Είμαι 95 ετών. Από 5 ετών θυμάμαι την ζωή. Θυμάμαι τις συζητήσεις που κάνανε οι μεγάλοι για την πολιτική όταν ο Βενιζέλος είχε αντιπολίτευση τον Τσαλδάρη. Θυμάμαι πολλές φορές, για πολιτικές και άλλες σκοπιμότητες, οι πολιτικοί μας να αδιαφορήσουνε, λίγο ή πολύ, για εθνικές ή για λαϊκές ανάγκες. Δεν θυμάμαι όμως ποτέ, όχι κυβερνητική απόφαση, μα ούτε και πολιτικό μας, να πάει κόντρα στα εθνικά και στα λαϊκά συμφέροντα, χωρίς ψηφοθηρικές ή άλλες σκοπιμότητες.

Δεν μπορώ να καταλάβω, με ποια κίνητρα εδημιουργήθηκε ολόκληρο κίνημα κατά του μοναδικού αμυντικού μας όπλου κατά του παγκόσμιου εχθρού μας, του κορωνοϊού. Θέλουνε να παρουσιάσουνε νταηλίκι ότι δεν φοβούνται τον θάνατο; Θέλουνε έστω με αρνητικό τρόπο να δείξουνε πως υπάρχουνε; Ως μικροί Ηρόστρατοι; Θέλουνε να καυχηθούνε ότι καταφέρνουνε να κάνουν μεγάλο κακό; Όποια και αν είναι τα κίνητρά τους, έχουνε το δικαίωμα να θέτουνε σε κίνδυνο την προσωπική τους ζωή, μα δεν έχουνε το δικαίωμα να γίνονται αγωγός διασποράς του κορωνοϊού και να γίνονται δημόσιος κίνδυνος. Ο κάθε άνθρωπος έχει στην ζωή ορισμένα δικαιώματα, δεν έχει όμως το δικαίωμα να ξεπερνά τα όριά τους, παραβιάζοντας δικαιώματα άλλων ανθρώπων. Δικαιολογημένα πρέπει να απομονώνονται έμμεσα να εμβολιάζονται, για την προστασία της υγείας και της ζωής του λαού. Μα και για να καταφέρομε τελικά να νικήσομε αυτό το μικρόβιο που είναι τεράστιος εχθρός και που έχει καταχτήσει την οικουμένη.

Δεν μπορώ ακόμα να καταλάβω γιατί και στους κόλπους της εκκλησίας υπάρχουνε τρελοπαπάδες που κόντρα στις κυβερνητικές αποφάσεις, κόντρα στις υποδείξεις της ηγεσίας του κλήρου και κόντρα στη λογική, κινούνται αρνητικά με όλες τους τις δυνάμεις. Βέβαια πεθάνανε 2-3 άτομα στο εμβόλιο, μα από τον κορωνοϊό πεθάνανε εκατομμύρια. Τα συν από το εμβόλιο είναι πολλάκις χιλιαπλάσια από τα πλην. Και ο ίδιος που αρνείται να εμβολιαστεί, κινδυνεύει να πάει από κορωνοϊό, μα αυτό είναι δικαίωμά του, δεν έχει όμως κανείς το δικαίωμα να θέτει σε κίνδυνο τον λαό.

Κανάκης Ι. Γερωνυμάκης

To άρθρο Εμβολιαστές και αντεμβολιαστές εμφανίστηκε στον Αγώνας της Κρήτης.

Του Κανάκη Ι. Γερωνυμάκη

Τα είδα, τα έζησα, τα άκουσα

Στις 20Μαΐου του 1941, πριν το μεσημέρι βρέθηκα με άλλα παιδιά πιο κάτω από το χωριό μου τον Βουβά όπου κάποτε είδαμε 12 αεροπλάνα που πετούσανε από τον βορά προς τον νότο. Μάθαμε από τηλεφώνου ότι οι Ναζί ερίξανε αλεξιπτωτιστές στα Χανιά και προς την περιοχή του Μάλεμε. Κεντρικός στόχος τους από την αρχή ήτανε το αεροδρόμιο του Μάλεμε, διότι το θέλανε πύλη για το νησί μας. Έτσι με τα 1300 αεροπλάνα, οπλιταγωγά, καταδιωκτικά, βομβαρδιστικά, και ανεμοπλάνα, κατέκλεισαν τον ουρανό της Κρήτης και ρίξανε 23.000 αλεξιπτωτιστές και αλπινιστές, το επίλεκτο σώμα του ναζιστικού στρατού. 4.320 σε Χανιά και Μάλεμε, 1.360 στο Ρέθυμνο και 2.360 στο Ηράκλειο.

