Σκέψεις, λόγια, ενθαρρύνσεις – Για το Παράρτημα της ΕΛ.Ε.Π.Α.Π. Χανίων

Κανένα σχόλιο

Γράφει η Ελένη Μαραθάκη – Αναστασάκη

Το άκουσα, δεν μπόρεσα να διαβάσω το ίδιο άρθρο που αφορά στις δυσκολίες που αντιμετωπίζει το Παράρτημα Χανίων της Ελληνικής Εταιρείας Προστασίας – Αποκατάστασης Παιδιών. Με το σημερινό δημοσίευμα θα επιχειρήσω να υποστηρίξω την ανάγκη για να εξακολουθήσει να υπάρχει.

Όπως είναι γνωστό, ο πληθυσμός που απολαμβάνει τις υπηρεσίας του παραρτήματος, είναι παιδιά. Τα παιδιά και τα δικαιώματά τους, προστατεύονται ιδιαίτερα· τα σημερινά παιδιά που προσέρχονται για τα θεραπευτικά προγράμματα είναι οι αυριανοί ενήλικες.

"Sponsored links"

«Είναι γνωστό και πολυσυζητημένο πως με την αύξηση του ποσοστού επιβίωσης των χαμηλού βάρους νεογνών, που προήλθε από την πρόοδο της τεχνολογίας, αυξήθηκε το ποσοστό των νευρολογικών επιπτώσεων στα παιδιά που επέζησαν. Φαίνεται όμως, πως με την πρόοδο και τελειοποίηση των εντατικών μονάδων, έχουμε τα τελευταία χρόνια μείω­ση των μεγάλων προβλημάτων, αλλά αύξηση των ελασσόνων και κυρίως αυτών της ανάπτυξης – νοητικής και συναισθηματικής- συμπεριφοράς και σχολικής απόδοσης. Έτσι, η ανάγκη που υπήρχε από παλιά για παρακολούθηση – με σκοπό την έγκαιρη διάγνωση και αντιμετώπιση των παιδιών- έχει διευρυνθεί σε πολλές ειδικότητες και έχει χρονικά επεκταθεί.

Είναι σαφές, πως η ανάπτυξη εξαρτάται εξίσου από δύο παράγοντες, την ωρίμανση που είναι αυτόβουλη και ανεξάρτητη από το περιβάλλον) και τη μάθηση (που είναι αποτέλε­σμα της άσκησης, της προσπάθειας και της παρέμβασης του περιβάλλοντος). Η ανάπτυ­ξη είναι αποτέλεσμά τους και μάλιστα πολλαπλασιαστικό και όχι αθροιστικό, δηλαδή: Ανάπτυξη = Ωρίμανση Χ Μάθηση. Έτσι το βάρος είναι εξίσου μεγάλο και για τους δύο συν­τελεστές του γινομένου και πολύ μεγαλύτερο απ’ ό, τι αν το αποτέλεσμα ήταν αθροιστικό. (*Άρθρο της κ. Ι. Αντωνιάδου – Κουμάτσου στο βιβλίο: Ψυχοκινητική Εξέλιξη των Νεογνών που χρειάστηκαν εντατική νοσηλεία, στα πλαίσια του 5ου Πανελλήνιου μετεκπαιδευτικού σεμιναρίου εντατικής νοσηλείας νεογνών, Αθήνα 1988.

Κατά τη διάρκεια των θεραπευτικών παρεμβάσεων που, σε πολλές περιπτώσεις διαρκεί χρόνια, το χθεσινό παιδί, ο σημερινός νέος αποκαθίσταται τόσο πολύ στους τομείς της ανάπτυξής του, ώστε λειτουργικό πια, ζει όπως ένας ομήλικος. Σε άλλη περίπτωση η προσβολή του κεντρικού Νευρικού Συστήματος, παρά τις άοκνες προσπάθειες και παρεμβάσεις, δεν θα επιτρέψει παρά μερική, μόνο, λειτουργικότητα.

