Στις 9 Σεπτεμβρίου 1970 ο ιπτάμενος υποσμηναγός Μιχάλης Μανιαδακης που ήταν χαρακτηρισμένος ως αντιφρονών από το καθεστώς των συνταγματαρχών, διέφυγε στη Σοβιετική Ένωση με μια ντακότα.

Η χούντα αιφνιδιάστηκε και δεν δίστασε να ζητήσει από τους Τούρκους να καταρρίψουν το αεροπλάνο. Οι Τούρκοι δίστασαν.

Ο υποσμηναγός Μανιαδακης μετά από περιπετειώδη πτήση έφθασε στη Σεβαστούπολη. Η χούντα αποσιώπησε την είδηση. Οι πολίτες δεν την διάβασαν ποτέ.

Οι αξιωματικοί του καθεστώτος προσπάθησαν να τον παρουσιάσουν ως ψυχοπαθή. Οι συνάδελφοι του όμως, θεώρησαν ότι πέτυχε έναν αεροπορικό άθλο.

Το «κυνήγι» του αντιφρονούντα και οι απανωτές μεταθέσεις

Όταν οι συνταγματάρχες έβαλαν την Ελλάδα στον γύψο, στο στράτευμα υπήρξαν λίγοι αλλά ηρωικοί αξιωματικοί που αντιστάθηκαν. Οι περισσότεροι υπάκουσαν στις διαταγές.

Την πρωτοκαθεδρία είχε ο στρατός και οι άλλοι ακολουθούσαν. Οι αξιωματικοί δεν έχουν δικές τους πεποιθήσεις, αλλά ο υποσμηναγός Μιχάλης Μανιδάκης από την αρχή είχε καταγραφεί ως αντιφρονών.

Ανήμερα του πραξικοπήματος λογομάχησε έντονα με τον προϊστάμενό του, ο οποίος τον διέταξε να κοιμηθεί στο πάτωμα επειδή τα κρεβάτια δεν έφθαναν για όλους.

Είχαν κοπεί οι άδειες λόγω της εθνοσωτηρίου επαναστάσεως.

Αυτός αρνήθηκε. Ο διοικητής του είπε ότι μπορεί να τον στήσει στα πέντε μέτρα και ο Μανιαδάκης του απάντησε ότι οι αξιωματικοί σκοτώνονται, αλλά δεν εξευτελίζονται.

Μετά άρχισαν τα καψώνια. Μέσα σε λίγους μήνες, ο υποσμηναγός μετατέθηκε στην Τανάγρα, από εκεί στην Πάτρα, μετά στη Σούδα, τη Λάρισα και πάλι στη Σούδα.

Τον Απρίλιο του 1970 παίρνει εντολή μετάθεσης στο Τατόι στη σχολή πολέμου, όπου θα έπρεπε να δώσει κι εξετάσεις εθνικοφροσύνης.

Η διαταγή τον βρίσκει στο αεροδρόμιο του Ηρακλείου. Εκεί αποφασίζει να αφήσει καριέρα και οικογένεια και να δραπετεύσει στη Σοβιετική Ένωση, όπου κατά τη γνώμη του μπορούσε να δράσει κατά της χούντας. Δεν ήταν ούτε καπιταλιστής ούτε κομμουνιστής, ήταν απλώς ένας ανένταχτος δημοκράτης.

Η «τρελή» πτήση

Ο Μανιαδάκης κατέστρωσε το σχέδιο. Το μέσο διαφυγής ήταν η ντακότα με την οποία είχε πετάξει την προηγούμενη ημέρα.

Το βράδυ της 9ης Σεπτεμβρίου στο αεροδρόμιο του Ηρακλείου, ένα αεροπλάνο της Ολυμπιακής ετοιμάζεται να απογειωθεί. Ακριβώς από πίσω βρίσκεται η στρατιωτική ντακότα.

Ο υποσμηναγός ανεβαίνει στο αεροπλάνο και περιμένει να ξεκινήσει το αεροσκάφος της Ολυμπιακής. Η ντακότα απογειώθηκε στις 21.36 και κράτησε ίδια πορεία με το πολιτικό αεροσκάφος.

Ο Έλληνας πιλότος δεν είχε χάρτη, πυξίδα και δεν λειτουργούσαν τα φώτα στο ταμπλό!