Η δύναμη των συμμάχων αποτελείτο από Άγγλους, Αυστραλούς, Νεοζηλανδούς και συμμετείχανε και λίγοι Κύπριοι και λίγοι Παλαιστίνιοι. Από τον Ελληνικό στρατό ήτανε 8 τάγματα νεοσυλλέκτων, δύο τάγματα από τα έμπεδα της πέμπτης μεραρχίας, 300 από τη σχολή χωροφυλακής και 500 από τη σχολή Ικάρων. Οι Κρήτες στρατεύσιμοι βρεθήκανε εγκλωβισμένοι στην κατεχόμενη ηπειρωτική Ελλάδα.

Την πρώτη μέρα σκοτωθήκανε 1700 από τους εισβολείς ήτανε καλά οργανωμένοι και κυριαρχούσανε στον αέρα. Οι αμυνόμενοι, ούτε αεροπορική υποστήριξη δεν είχανε μα ούτε αντιαεροπορική άμυνα. Την 20η Μαΐου καταφέρανε οι ναζί και καταλάβανε το αεροδρόμιο. Στις 25 Μαΐου καταλάβανε την Κάντανο και πολλά χωριά δυτικά των Χανίων. Από την ηπειρωτική Ελλάδα επιτάξανε βενζινάκατα και δύο ατμόπλοια και επιχειρήσανε να φέρουνε διά θαλάσσης στρατό και εφόδια μα τα βυθίσανε τα αγγλικά πλοία.

Την 27η Μαΐου καταλάβανε οι Ναζί τα Χανιά και ο Νεοζηλανδός στρατηγός Φραημπέργκ, διοικητής των εν Κρήτη συμμαχικών δυνάμεων ανέφερε στον στρατηγό Ουέηλς, διοικητή των εν Μέση Ανατολή συμμαχικών δυνάμεων την κρισιμότητα της εν Κρήτη καταστάσεως και έλαβε εντολή να εκκενώσει το νησί. Οι συμμαχικές δυνάμεις άρχισαν να αποσύρονται προς τα Σφακιά με στόχο να φύγουνε από Χώρα Σφακίων για Αφρική όσο γίνεται περισσότεροι.

Από την 28η Μαΐου πολύς στρατός έφτασε στο δυτικό μέρος του φαραγγιού της Ίμβρου. Εγώ εκείνο τον καιρό εργαζόμουνα σε ένα ορεινό τυροκομείο, λίγες εκατοντάδες μέτρα ανατολικά από αυτό το φαράγγι και ήτανε ακριβώς απέναντί μας το πεδίον της μάχης. Πολύ κοντά μας, στη θέση Τσούνος, ήτανε ο Γερμανός παρατηρητής και ένας λόχος Γερμανών στρατιωτών ήτανε στην θέση Φράμα, για να προστατεύει το παρατηρητήριο. Τα αεροπλάνα πάντα αφήνανε τις βόμβες τους όταν ήσανε ακριβώς πάνω από το κεφάλι μας και αυτές ακολουθώντας την κατεύθυνση που είχε το αεροπλάνο όταν τις άφησε πέφτανε 1000 μέτρα ή και περισσότερο και έβλεπα την εναέρια διαδρομή τους και έβλεπα που πόφτανε και σκούσανε στο έδαφος.

Έβλεπα κάποια φορά ένα στούκας καθέτου εφορμήσεως και κατευθείαν εκατέβηκε στα 50 μέτρα και κατευθείαν πάλι ανέβηκε ψηλά αφού είχε χτυπήσει ένα από τα 3 σταματημένα λίγο πιο κάτω από εκεί που φτιάξανε τώρα μια δεξαμενή μα το αυτοκίνητο ήτανε φορτωμένο πυρομαχικά και πήρανε φωτιά και με τις εκτινάξεις μεταδόθηκε η φωτιά και στα άλλα δύο, που είχανε και αυτά πυρομαχικά. Ήτανε απόγευμα μα και τη νύχτα έβλεπα τις λάμψεις και άκουγα τις εκρήξεις, διότι πολλές ώρες κράτησε αυτό και ακόμα διέκοψαν την κυκλοφορία

Ακόμα έβλεπα τα αυτοκίνητα που τα φέρνανε οι στρατιώτες μέχρι εκεί που ήτανε δρόμος και μετά τα αφήνανε με ταχύτητα και αναμμένη μηχανή και κατρακυλούσανε στα πλάγια. Το πρώτο που είδα και κατρακυλούσε το θεώρησα δυστύχημα, μα στη συνέχεια πέσανε πολλά και κατάλαβα.