Σε κάθε περίπτωση, ο αυριανός ενήλικας, εάν πάσχει και αν χρειαστεί να χαρακτηρισθεί ως Ανάπηρος ή Άτομο με ειδικές ανάγκες, έχει από σήμερα κατοχυρωμένα δικαιώματα, όπως και ο κάθε ‘’τυπικός’’ ‘’συνηθισμένος’’ πολίτης αυτού του κόσμου. Με αφορμή τις Ευρωεκλογές που πραγματοποιήθηκαν το 2009 αναφέρω ενδεικτικά· ο τίτλος του πλαισίου των διεκδικήσεων έφερε τον τίτλο ΄΄Μανιφέστο για τις Ευρωεκλογές 2009, υπότιτλος: ‘’Τίποτα για τα Άτομα με Αναπηρία, Χωρίς τα Άτομα με Αναπηρία’’.

Εμείς, οι πολίτες με αναπηρία, επιθυμούμε να  συμμετέχουμε στην οικοδόμηση μιας Ευρωπαϊ­κής Ένωσης υπέρ των πολιτών. Εμείς, ως εκ τούτου, ζητούμε οι ανάγκες μας και τα δικαιώματα μας να λαμβάνονται υπόψη ως

ακολούθως:

Το δικαίωμα στην ισότιμη πρό­σβαση, στην ψηφοφορία και στη συμμετοχή στις προεκλογικές εκστρατείες.

Ένα Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για Όλους.

Την άμεση επικύρωση και εφαρμογή της Διεθνούς Σύμβασης για τα Δικαιώματα των Ατό­μων με Αναπηρία του Οργανι­σμού των Ηνωμένων Εθνών.

"Sponsored links"

Μια ευρεία Νομοθεσία για την Αναπηρία, που θέτει στόχους και σκοπούς σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Το δικαίωμα στη συμμετοχή στις διαδικασίες λήψης αποφάσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στην ένταξη των δικαιωμάτων των ατόμων με αναπηρία σε όλους τους τομείς πολιτικής, τόσο σε επίπεδο Ένωσης, όσο και σε εθνικό επίπεδο.

Το δικαίωμα στην ισότιμη πρόσβαση και στις ίσες ευκαιρίες στην εκπαίδευση.

Το δικαίωμα στην ίση μεταχείρι­ση στην απασχόληση.

Το δικαίωμα στην Κοινωνική προστασία, την κοινωνική ασφάλιση και το ελάχιστο εγγυ­ημένο εισόδημα.

Το δικαίωμα στην ελεύθερη επιλογή και στην αυτόνομη διαβίωση στην κοινότητα.

Το δικαίωμα στην πρόσβαση στα αγαθά και τις υπηρεσίες, στα μέσα μαζικής μεταφοράς, στις δημόσιες υποδομές, στην επικοινωνία και στα μέσα ενημέρωσης.

Τα παραπάνω σημεία δεν αποτελούν παρά τη συμπύκνωση των κατευθύνσεων, έτσι όπως έχουν διαμορφωθεί από το αναπηρικό κίνημα· οι έλληνες πολίτες διεκδικούν ισότιμα.

Αυτό που προσέφερε και προσφέρει, η ΕΛ.Ε.Π.Α.Π. όπου ευρίσκεται, είναι θεραπεία, προκειμένου να μην εξαπλωθεί η αδυναμία, προχωρήσει σε δυσλειτουργικότητα, παγιωθεί σε αναπηρία, καθώς, παρά τις θεσμοθετήσεις, ο ενδιαφερόμενος δυσκολεύεται στην καθημερινή του ζωή, σημαντικά.

Η ‘’στερεότητα’’ όμως των παρεχομένων υπηρεσιών είναι το ‘’α’’ και το ‘’ω’’ στην προσπάθεια για την αποκατάσταση. Οι γονείς ενημερώνονται, εκπαιδεύονται, αναγνωρίζουν για την αναγκαιότητα των θεραπευτικών προγραμμάτων και χειρισμών, είναι συν-λειτουργικοί.