Από θαύμα δεν έπαθε δυστύχημα με δεδομένο ότι η πτήση ήταν νυχτερινή, άνευ οργάνων. Ο Μανιαδάκης πετούσε 16 μέτρα πάνω από τη θάλασσα όπου οι ντακότες είναι απρόσβλητες από βλήματα και δεν τις εντοπίζει το ραντάρ.

Στο αρχηγείο στη Λάρισα σημαίνει συναγερμός.

Ο φυγάς κατευθύνεται προς την Αθήνα, αλλά πάνω από το Ηράκλειο ξαφνικά αλλάζει πορεία προς τη Ρόδο. Μέσω ασυρμάτου, οι αξιωματικοί προσπαθούν να τον πείσουν να επιστρέψει, ενώ δίνεται εντολή να ετοιμαστούν πύραυλοι μικρής εμβέλειας. Του υπόσχονται ότι ο αρχηγός είδε τον φάκελό του και δεν θα του κάνει τίποτα. Ο κυβερνήτης ζητά επαφή με το FIR της Άγκυρας.

Ο τελευταίος διάλογος πριν από την οριστική σιγή ασυρμάτου είναι δραματικός.

Ο πύργος ελέγχου του απαντά ότι είναι παράνομη η είσοδος στη χώρα και δεν έχει καν σχέδιο πτήσης. Ο Μανιαδάκης ζητά από τον πύργο ελέγχου να συνεργαστεί για την ασφάλεια των υπόλοιπων πτήσεων.

Η χούντα ζητάει από τους Τούρκους να τον καταρρίψουν και δένει τα αεροπλάνα …με αλυσίδες!

Ο Μανιαδάκης πετούσε πλέον πάνω από την Τουρκία και το καθεστώς δεν μπορούσε να του κάνει τίποτα. Όχι ακριβώς. Ο Δεληγιώργης είναι ο αξιωματικός επικεφαλής στο αρχηγείο της Λάρισας και με βάση το απομαγνητοφωνημένο κείμενο, ζήτησε δύο φορές την κατάρριψη του ελληνικού αεροπλάνου μέσω του επικεφαλής του ΝΑΤΟ, Μουρ, στο αρχηγείο της Σμύρνης.

Οι Τούρκοι δεν τον βρήκαν και ο Έλληνας πιλότος πέτυχε το ακατόρθωτο.
Ξεγλίστρησε μέσα από ελληνικά, αμερικανικά και τουρκικά μαχητικά και πέταξε οκτώ ώρες χωρίς όργανα πλοήγησης μέχρι τη Σεβαστουπολη!

Εκεί λίγο έλλειψε να προσγειωθεί σε έναν αυτοκινητόδρομο που ήταν φωτισμένος. Δυο μιγκ όμως τον οδήγησαν στο αεροδρόμιο, όπου η περίεργη αεροπειρατεία έλαβε τέλος.

Η δικτατορία έκρυψε το θέμα από τις εφημερίδες, αλλά στην αεροπορία όλοι γνώριζαν τι συνέβη. Άλλωστε έλαβαν έκτακτα μέτρα σε βαθμό που έδεναν τα αεροπλάνα με αλυσίδες…

Το συμπέρασμα της ανάκρισης ήταν ότι ο Μανιαδακης έφυγε «εκ ψυχολογικών αιτιών αναγόμενων εις σύμπλεγμα κατωτερότητος». Επίσης, κατηγορήθηκαν αξιωματικοί επειδή πήγαν στο σπίτι του και δεν ανέφεραν ότι το περιβάλλον ήταν χίπικο και είχε βιβλία του Παπανδρέου!

Ο Μιχάλης Μανιαδακης λίγους μήνες μετά την πτώση της χούντας επέστρεψε στην Ελλάδα και αποστρατεύθηκε με το βαθμό του υποσμηναγού. Εργάστηκε στον ιδιωτικό τομέα ως πιλότος ψεκαστικών και στη συνεχεία αναμείχθηκε στα κοινά της τοπικής αυτοδιοίκησης.