Κάποια φορά είδα που είχανε επισημάνει ένα αυτοκινητάκι και του ρίξανε μια μπροστά, μια πίσω, μια δεξιά, μια αριστερά. Θυμάμαι τη λαχτάρα που αισθάνθηκε η τότε παιδική μου ψυχή, μα και την ανακούφιση άμα είδα και κατάφερε να περάσει κάτω.

Στη Χώρα Σφακίων επέσανε εκατοντάδες βόμβες την 29, 30 και 31η Μαΐου και σκοτώσανε 10 Έλληνες στρατιώτες, 37 από τους συμμάχους και χαλάσανε 13 σπίτια.

Στις 28 Μαΐου φύγανε από το Ηράκλειο 3 καταδρομικά πλοία και 6 αντιτορπιλικά και πήρανε πάνω από 4000 στρατιώτες. Την 31 Μαΐου φύγανε πολλοί από Χώρα Σφακίων με υδροπλάνα. Τη νύχτα της 29 του Μάη φύγανε από Χώρα Σφακίων 8 πλοία και πήρανε 6029 άνδρες. Την 31 Μαΐου φύγανε από Χώρα Σφακίων 1 καταδρομικό και 4 αντιτορπιλικά και πήρανε 3710 άνδρες. Φύγανε από την Κρήτη περί τους 15000 μα συνελήφθησαν και 12,254 αιχμάλωτοι. Τους αιχμαλώτους τους πηγαίνανε με τα πόδια, προς την Ίμβρο. Τα άρβυλά τους είχανε πέτσινες σόλες και τους έβλεπα και άκουγα το ποδοβολητό τους από απόσταση πάνω των 1000 μέτρων. Για τρεις μέρες, βασικά ήτανε οι Γερμανοί από το χωριό Ίμβρος και οι σύμμαχοι ήτανε σε απόσταση περίπου 3 χιλιόμετρα.

Στο ενδιάμεσο διάστημα ήτανε ψηλά γκρεμνά που δεν μπορούσε να δράσει το πεζικό όπου μπορούμε να πούμε για το πεζικό ήτανε νεκρά ζώνη. Κυρίως αντιπάλευε το πυροβολικό. Για τους εχθρούς εκυριαρχούσανε στον αέρα, και βομβαρδίζανε σφοδρά. Οι κάτοικοι του χωριού Ίμβρος όλοι πιάσανε τα βουνά, μάλιστα μια γυναίκα, διαρκούσης της μάχης εγέννησε στο βουνό. Στο τυροκομείο μας ήτανε τρεις οικογένειες και βράδια ξαπλώνανε στο πάτωμα. Οι γυναίκες ετρομοκρατούνταν όταν πέφτανε πολλές βόμβες και όταν είδαμε ένα αεροπλάνο που έπεφτε καπνίζοντας χτυπημένο από μυδράλιο, μια γριά έκανε το σταυρό της και έλεγε: «μπρόφταξε Παναγία μου και ξεμύστεψέ μας».

Πρώτη φορά που είδα Γερμανούς ήτανε όταν ήρθανε δύο από τον στόχο που προστάτευε το παρατηρητήριο, εμπήκανε μέσα με επιφύλαξη και έχοντας τα δάχτυλα στη σκανδάλη του λούγκερ. Ο ένας έβγαλε από την τσέπη του ένα λεξικό και μας είπε την λέξη «τυρί». Τους κόψαμε έναν ανθότυρο, φάγανε, πήρανε και ακόμα έναν και φεύγοντας εδίνανε λεφτά και αφού δεν τα παίρναμε εβάλανε στο σβερκάκι ενός παιδιού δύο εικοσάρικα. Διά λοιπών εντυπώσεων μας φερθήκανε ευγενέστατα, σε δυό μέρες όμως που επικράτησαν όταν είδανε έναν νεαρό που κρατούσε λάφυρα, από αυτά που τα είχανε πετάξει οι στρατιώτες πριν παραδοθούν, τον διατάξανε τον νεαρό και έσκαψε έναν λάκκο και μετά τον σκοτώσανε και τον θάψανε στο λάκκο που έσκαψε κοντά στο σχολείο των Κομητάδων

Μόλις επικρατήσανε εκυκλοφόρησαν διαταγές και κάνανε γνωστό ότι όποιος δεν σέβεται αυτές τις διαγατές τους θα τον τουφεκίζουν.