Πολύ κοντά τους ευρίσκεται ο ιατρός, όλη η θεραπευτική ομάδα, η Ψυχολόγος, η τοπική Διοικούσα Επιτροπή, ο Προϊστάμενος του παραρτήματος και η Κοινωνικής Λειτουργός αυτού.

Υπάρχει μια διαρκής συνέπεια στην ακολουθία της θεραπευτικών προγραμμάτων, της Φυσικοθεραπείας, Υδροθεραπείας, Εργοθεραπείας και της Θεραπείας του λόγου, ενώ η στόχευση είναι σαφής και από τις τρεις κατευθύνσεις – τόσο εσωτερικά για τους ανθρώπους της ΕΛ.Ε.Π.Α.Π., το προσωπικό αυτής, τους Εκπαιδευτικούς του Δημοτικού και Νηπιαγωγείου (καθώς από το καταστατικό της προβλέπεται για πρακτικούς λόγους η συστέγαση αυτών), όσο και για τους γονείς και οικείους του κάθε παιδιού.

Η ΕΛ.Ε.Π.Α.Π. είναι αθόρυβη. Και είναι σίγουρο, ότι δεν είναι τόσο αθόρυβη, όσο θα ήθελε να είναι, καθώς συχνά ευχαριστεί μέσω του τοπικού τύπου τους ανθρώπους – Αρωγούς της στο έργο της.

Γιατί, η κρατική επιχορήγηση είναι ελλιπής, παρά το ότι πρόκειται για την ζωή, για την υγεία, την εκπαίδευση και, τελικά, την ισότιμη προοπτική των παιδιών.

Χωρίς τις Δωρεές των συμπολιτών που κατετίθεντο, το Παράρτημα δεν έχει την δυνατότητα να ανταποκριθεί στις οικονομικές του υποχρεώσεις.

Επιστρέφω στο πρώτο σημείο του Μανιφέστου:

Το δικαίωμα στην ισότιμη πρόσβαση στην ψηφοφορία και στην συμμετοχή στις προεκλογικές εκστρατείες….

‘’….Εμείς οι πολίτες με αναπηρία, πρέπει να είμαστε ικανοί να ασκούμε πλήρως τα εκλογικά μας δικαιώματα, καθώς επίσης και το δικαίωμά μας να ενημερωνόμαστε….Το προεκλογικό υλικό και η πληροφόρηση πρέπει να είναι διαθέσιμο σε πλήρως προσβάσιμες μορφές, όπως είναι η εκτύπωση με μεγεθυμένους χαρακτήρες, κείμενα σε μορφή Braille, ηλεκτρονικές μορφές, διερμηνεία στη νοηματική γλώσσα, κείμενα με εύκολη και κατανοητή γλώσσα, υποτιτλισμός στα προγράμματα της τηλεόρασης και φωνητική περιγραφή’’.

Επιπλέον: Η υπογραφή της πρώτης Διεθνούς Σύμβασης για τα Δικαιώματα των Ανθρώπων με Αναπηρία είναι γεγονός.

Η πρώτη αυτή Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών υπεγράφη τον Μάρτιο του 2007 και σηματοδοτεί μια νέα εποχή στον αγώνα του αναπηρικού κινήματος σε παγκόσμιο επίπεδο. (Θέματα Αναπηρίας, Τεύχος 08,2007)

Η Σύμβαση διαπνέεται από την αρχή, ότι τα πλέον των 650 εκατομμυρίων ατόμων με αναπηρία σε όλο τον κόσμο πρέπει να απολαμβάνουν τα ίδια δικαιώματα με τους λοιπούς συμπολίτες τους. Αυτό συνεπάγεται την εξάλειψη των διακρίσεων κάθε είδους, σε πολιτικό, κοινωνικό, οικονομικό και πολιτιστικό επίπεδο. Έτσι, η Σύμβαση υποχρεώνει τις χώρες που την υπέγραψαν, όχι μόνο να προχωρήσουν στην υιοθέτηση και προσαρμογή κατάλληλης νομοθεσίας πιστής σε αυτή την αρχή, αλλά και να διασφαλίσουν με κάθε τρόπο την εφαρμογή της και την ομαλή ένταξη των ατόμων με αναπηρία στην κοινωνία.