Εξελέγη τρεις φορές δήμαρχος στο δήμο «Καλού Χωριού»του Λασιθίου. Αφιερώνει τη μαρτυρία του στη «ΜτΧ» στους αεροπόρους που θυσιάστηκαν εν ώρα καθήκοντος και σε όσους στρατιωτικούς αντιστάθηκαν στη χούντα χωρίς να διεκδικήσουν καμία αναγνώριση.

mixanitouxronou.gr

To άρθρο 9 Σεπτεμβρίου 1970: O άθλος του Kρητικού υποσμήναγου που δραπέτευσε με ένα ντακότα στη Σοβιετική Ένωση και ανάγκασε τη Χούντα να δένει τα αεροπλάνα με αλυσίδες εμφανίστηκε στον Αγώνας της Κρήτης.

Ένα πολύ πετυχημένο σχόλιο ανέβασε στον προσωπικό του λογαριασμό στο facebook ο δημοσιογράφος Δημήτρης Σούλτας σχετικά με την αντίδραση αναγνωστών σε είδηση για την απόφαση του πρωθυπουργού της Ταϋλάνδης να εκτελούνται οι ψεύτες δημοσιογράφοι.

Στην είδηση αναγραφόταν τα εξής:

«Πιθανόν θα εκτελούνται» οι δημοσιογράφοι που «δεν μεταδίδουν την αλήθεια», δήλωσε ο πρωθυπουργός της Ταϋλάνδης Πραγιούτ Τσαν Ότσα.

Ο επικεφαλής της χούντας της Ταϋλάνδης που κατέλαβε την εξουσία με στρατιωτικό πραξικόπημα πέρυσι το Μάιο, έκανε αυτή τη δήλωση σε δημοσιογράφους, οι οποίοι υπέθεσαν ο,τι μπορεί να την έκανε και αστειευόμενος. Σύμφωνα πάντως με δημοσιογράφους που ήταν παρόντες, ο πρωθυπουργός της Ταϋλάνδης δεν φάνηκε να χαμογελάει.

Τον περασμένο μήνα μάλιστα, ο Πραγιούτ είχε διαμηνύσει δημοσίως ότι έχει την εξουσία να κλείνει μέσα ενημέρωσης.

Οι αντιδράσεις πολλές από τους αναγνώστες που επευφημούσαν στην είδηση ζητώντας να γίνουν τα ίδια και στην Ελλάδα.

Και το σχόλιο του δημοσιογράφου:

Ανεβάζει το “Ποντίκι” μία είδηση που λέει “Πρωθυπουργός της Ταϋλάνδης: Θα εκτελούνται οι ψεύτες δημοσιογράφοι”. Ο πρωθυπουργός της χούντας της Ταϋλάνδης. Αυτός που πήρε την εξουσία με πραξικόπημα.

Και από κάτω καυλωμένοι Έλληνες αρχίζουν να επευφημούν, να χειροκροτούν και να ζητούν να συμβεί αυτό και εδώ. Να εκτελούνται δηλαδή δημοσιογράφοι γιατί κάποιος στρατόκαβλος αποφασίζει ότι λένε ψέματα.

Ο εκφασισμός της κοινωνίας συνεχίζεται με αλματώδεις ρυθμούς. Και δυστυχώς αυτό το φαινόμενο δεν περιορίζεται μόνο στα όρια της Χρυσής Αυγής.

Δείτε τα σχόλια των αναγνωστών και κρίνετε και μόνοι σας:

To άρθρο Όταν οι αναγνώστες επευφημούν στην είδηση ότι ένας δικτάτορας θα εκτελεί “ψεύτες δημοσιογράφους”, υπάρχει σοβαρό πρόβλημα εμφανίστηκε στον Αγώνας της Κρήτης.

Μέσα από ένα ακόμα κείμενό της η Νίκη Λατινάκη, μια Χανιώτισσα που πλέον έχει ξενιτευθεί στην Αγγλία, η μάνα και η μετανάστρια που τα έβαλε με τον πρωθυπουργό της χώρας που χαρακτήρισε τα παιδιά “θρασίμια”, θυμάται τις εμπειρίες της από το διήμερο 29 – 30 Ιουνίου 2011, σήμερα, λίγες ημέρες πριν την επέτειο της 17 Νοέμβρη, για να καταλήξει, όπως και η Ιωάννα, η μαθήτρια της “Ανατροπής” ότι: Η Χούντα δεν τελείωσε το ’73. Διαβάστε την μαρτυρία της.

