς σε τας χείρας μου». Η ψυχή μου ως γη άνδρος.

Εντυπωσιακό, τουλάχιστον, κατά το λόγω της αρχαιοπρέπειας του. Αλλά διότι αναφερόταν σε κρίσιμα κεφάλαια της προχριστιανικής υμνολογίας, όπου θησαυρίζονται πολυάριθμοι ψαλμοί του Δαβίδ, βασιλιά των Ιουδαίων.

Στο δημοσίευμα παραδόξως δεν αναπτύσσεται ο ψαλμός αυτός ούτε αναφέρονται άλλα λαμπρά χωριά του όπως το ομόσημο:

Κατευθυνθήτω η προσευχή μου ως θυμίαμα ενώπιόν σου, έπαρσις των χείρων μου, θυσία – εσπερινή εισάκουσον μου κύριε, ούτε αυτός της απέραντης ταπεινοφροσύνης «Γνώρισον μοι κύριε οδόν εν η πορεύσομαι ότι προς σε ήρα την ψυχήν μου». Όμως δια του ψαλμού αυτού, που αποπνέει μέγιστη θεοπρέπεια, ο Δαβίδ δεν παραλείπει να ζητήσει από το Θεό του «εξολόθρευσε τους εχθρούς μου και απολείς πάντας τους θλίβοντας την ψυχήν μου ότι εγώ δούλος σου ειμί».

Ο μεγάλος αυτός ποιητής εφιλοτέχνησε πολυάριθμους άλλους ψαλμούς που τους διακρίνει βαθιά ταπείνωση και τρυφερότητα, όπως στον ΡΒ=102 με τον οποίο επισημαίνεται η μηδαμινότητα των ανθρώπων: «Άνθρωπος ωσεί χόρτος αι ημέραι αυτού, ωσεί άνθος του αγρού ούτως εξανθήσει».

Ευλόγως λοιπόν ο Δαβίδ καταλαμβάνει εξέχουσα θέση στο πάνθεο των ποιητών, θεωρούμενος μέγας θρησκευτικός ποιητής. Πέραν τούτου δια μέσου της ποιητικής ιδιοφυίας του αναδεικνύεται άγρυπνος πατριδολάτρης και θεοκρατικός βασιλιάς, εμπλέκοντος το Θεό του στη σωτηρία της πατρίδας του, καθώς λέγει στον 129 ψαλμό. «Παρά το κυρίω το έλεος αυτού και αυτός λυτρώσει το Ισραήλ εκ πασών των ανόμων αυτού». Το παράδοξο όμως είναι που στην πένθιμη Μεγάλη Παρασκευή ψάλλεται από χριστεπώνυμα χείλη ο Ξ=69 ψαλμός του Δαβίδ όπου αναφέρεται «Αισχυνθήτωσαν  εντραπήτωσαν οι βουλόμενοι μοι κακά που έρχεται σε κραυγαλέα αντίφαση με το «Πάτερ άφες αυτοίς ου γαρ οίδασι τι ποι ούσι» που διαγγέλλει από του Σταυρού ο γλυκύς Ναζωραίος.

Πάντα ταύτα αποτυπώνουν μόνο την επιδερμική και τη διανοητική υπόσταση του μεγάλου αυτού αμαρτωλού και όχι το αβυσσαλέο βάθος μιας αιμοσταγούς ψυχής.

Ήτο τόση η σκληροκαρδία του που τον ώθησε σ’ ένα στιγερό έγκλημα. Το φόνο του υιού του Αβεσσαλώμ. Αλλά όχι μόνο αυτό εφολοφόνησε τον Ουρία σύζυγο της Βηθσαβεέ την οποία μοιχευόμενος ενυμφεύθη.

Γι’ αυτά και άλλα, ο Θεός δεν τον συγχώρησε παρά τους υποκριτικούς κλαυθηρισμού του. Αντίθετα του απαγόρευσε την ανέγερση ναού χαρακτηρίζοντας τον «Άνδρα αιμάτων». Οι χριστεπώνυμοι όμως, τι χρείαν έχουν ενός Δαβίδ, ενός Μωυσή, ενός Χαμουραμπί, ή ενός Ναβουχοδονόσορ, αφού έχουν το μεγάλο ιεροφάντη που καλεί όλους τους κοπώντας και πεφορτισμένους που εν κελεύσματι και φωνή Αρχαγγέλου θα περιπατήσουν εν νεφάλαις όταν ενωτιστούν τα ευαγγελίσματά του: Αγαπάτη αλλήλους. Ο αναμάρτητος τον λίθο βαλέτο. Αγαπήσεις τον πλησίον σου όσο τον εαυτό σου.

"Sponsored links"

Μη θησαυρίζετε επί της γης. Όπου ο θησαυρός υμών εκεί και η καρδιά υμών.

Πνεύμα εστί ο Θεός και τους προσκυνούντας αυτόν εν πνεύματι και αλήθεια δει προσκυνείν.

Γρηγορείτε και προσεύχεσθε ίνα μη εισέλθητε εις πειρασμόν, το μεν πνεύμα πρόθυμον η δε σαρξ ασθενής.