‘’….Αυτή καθ’ αυτή αντιπροσωπεύει μία μεγάλη πρόκληση. Απαιτεί την αλλαγή από τη νοοτροπία της έγνοιας, του οίκτου, παλαιότερα, την εξάρτηση, στην πολιτική των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου· απελευθερώνει τον ανάπηρο από την κοινωνική σκιά….. Η πραγματοποίηση της Σύμβασης είναι μια μελλοντική πρόκληση για όλο το κοινωνικό σύνολο….. Η Σύμβαση παρουσιάζει μια δυναμική που ευρίσκεται σε αυτό το σημείο:

Ενώ ακολουθεί την παράδοση που είχε χαράξει και για την πολιτική σε θέματα ιδιαίτερων κοινωνικών ομάδων όπως, για παράδειγμα, απέναντι στις γυναίκες ή απέναντι γενικά στα δικαιώματα των παιδιών, σήμερα – 2007 -, συγκεκριμενοποιεί και τελειοποιεί την έκταση και την έκφραση της προστασίας που πρέπει να παρέχεται, με δεδομένο το ΄΄ευάλωτον΄΄ της ομάδας των αναπήρων σε κινδύνους, κακή βούληση, αγνόηση κλπ. (Sigrid Grauman στο: Ian Kantow, Katrin Gruber: EINE WELT OHNE BEHINDERUNG, VISION ODER ALPTRAUM? Στη σειρά. Μια έκδοση του Ινστιτούτου Άνθρωπος, Ηθική και Επιστήμη, Βερολίνο 2009).

…..Ο Μόνιμος Αντιπρόσωπος της Ελλάδας στον Ο.Η.Ε. Πρέσβης κ. Αδαμάντιος Βασιλάκης υπέγραψε εκ μέρους της Ελλάδος τη Σύμβαση.

Η ΕΛ.Ε.Π.Α.Π. οφείλει να είναι παρούσα στις εξελίξεις που αφορούν τον πληθυσμό που φροντίζει, παρακολουθώντας, τι συμβαίνει και τι απαιτείται σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης και Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών.

Σήμερα καλείται να διεκδικήσει την αυριανή συμμετοχή των Ενηλίκων πλέον που έχει φροντίσει. Είναι ένας καινούριος αγώνας.

Μέχρι σήμερα παράλληλα με την επιθυμία για λειτουργικότητα, αποκατάσταση, συμμετοχή των μαθητών και διάκριση, δεν παρέλειπε να οργανώνει εμβαθύνσεις – επιμορφώσεις ιατρικού και θεραπευτικού χαρακτήρα, τακτικές συναντήσεις του προσωπικού του , ενημερώσεις για τους γονείς, κατάθεση των στόχων παρουσία του επικεφαλής γιατρού..

Η συνέπεια και η εργατικότητα ‘’διακατέχει’’  κάθε ένα από τα μέλη της εξ αιτίας του ότι αντιλαμβάνεται την υψηλή αποστολή του.

Δεν θα ήθελα να πιστεύω, ότι δεν θα ξεπεραστούν οι δυσκολίες. Περισσότερο θέλω να πιστεύω, ότι αυτό το Κέντρο που έχει προσφέρει έως σήμερα υποδειγματικά τις υπηρεσίες του στα λιγότερο προνομιούχα παιδιά, θα δυναμωθεί από το κοινό των Χανίων και θα συνεχίσει για πολλά χρόνια ακόμη την προσφορά του.

Η ΕΛ.Ε.Π.Α.Π. πρωτοπορούσε στο παρελθόν, μπορεί να πρωτοπορήσει και σήμερα. Παρ’ όλο που γνωρίζω, ότι ο χώρος της εφημερίδας είναι ορισμένος, θα παραθέσω λίγα τμήματα από το άρθρο της Χριστίνας Βάγια Καθηγήτριας Κοινωνικής Εργασίας. Το άρθρο ευρίσκεται στο βιβλίο ‘’Εγκεφαλική παράλυση και ομάδα αποκατάστασης’’, Αθήνα 1985.