Απαγορεύετο να έχομε όπλα και πυρομαχικά

Απαγορεύετο να υποθάλπουμε κανένα από τους στρατιώτες που δεν παραδοθήκανε

Απαγορεύετο να έχομε ρούχα με χακί χρώμα

Απαγορεύετο να φαίνεται τη νύτα φως στο σπίτι μας

Απαγορεύετο η κυκλοφορία τη νύχτα

Απαγορεύετο να κάνομε συγκεντρώσεις

Απαγορεύετο να κυκλοφορούμε χωρίς να κρατούμε γερμανική ταυτότητα

Μόλις βρήκανε κάποιον από τα Ασκύφου που δεν είχε προλάβει να φτιάξει ταυτότητα τον τουφεκίσανε επί τόπου

Αμέσως έπιασε αποκλεισμός και σιγά-σιγά εξαφανίζονταν όλα τα εισαγόμενα. Το αλάτι έγινε πολύτιμό είδος, διότι ο Μεταξάς έκανε απαγορευμένο είδος το θαλασσινό αλάτι και χρησιμοποιούσαμε το εισαγώμενο «μπαρμπαράλατσο».

Η δραχμή εκατρακύλησε ιλιγγιωδώς και οι συναλλαγές γινόντουσαν με είδος και ως βάση των τιμών, δεν είχαμε τη δραχμή μα το λάδι.

Δεν θα ασχοληθώ εδώ με τα τραγικά έργα που δημιουργούσανε οι νέοι βάρβαροι στην αποφράδα εποχή της γερμανικής κατοχής. Θα τα γράψω άλλη φορά

Κανάκης Ι. Γερωνυμάκης

To άρθρο Mάχη της Κρήτης: Τα είδα, τα έζησα, τα άκουσα εμφανίστηκε στον Αγώνας της Κρήτης.

Του Κανάκη Γερωνυμάκη

Πριν από ένα αιώνα το ντύσιμο ήτανε καθιερωμένο στον πληθυσμό της υπαίθρου ομοιόμορφα και για τους άντρες και για τις γυναίκες. Φορούσανε οι γυναίκες μακριά φορέματα, μα και φαρδιά για να μη φαίνεται η ανατομία του σώματος. Μέχρι το λαιμό ήταν κλειστά. Είχανε μακριά μανίκια και φτάνανε μέχρι λίγους πόντους από το έδαφος.

Δεν βάζανε παλτά, μα άμε ήτανε κρύο βάζανε «μποξάδες». Ήτανε πλεχτοί με πρόβειο μαλλί, μαύροι και σπανίως άσπροι, σε σχήμα ρόμβου μήκος περίπου 1,50 μέτρο και πλάτος περίπου ένα μέτρο. Εβάζανε τσεμπέρι, που όταν θερίζανε ή αν ήτανε ήλιος το βάζανε κατά τέτοιο τρόπου που μόνο τα μάτια τους φαίνονταν για να μην τις μαυρίσει ο ήλιος. Μα και οι βαρυπενθησμένες, μόνο τα μάτια τους άφηναν να φαίνονται. Τα βάζανε άσπρο και σπάνια σε άλλο χρώμα. Οι πενθούσες βέβαια μαύρο. Τα μαλλιά τους πάντα μακριά και πάντα κότσο ή κοτσίδες.