Ακόμη οριοθετεί εμφαντικά το νέον που ευαγγελίζεται έναντι του παλαιού: Ηκούσατε ότι ερρέθη, οφθαλμόν αντί οφθαλμού. Εγώ δε λέγω υμίν μη αντιστήτε τω πονηρώ. Ηκούσατε ότι ερρέθη αγαπήσεις τον πλησίον σου και μισήσεις τον εχθρόν σου. Εγώ δε λέγω υμίν, αγαπάτε τους εχθρούς υμών.

Αλλά το μεγαλείο των ευαγγελισμάτων του καταφαίνεται από τους θεόπνευστους μακαρισμούς: Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι. Μακάριοι οι πραείς. Μακάριοι οι ελεήμονες. Μακάριοι οι καθαροί τη καρδία. Μακάριοι οι ειρηνοποιοί».

Ας μην νομισθεί όμως ότι οι χριστεπώνυμοι ήθελον ανεόρταστη την ώρα της προσευχής. Εφιλοτέχνησαν και εμελοποίησαν ύμνους και αίνους που αποπνέουν οσμήν ευωδίας πνευματικής και βαθειάς κατανύξεως.

Αγίω «Πνεύματι πάσα ψυχή ζωούται και καθάρσει υψούται λαμπρίνεται».

Των παθών μου τον τάραχον και τον κλύδωνα κατεύνασαν των εμών  πταισμάτων.

–        Φως ιλαρόν αγίας δόξης Ιησού Χριστέ, ελθόντες επί τη ηλίου δύσιν, ιδόντες φως εσπερινόν, υμνούμεν…

Άξιον σε εν πάσι καιροίς, υμνήσαι φωνείς οσίαις υιέ Θεού, ζωήν ο διδούς τας ψυχάς ημών αγίασον τα σώματα άγνισον, τους λογισμούς διόρθωσον τας εννοίας κάθαρος και ρύσαι υμάς από πάση θλίψεως και οδύνης. Δώρησε ημίν ο Θεός γρήγορον νουν, σώφρονα λογισμόν, καρδίαν νήφουσαν ύπνον ελαφρόν. Χαίρε δένδρον αγλαόκαρπον εξ ου τρέφονται πιστοί χαίρε ξύλον ευσκιόφυλλον υφ’ ου σκέπονται πολλοί.

Ούκ έξεστι βάλειν αυτά (τα 30 αργύρια) εις τον κορβανάν, επί τιμή αίματος εστί Σινδόνι καθαρά και αρώματα θείοις το Σώμα το σεπτόν εξαιτήσας Πιλάτω, μυρίζει και τίθησιν Ιωσήφ καινώ μνήματι. Όθεν όρθριαι αι Μυροφόροι Γυναίκες ανεβόησαν. Δείξον ημίν ως προείπας Χριστέ την Ανάστασιν. Όμως μακρηγορήσαντες περί τους ψαλμούς, και τους προφήτες απομακρυνθήκαμε από την κύρια σκέψη και τις προεκτάσεις του δημοσιεύματος. Εκεί γίνεται λόγος για θεία γράμματα. Αλλά ο παρατιθέμενος ψαλμός δεν εγγίζει τη θεότητα. Στην κατακλείδα και στην έπωδο του ο Ψαλμωδός αναφωνεί: Και εν τω ελέει σου εξολοθρεύσεις τους εχθρούς μου και απολείς πάντας τους θλίβοντας την ψυχήν μου, ότι εγώ δούλος σου ειμί. Όλα τα θεία γράμματα που υπονοούνται στο δημοσίευμα αναφορά έχουν μόνο τον ίδιο τον ψαλμωδό.

Ουδμεία πανανθρώπινη δέηση αναπέμπεται. Γνώρισον μοι οδόν εν η πορεύσομαι. Η δέηση αυτή προδήλως δεν εισακούσθη αφού η πορεία του Δαβίδ ήτο οδός αίματος. Ακόμη στο δημοσίευμα γίνεται λόγος και για κάποια δροσο εξ Αερμών. Και ω της παραδοξότητας η δροσοπηγή αυτή: ένας νομοδιδάσκαλος.

Και ο συντάκτης:

«Ρυσέμε από πάσης θλίψεως οργής κινδύνου και ανάγκης».

Στα : Θεσεις

Το αρθρο δημοσιευτηκε απο τον/την:

Ο “Αγώνας της Κρήτης” εκδόθηκε στις 8 Ιουλίου του 1981. Είναι η έκφραση μιας πολύχρονης αγωνιστικότητας. Έμεινε όλα αυτά τα χρόνια σταθερός στη διακήρυξή του για έγκυρη – έγκαιρη ενημέρωση χωρίς παρωπίδες. Υπηρετεί και προβάλλει, με ευρύτητα αντίληψης, αξίες και οράματα για μία καλύτερη κοινωνία. Η βασική αρχή είναι η κριτική στην εξουσία όποια κι αν είναι αυτή, ιδιαίτερα στα σημεία που παρεκτρέπεται από τα υποσχημένα, που μπερδεύεται με τη διαφθορά, που διαφθείρεται και διαφθείρει. Αυτός είναι και ο βασικός λόγος που η εφημερίδα έμεινε μακριά από συσχετισμούς και διαπλοκές, μακριά από μεθοδεύσεις και ίντριγκες.

Η απάντησή σας

Το email σας δεν δημοσιεύεται.

ΚΡΗΤΗ FM 101.5 live