….Στην σημερινή, ελληνική κοινωνία, που έχει ριζικά αναδιαμορ­φωθεί τα τελευταία 10-15 χρόνια, έχουν δημιουργηθεί για όλους μας νέες ανάγκες και ανάλογα έχουν διαμορφωθεί και οι ανάγκες των αναπήρων.
Όσο μάλιστα πιο γρήγορα συνειδητοποιήσουμε σαν άτομα, σαν πολίτες και σαν Πολιτεία, ότι λίγο-πολύ όλοι μας είμαστε υποψήφιοι ανάπηροι, τόσο πιο έγκαιρα και αποτελεσματικά θα φροντίσουμε:

α) Για την πρόληψη των αναπηριών

β) Για την αποκατάσταση των αναπήρων μέσα στους κόλπους της κοινωνίας μας.

Απαραίτητα μέτρα για την πρόληψη των αναπηριών

Υπάρχει μεγάλη ανάγκη στη χώρα μας, να ληφθούν αποτελεσματικά μέ­τρα στην πρόληψη των αναπηριών. Ο ΟΗΕ με την 14/9-5-1979 απόφαση της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής υιοθέτησε ότι στη διάρκεια αυτής της δεκαετίας θα πρέπει να «δοθεί προτεραιότητα στα προληπτικά μέτρα για την αποφυγή διαφόρων αιτιών και κινδύνων που προκαλούν αναπηρίες». Σύμφωνα, με την ίδια απόφαση οι κυβερνήσεις θα πρέπει ν’ αναπτύξουν προγράμ­ματα προστασίας και πρόληψης και να προωθήσουν μέτρα που να περιλαμβά­νουν :

Την πληροφόρηση παιδιών κι ενηλίκων για τους κινδύνους και τις απειλές της σημερινής ζωής και πώς να προφυλάσσονται απ’ αυτές.

Κατανόηση από τους πολίτες της σημασίας της αυτοπροστασίας σ’ όλες τις δραστηριότητες της καθημερινής ζωής τους.

Ανάπτυξη υπηρεσιών για προγεννητική φροντίδα, και νια την μεταγεννητική φροντίδα.

Επέκταση των υγειονομικών υπηρεσιών τόσο της νοσοκομειακής, αλλά κυρίως της πρωτοβάθμιας υγείας.

Καθιέρωση και τήρηση μέτρων προστασίας στους χώρους εργασίας, στους δρόμους, στους, στους δημόσιους χώρους, στο σπίτι.

Εκπαίδευση και διοχέτευση ειδικευμένου επαγγελματικού προσωπικού στην προληπτική ενημέρωση και πρακτική.

Με την καθιέρωση αποτελεσματικών μέτρων πρόληψης και την ανάμειξη όλο και μεγαλύτερου αριθμού του πληθυσμού σε προληπτικές δραστηριότητες για την καταπολέμηση της αναπηρίας, σιγά σιγά προετοιμάζεται η ευρύτερη κοινωνία να δεχθεί τα ανάπηρα μέλη της σαν ισότιμα ειδικές ανάγκες —που αν φροντίσει για την κάλυψή τους – θα μπορεί να τα αξιοποιήσει προς το συμφέρον όλων.

Λανθασμένες   αντιλήψεις-εμπόδια   στην   αποκατάσταση

Η Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (ΕΟΚ) έχει ασχοληθεί με την αποκατάσταση των αναπήρων από το 1969 με αρκετά προγράμματα δράσης, τα οποία πολλαπλασιάστηκαν με την ευκαιρία του ΔΕΑ και με την αναμόρφωση

της πολιτικής του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Ταμείου (ΕΕ-ΕΟΚ, 31-12-1981).

Σύμφωνα, με το Συμβούλιο Υπουργών της ΕΟΚ αποκατάσταση αναπήρων

σημαίνει «η υποβοήθηση των ανθρώπων αυτών να μπορέσουν να ζήσουν
μια κανονική και ανεξάρτητη ζωή, απόλυτα ενταγμένη οτην κοινωνία ανε­ξαρτήτως από την ηλικία, το είδος αναπηρίας, το χαρακτήρα των μέτρων αποκαταστάσεως» (ΕΙΙΚΟΡΟΚΙΙΜ, Δεκεμ. |98Ι).