…Έχω μαρμαρώσει λίγο πιο κάτω από το σιντριβάνι της κάτω πλατείας.
Γύρω στις τέσσερις το απόγευμα ….

Ο χρόνος, η ώρα δεν έχουν καμία σημασία για μας .. ευτυχώς τα παιδιά έχουν ανάψει φωτιές, για να απωθούν κάπως τα χημικά.
Είναι όμως τόσα πολλά ….

– “Δεν τρέχουμε. Δεν πανικοβαλλόμαστε. Ήρεμα”, φωνάζουν τα μεγάφωνα .
(Οι γιατροί σε απόγνωση εκλιπαρούν τους αστυνομικούς να σταματήσουν τη ρίψη χημικών.)
– “Σταματήστε θα έχουμε νεκρούς”, ούρλιαζαν με απόγνωση.

Φωνή εν τη ερήμω…
Οι τραυματίες ερχόταν ο ένας μετά τον άλλον. Αίματα παντού, βογγητά.
Όσοι και αν τρέχαμε ήταν αδύνατον να προλάβουμε. ΠΑΝΙΚΟΣ.

Τα πρόσωπα των γιατρών αλλοιωμένα από την αγωνία και την υπερ-προσπάθεια.

Δυο γυναίκες γιατροί έχουν σηκώσει τη σημαία του Ερυθρού Σταυρού. Φωνάζουν στους αστυνομικούς Μ.Α.Τ να απομακρυνθούν διότι ήταν ιατρείο και υπήρχαν μέσα τραυματίες.
Τα Μ.Α.Τ/ όλο και πλησιάζουν σαν τροπική καταιγίδα… Μας περικυκλώνουν.
Οι γιατροί προτάσσουν τα στήθη τους να προστατέψουν τους τραυματίες εμάς. ΟΛΟΥΣ.
Αυτοί ανελέητοι, αδίστακτοι, ΚΤΗΝΗ!!!!!!

ΜΠΑΙΝΟΥΝ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΙΑΤΡΕΙΑ ΤΟΥ ΕΡΥΘΡΟΥ ΤΑ ΣΠΑΝΕ ΟΛΑ ΧΤΥΠΟΥΝ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ. ΜΑΣ ΨΕΚΑΖΟΥΝ ΕΥΘΕΙΑ ΣΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ

Καίγομαι! Χτυπιέμαι, με πιάνει πανικός. Η ασφυξία είναι διαφορετική από τη προηγούμενες φορές.

Ξαφνικά νιώθω στα πόδια μου κάτι να με καίει: δεν κατάλαβα τίποτα. Τελευταία σκέψη. Τα αγαπημένα μου πρόσωπα. Πέθανα;

Νιώθω καθαρό αέρα να μπαίνει στα πνευμόνια μου. Κάποιος έσκισε το πουκάμισό μου. Σκιές από πάνω μου. Το δέρμα μου καιγόταν. Ακουστικά στο στήθος μου, μηχάνημα στα χέρια μου. Συνερχόμουν: δεν πέθανα! Αλλά τι έγινε; Που ήμουν;

Κοιτάζω γύρω μου, τα ράντσα γεμάτα τραυματίες, οι καρέκλες γεμάτες ανθρώπους που δε μπορούσαν να αναπνεύσουν. Κατάλαβα οτι με είχαν μεταφέρει στα πρόχειρα ιατρεία του ερυθρού σταυρού, που είχαν στήσει μέσα στο μετρό.

Συνήλθα, σηκώθηκα σαστισμένη, τσιμπήθηκα μήπως ονειρευόμουν, μήπως ζούσα έναν εφιάλτη. Δυστυχώς ήμουν ξύπνια κι ο εφιάλτης μου ήταν ολοζώντανος. Αυτή ήταν η καινούργια τάξη πραγμάτων. Η καινούργια κοινοβουλευτική σοσιαλιστική δημοκρατία του ΠΑΣΟΚ. «ή υποτάσεσαι ή θα σε ψεκάζω με ληγμένα χημικά, θα σε μαστιγώνω, θα σου ανοίγω το κεφάλι, θα σε καίω και θα σε φυλακίζω».