Πρώτη φορά είδα το 1932 γυναίκα με κοντά μαλλιά, μια νεαρή δασκάλα. Από την δεκαετία του 1930, όμως αρχίσανε οι νεαρές πόντο – πόντο να κονταίνουνε τις φούστες και μέχρι το τέλος της δεκαετίας τα είχανε πάει στη μέση της γάμπας. Όμως άρχισε να είναι ενδεδειγμένο να βάζουνε κάλτσες για να μη φαίνονται τα πόδια τους. Οι κάλτσες ήτανε πάντα μαύρες ή καφετί, έφταναν μέχρι τα γόνατα και τις κρατούσανε καλτσοδέτες λαστιχένιες. Παράλληλα έβαζαν ζαπονέ μανίκια, ετολμούσανε να αφήνουνε λίγο ντεκολτέ και λίγο ξώπλατα. Αυτά όμως αποτελούσανε «αιτία πολέμου» με την προηγούμενη γενιά. Έτυχα μια φορά που μια ηλικιωμένη έκανε έντονες παρατηρήσεις σε νεαρή: «Ίντα διαόλου μόδα είναι ετούτη δα! Απόξω βγορίζει το κορμί σου με το φαρμοστό σου φουστάνι, τα μισά σου πόδια βγορίζουνε και το μισό σου αμπέτι». Ανέκοψε όμως ο πόλεμος την εξέλιξη της μόδας. Παπούτσια εβάζανε οι γυναίκες γόβες μα και καλίκια. Τα καλίκια ήτανε παντόφλες χωρίς τακούνι και ήτανε ίδια το αριστερό και το δεξί. Μετά τον πόλεμο εγίναμε και πιο εξευρωπαϊσμένοι.

Βέβαια το όπλο της γυναίκας είναι τα θέλγητρά της και μ’ αυτά κερδίζει μάχες. Κολακεύεται η γυναίκα όταν βλέπει ότι προσελκύει τα ανδρικά βλέμματα και όσο αφήνει ακάλυπτα μέρος από τα θέλγητρα προσελκύει περισσότερα ανδρικά βλέμματα, μα με το πολύ τολμηρό ντύσιμο σκανδαλίζει και ενώ οι άντρες το απολαμβάνουνε, αρέσει στους δέχτες δεν αποτελεί όμως τιμή για τον πομπό. Τις τελευταίες δεκαετίες οι γυναίκες βάζουνε πολύ συχνά το παντελόνι, αυτό όμως περιορίζει την θηλυκότητά τους και όταν η γυναίκα δεν έχει ωραίο σώμα, με το παντελόνι γίνεται πιο ευδιάκριτη η ατέλεια του σώματος.

Οι γυναίκες αποτελούνε το «ωραίο φύλο» και ποντάρουνε στα θέλγητρά τους. Οι άντρες όμως δεν μπορούνε να παραβγούνε σε ομορφιά, μα σαν «ισχυρό φύλο» ποντάρουνε σε δύναμη, σε σοβαρότητα και αξιοπρέπεια. Πριν έναν αιώνα οι άντρες φορούσανε την Κρητική βράκα γελέκο και με στιβάνια. Για σκολινό ντύσιμο είχανε τα σαλβάρια με γελέκο και με μιτάνι (σαν μποφάν εφαρμοστό) πάνω από το γελέκο, μεταξωτή ζώνη και «καπότο» (κάπα). Όλα τούχινα και συνηθέστατα σε μπλε χρωματισμό όλα εκτός από τη ζώνη που ήτανε κόκκινη.

Από την δεκαετία του 1930 πολλοί άντρες βάζανε μάλλινη χακί κυλώτα χειμώνα – καλοκαίρι. Στην ίδια δεκαετία, λίγοι που είχανε ζήσει μετανάστες στο εξωτερικό εσυνέχισαν να βάζουνε ριχτά, μα οι πιο πολλοί ξανα βάλανε τις βράκες και από τους μετανάστες… Στην κατοχή βάζανε ριχτά, τους αποκαλούσαν «ψαλιδόκωλους». Βάζανε και μαύρο κεφαλομάντηλο που μπορούσε να είναι μεταξωτό και με κρούσια και τα κάνανε πλεχτά τα μεταξωτά κεφαλομάντηλα.

To άρθρο Λαογραφία: Πώς άλλαξε το ντύσιμο σην Κρήτη στο διάστημα μόλις ενός αιώνος εμφανίστηκε στον Αγώνας της Κρήτης.

Ανευρέθη κατ’ αυτάς εις τα Αρχεία Νομαρχίας το ακόλουθον προκοσύμφωνον

Το παραθέτομεν ακέραιον όπως έχει σπαρταριστόν εις γραφικότητα εκφράσεων και ακριβολεξίαν

Εν έτει 1675 μηνί Ιανουαρίου ημέρα δεκάτην (10) εν Σύρω.