Η αποκατάσταση, είναι υπόθεση τόσο των μη ανάπηρων όσο και των αναπήρων. Είναι υπόθεση όλων μας, γι’ αυτό και μια πολιτική αποκατάστασης που πρέπει να την χαρακτηρίζει ισότητα ευκαιριών και δικαιωμάτων προϋπο­θέτει:

α) στενή και από κοινού συνεργασία της Πολιτείας, της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, των οργανώσεων των αναπήρων, των συλλογικών οργάνων των γονέων, των ειδικών επαγγελματιών και της εθελοντικής δραστηριότητας.

β) Οργανωμένο, αποκεντρωμένο και συντονισμένο δίκτυο υπηρεσιών που θ’ αναλαμβάνουν την αντιμετώπιση και την αποκατάσταση του ανάπηρου παιδιού ή ενήλικα και θα του προσφέρουν τα μέσα για μια οικονομικά ανεξάρ­τητη και κοινωνικά αναγνωρισμένη ζωή.

γ) Την κατάργηση της υπερπροστασίας, την αλλαγή λανθασμένων αντιλήψεων και προκατειλημμένης συμπεριφοράς προς τους ανάπηρους.

Είναι λάθος η κοινή αντίληψη ότι το ανάπηρο άτομο είναι βάρος στην κοινωνία αι κυρίως οικονομική επιβάρυνση χωρίς ανταπόδοση στα μη ανάπηρα μέλη της. Σύμφωνα με διεθνείς έρευνες η εκπαίδευση ενός προβλημα­τικού ατόμου στοιχίζει όσο η εκπαίδευση 3-4 ή και 5 κανονικών μαθητών.
Είναι όμως επίσης γνωστό ότι το κόστος ενός προβληματικού ανεκπαίδευτου ατόμου για την Πολιτεία, είναι πολύ ψηλότερο από το κόστος της εκπαίδευ­σης του. Συνεπώς, κάθε δαπάνη που διατίθεται για την κατάρτιση και εφαρ­μογή ειδικών εκπαιδευτικών προγραμμάτων, για την εκπαίδευση του αναγ­καίου προσωπικού, την ανακούφιση των γονέων (ή συγγενών) από τα πρόσ­θετα οικονομικά βάρη που προκαλεί η παρουσία ενός προβληματικού παιδιού ή ενήλικα, πρέπει να θεωρείται ως επωφελής επένδυση (πορίσματα υποεπι­τροπής ΔΕΑ για την ειδική αγωγή, σελ. 7).
Είναι λ ά θ ο ς η αντίληψη ότι ο ανάπηρος δεν μπορεί να αποδώσει στην εργασία όσο ο υγιής. Σύμφωνα με το Διεθνές Γραφείο Εργασίας «οι πετυχη­μένα προσανατολισμένοι και εκπαιδευμένοι ανάπηροι παρουσιάζουν πλεο­νεκτήματα για τον εργοδότη και την παραγωγή» (D.LockwoodΙ). Από χώρες της Δ. Ευρώπης, Σκανδιναβίας και ΗΠΑ όπου έχουν γίνει έρευνες οι ανά­πηροι θεωρούνται καλύτεροι υπάλληλοι. Έχουν 4,61% περισσότερο ποσοτική και ποιοτική απόδοση στην εργασία. Υπόκεινται σε εργατικά ατυχήματα σε ποσοστό κατά 51% χαμηλότερο από τους μη αναπήρους, κάνουν κατά 7% λιγότερες απουσίες, κατά 27% είναι σταθερότεροι στην εργασιακή τους σχέ­ση  με τον ίδιο εργοδότη και απολύονται κατά 5% λιγότερο από τους μη ανάπηρους.