Βγήκα από το ιατρείο του Ερυθρού Σταυρού. Κοίταξα τον κόσμο να μη μπορεί να αναπνεύσει, αλλά εκεί ενωμένος, μαχητικός, αλληλέγγυος.

Κάποιος με αγκάλιασε: «κυρία μου, πως νιώθετε;» τον έχασα μέσα στο πλήθος. Κάποιοι κρατούσαν άλλους τραυματίες και τους μετέφεραν στα ιατρεία. Παραμέρισα.

Το παιδί που κρατούσαν ήταν γεμάτο αίματα κι αναίσθητο, παναγιά μου βοήθα. «μπάτσοι γουρούνια δολοφόνοι, ακούγεται γύρω μου. Ανοίξτε, ανοίξτε, έκλεινε η πόρτα, ξανά έξω άλλοι, μετέφεραν άλλους τραυματίες, ηλικιωμένους γυναίκες, παπάδες, παιδιά. Τα δικά μας παιδιά!

Τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα. Τα έπνιξα: δεν είχα το δικαίωμα να τα αφήσω να τρέξουν! Στύλωσα το κορμί μου, έτρεξα κι ανέβηκα τα σκαλάκια του μετρό του Συντάγματος. Χάθηκα μέσα στον κόσμο.

Οι κρητικοί είχαμε χαθεί, αλλά δεν είχε σημασία: όλοι είμαστε ΕΝΑ. Ξανά μουσική, συνθήματα, τραγούδια. Μάλοξ, μάσκες. Είχα συνηθίσει πια το κάψιμο, μου ήταν γνώριμο πλέον: το αγνόησα!

Ξανα λιποθύμησα, ξανά οξυγόνο, ξανά οι ίδιες εικόνες, ξανά όμως έξω. Όλοι μαζί, κανείς δεν έφευγε, όλοι είμασταν εκεί.

Στις 4:30 περίπου το απόγευμα της πρώτης μέρας, άρχισαν τα ΜΑΤ να μας ωθούν προς την πάνω πλατεία. Όταν πήγαμε να ανεβούμε τα σκαλιά εμφανίστηκαν κι άλλοι ματατζήδες. Αδιέξοδο. Τρέχουμε όλοι στο μετρό. Μας ψεκάζουν απ’ ευθείας πάνω μας. Καιγόμαστε παντού!!! …_

“ΨΥΧΡΑΙΜΙΑ, ΔΕΝ ΤΡΕΧΟΥΜΕ”, φώναζαν από τα μεγάφωνα.
Μας ψεκάζουν από πολύ μικρή απόσταση, ευθείας πάνω μας.
Καιγόμαστε πνιγόμαστε ο πόνος αφόρητος παντού!!!
ΠΑΝΙΚΟΣ.

Κάποιοι προσπαθούν να προφυλάξουν τους πανικόβλητους ειρηνικούς διαδυλωτες να μη ποδοπατηθούν στα σκαλιά του μετρό .

Άνθρωποι ΑΛΛΟΦΡΟΝΕΣ άλλοι πεσμένοι σφάδαζαν …
Τρέχουμε μαζί με άλλους κατευθείαν στο ιατρείο ……
Σκοτάδι ξανα!

..Λες να έκλεισαν τα φωτά; ..

Ναι έκλεισαν τον διακόπτη της δημοκρατίας της ελευθερίας της ανεξαρτησίας !
Ναι Είχαν ανοίξει τα σκοτεινα κελια της ΥΠΟΔΟΥΛΩΣΗΣ ΜΑΣ!
Ο κόσμος μένει μέσα στο Μετρό .

Κατεβαίνουμε στα κάτω πατώματα για να αναπνεύσουμε .Πράγμα δύσκολο .
Καπνοί και μέσα στο μετρό.Ο κοσμος βήχει κρουβετε

Παίρνω τον άντρα μου τηλέφωνο:

-Αντρέα, τι δείχνουν τα κανάλια;
-Τίποτα… ποδόσφαιρο , διαφημίσεις! Είμαστε στην αγορά και βλέπουμε από το ιντερνέτ.Τι γίνετε;

To άρθρο Μια Χανιώτισσα θυμάται τα γεγονότα στις 30 Ιουνίου του 2011 και συμπεραίνει: “Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία: Η Χουντα δεν τελειωσε το ’73” εμφανίστηκε στον Αγώνας της Κρήτης.