Εν ονόματι της Αγίας Τριάδος, και της Κοκκίνης προστάτιδος της νήσου Σύρου, προκοσύμφωνον της πρώτης μου κόρης και της θυγατρός του Κωστάκη της Σμαράγδας και της μακαρίτισσας της γυναικός μου Πιπινίτσας, ήτις θα πάρη νόμιμον σύζυγον τον Ντεμογιαννάκη του Κωνσταντάκη, και της Πιπινίτσας Πηνελόπης Βαρβαρίτσας, και εγώ και η μακαρίτισσα η γυναίκα μου Πιπινίτσα δίδομεν την συγκατάθεσίν μας εις το να πάρη η κόρη μας Κατή νόμιμον σύζυγον και να τον έχη και να τον νέμεται μέρα και νύκτα τον Ντεμογιαννάκην Μανωλάκη του Κωνσταντάκη και της Πιπινίτσας Βαρβαρίτσας

1. Εν πρώτοις δίδομεν από τα φύλλα της καρδιάς μας την ευχήν να τρισευτυχίσουν και να πολυχρονίσουν.

2. Δεύτερον δε τέσσερα ομοιώματα του πρώτους εις ξύλον δυνατόν και άλλα τρία εξ αχυβάδος

3. Τρία υποκάμισα τα δύο μικρά και το ενα μεγάλο

4. Δύο μικρά αποκατινά πατρικά ατρύπητα και ολόγερα

5. Δύο μεσοφόρια ολόγερα και μπουγαδιασμένα

6. Ένα φουστάνι από τσίτι ριγωτό, ένα άλλο από σακονέτο της μακαρίτισσας της γιαγιάς μου. Ενάμιση ζευγάρι κάλτσες έως ότου να γίνη ο γάμος έχει καιρόν να πλέξη και την άλλην για να γίνουν δύο ζευγάρια

7. Μανουάλια λαδιού και δύο μανδαλολάμια

8. Μια φασκιά για το κακορίζικο

9. Δύο ζεύγη παπούτσια το ένα μπαλωμένο

10. Σαράντα πήχες βρακοζώνη και μετά τον θάνατο του παππού μας άλλη τόση

11. Του γαμβρού μια σκούφια να την φορά βραδυά παρά βραδυά για να μην του τρυπήση γρήγορα

12. Δύο τσουκάλια κάστρινα της μακαρίτισσας της γιαγιάς μου

13. Δύο φλυτζάνια του καφέ χωμάτινα

14. Το αμελέτητο με δύο χέρια γερά παστρικό κι άπιαστο

15. Τρεις βελόνες της κάλτσας

16. Ένα καρφί χωματένιο

17. Ένα στρώμα της γιαγιάς μου της μακαρίτισσας από φύλλα καλαμόφυλλα

18. Ένα λύχνον χωματένιον και ένα άλλο από τενεκέ. Ένα κλειδί

19. Μια ψαράγγα (χωράφι) ίσα με μια καλίστρα του γαϊδάρου.

20. Τρία ρεάλια πέντε παράδες και τρία άσπρα

21. Μαζί με όλα αυτά που τους κάναμε τους πρώτους νοικοκυραίους της Σούρου την μία κάμαρα του σπιτιού μας που καθόμαστε και άμα πεθάνει εγώ και ο παππούς της Κατής όλο το σπίτι

22. Ακόμη δε και αυτά δύο κότες ένα πετεινό είκοσι αυγά ένα κόσκινο κουκιά ένα μερτιμέλη σπιτίσια μακαρόνια και αν προφθάσομεν θα κάμομεν άλλα τόσα

Δέκα οκάδες ελιές και πέντε οκάδες χαμάδα, δύο βάζα κάκαρι, δύο ντουζίνες ζοίνους σαράντα κατίκια κρομύδια

Όλα αυτά να τα κάνουν θάλασσα…

μέρα γαμβρός και νύφη και όλο το συμπεθεριό και σε πειο κοντογείτονα

Εις δεν τον γαμβρόν την Κατή με τα ούλα της

Ο πεθερός
Κωνσταντάκης της Σμαράγδως

Φωτοτυπία από το αρχείο του Κανάκη Γερωνυμάκη

To άρθρο Ένα προικοσύμφωνο του 17ου αιώνος εμφανίστηκε στον Αγώνας της Κρήτης.