Είναι λάθος ότι κλείνοντας το ανάπηρο παιδί στο σπίτι και απομονώ­νοντας το από την κοινωνία το προστατεύουμε από τη σκληρή μεταχείριση των άλλων. Αντίθετα η αναπηρία δημιουργείται από την κοινωνική κακομεταχείριση του ατόμου με κάποια ατέλεια. Αυτή η κακομεταχείριση αρχίζει από την οικογένεια. Οι γονείς είναι υπερπροστατευτικοί, ντρέπονται ή νοιώθουν ένοχοι για το παιδί τους και το κρύβουν ή αγνοούν τις δυνατότητες του για εξέλιξη, γιατί δεν θέλησαν ή δεν μπόρεσαν να τις μάθουν. Όμως, τα ανά­πηρα παιδιά δεν διαφέρουν από τ άλλα, έχουν την ίδια ανάγκη για αγάπη, τρυφερότητα, κοινωνική επαφή και ψυχαγωγία. Πρέπει να τα βοηθήσουμε να μεγαλώσουν ανάμεσα μας. Αυτό το έχουν καταλάβει, ευτυχώς, πολλοί γονείς και τα τελευταία είκοσι περίπου χρόνια έχουν δημιουργηθεί 30 και πλέον σύλλογοι γονέων και κηδεμόνων αναπήρων παιδιών που προσπαθούν με κάθε τρόπο να κρατήσουν τα παιδιά τους στην οικογένεια, να τα εκπαι­δεύσουν, να τα προσαρμόσουν στην κοινότητα και να τα παραδώσουν ανεξάρτητα ή σε μεγάλα βαθμό αυτόνομα στην κοινωνία.

Ευχαριστώ για την φιλοξενία!!

Η  Σύμβαση  διαπνέεται  από  την αρχή ότι τα πλέον των 650 εκα­τομμυρίων ατόμων με αναπηρία σε ολόκληρο τον κόσμο πρέπει να  απολαμβάνουν  τα  ίδια,   ίσα δικαιώματα    με    τους    λοιπούς-] συμπολίτες τους. Κι αυτό βεβαίως Ι συνεπάγεται   την   εξάλειψη   των! διακρίσεων κάδε είδους, σε πολιτικό,   κοινωνικό,   οικονομικό   και ι πολιτιστικό επίπεδο. Έτσι, η Σύμβάση υποχρεώνει τις χώρες που την   υπέγραψαν,   όχι   μόνο   να προχωρήσουν   στην   υιοθέτηση και    προσαρμογή    κατάλληλης νομοθεσίας πιστής σε αυτή την αρχή, αλλά και να διασφαλίσουν με κάδε τρόπο την εφαρμογή της και την ομαλή ένταξη των ατόμων με αναπηρία στην κοινωνία.


Σ.Σ. Λόγω τεχνικού προβλήματος στην παραλαβή του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου δημοσιεύεται με καθυστέρηση αρκετών μηνών. Δυστυχώς, συμβαίνουν και αυτά..

Στα : Θεσεις

Το αρθρο δημοσιευτηκε απο τον/την:

Ο “Αγώνας της Κρήτης” εκδόθηκε στις 8 Ιουλίου του 1981. Είναι η έκφραση μιας πολύχρονης αγωνιστικότητας. Έμεινε όλα αυτά τα χρόνια σταθερός στη διακήρυξή του για έγκυρη – έγκαιρη ενημέρωση χωρίς παρωπίδες. Υπηρετεί και προβάλλει, με ευρύτητα αντίληψης, αξίες και οράματα για μία καλύτερη κοινωνία. Η βασική αρχή είναι η κριτική στην εξουσία όποια κι αν είναι αυτή, ιδιαίτερα στα σημεία που παρεκτρέπεται από τα υποσχημένα, που μπερδεύεται με τη διαφθορά, που διαφθείρεται και διαφθείρει. Αυτός είναι και ο βασικός λόγος που η εφημερίδα έμεινε μακριά από συσχετισμούς και διαπλοκές, μακριά από μεθοδεύσεις και ίντριγκες.

Η απάντησή σας

Το email σας δεν δημοσιεύεται.

ΚΡΗΤΗ FM 101.5 live