Κάποτε

Κανένα σχόλιο

Γράφει ο Βαγγέλης Πάλλας
Δημοσιογράφος, Ερευνητής, Αναλυτής AEJ/IFJ

Οι κοινωνίες αλλάξουν και διαμορφώνονται από ανθρώπους ανάλογα με τις συνθήκες. Η ατομική ελευθερία είναι προϋπόθεση της ελεύθερης κοινωνίας και αυτή φτιάχνεται από ανθρώπους ανοιχτούς που σέβονται τα ήθη, τα έθιμα, τους πολιτισμούς και τις ιδιαιτερότητες, και όχι αυτούς που προσπαθούν με νόμους και κανόνες να τα διαφυλάξουν.

Κάποτε πασχίσαμε σαν άνθρωποι και σαν κοινωνία, να ξεπεράσουμε όλα τα καθημερινά προβλήματα, με διαφορετικές επιλογές ο καθένας. Τέλος, χαραμίσαμε κάθε σκέψη μας και ενέργεια, μόνο για να ξεχωρίσουμε, λίγα εκατοστά πάνω από το κεφάλι μας, χωρίς να αντιληφθούμε πως και οι διπλανοί μας το ίδιο κάνουνε, με αποτέλεσμα να μοιάζουμε σαν βατράχια που αναπηδούν ταυτόχρονα.

"Sponsored links"

Κάποτε επικεντρωθήκαμε στη διαφοροποίηση, ώστε το πέρασμα μας από τη ζωή το καταντήσαμε ένα μόνιμο μέτρο σύγκρισης και ταυτόχρονης παραγωγής θορύβου. Κάποιοι φωνάζουν πρώτοι για να καλύψουν του υπόλοιπους και έπειτα αρχίσαμε όλοι να ουρλιάζουμε δυνατότερα από τους άλλους, με αποτέλεσμα να παράγουμε μόνο θόρυβο τενεκέδων που όσο πιο αδειανοί, τόσο θόρυβο παράγουν.

Κάποτε, αναρωτιόμασταν πως είναι να μεγαλώνουμε με τις κλασσικές πατροπαράδοτες αξίες της ελληνικής κοινωνίας, και είμαστε ακόμη ζωντανοί, χωρίς σοβαρούς τραυματισμούς ή μόνιμες βλάβες.

Οι ανησυχίες μας όμως δεν ήταν μόνο απλά οικολογικές, κατά καιρούς μας είχαν απασχολήσει και βαθύτερα ζητήματα.

Ιδεολογικές, ας πούμε θρησκευτικά. Δύσκολα θα ξεχάσω τις ομηρικές μάχες που δίναμε στα αμφιθέατρα και τις πλατείες.

Κάπως έτσι βάλαμε τα σύνορά μας, και τα χρόνια πέρναγαν. Και πάντα είχαμε κάτι να υπερασπιστούμε, τις χαμένες άνοιξες, τα χαμένα πέτρινα χρόνια. η γειτονιά μας έγινε τάξη, η τάξη σχολείο, η ομάδα θρησκεία – πατρίδα… κάποτε είχαμε όνειρα. Το ίδιο όμως είχαν και οι «άλλοι» και ακόμα αναρωτιέμαι, ποιο να είναι το επόμενο, το μεγαλύτερο που θα καλέσουμε να υπερασπιστούμε;

Και ακόμα αναρωτιέμαι, πως τα καταφέραμε και είμαστε ακόμα ζωντανοί.

Κάποτε μιλούσαμε για ξεσηκωμούς, για ιδέες επαναστατικές, ουτοπία. Τώρα ωριμάσαμε, αυτή θα είναι τώρα η ζωή σου, με οφειλές τακτοποιημένες, δάνεια αφημένα στην τύχη των funds, εορταστικές γαλοπούλες, νοσοκομεία με ηρωικό προσωπικό, βιβλιοθήκες κλειστές, πίστες μπουζουκιών γεμάτες γόπες από πούρα, πλούσια πρωινά σε άγχος και νύκτες άδεις από ύπνο. Έτσι θα πάμε σύντροφε… μέχρι το τέλος της γενιάς μας;

Μέχρι να έρθουν σύντροφε, άνθρωποι με διαφορετικό κύτταρο, παλιάς κοπής, με γονίδια αντιδραστικά, ένα λαός ενοχλητικός από αυτούς που προκαλούν πάντα αναταραχές στα παγκόσμια γίγνεσθαι, στο εγχώριο, αλλά και στα συστήματα εκμετάλλευσης, ένας λαός τέλος, που βγαίνει τσάρκα στο γιουσουρούμι και τα πάντα παίρνουν φωτιά στο πέρασμα του.

Εμείς όμως λαέ μου. ησυχάσαμε, μείναμε άπραγοι, κοιτώντας να γκρεμίζονται τα όνειρά μας, στο όνομα της ανακεφαλαίωσης του καπιταλισμού, μείναμε στην πολυθρόνα μας καταπίνοντας το κλάμα μας, μείναμε ακίνητοι λαέ μου, γιατί τίποτα δεν αλλάζει, τίποτα δεν σώζεται, όλα είναι προδιαγεγραμμένα… έτσι θέλουν να μας πείσουν…

"Sponsored links"

Κάποτε, αποδεχθήκαμε πως είμαστε σωρός και μάζα. Δεν πέρασε ούτε μια φορά από το νου μας, πως ο καθένας μας γεννιέται ξεχωριστός, όχι μόνο γενετικά μα κυριολεκτικά.

Ίσως γιατί διδαχθήκαμε πως είμαστε ένα σύνολο, που διαχωρίζεται βάση χαρακτηριστικών σε υποομάδες και με ευκολία υιοθετήσαμε την ταμπέλα που μας δώσανε… γιατί χωρίς να υπολογίσουμε πως κάθε υποσύνολο είναι μοναδικό. Γιατί αποτελείτε από την Δήμητρα, την Μαρία, τον Κωνσταντίνο και το Σπύρο και χωρίς αυτούς τους μοναδικούς ανθρώπους δεν θα ήταν αυτό, μα κάτι άλλο…

Κάποτε… ο εκφασισμός της κοινωνίας, ήταν απόλυτα σαφής σε κάθε βήμα μας. στο πως αντιμετωπίζεται μια γυναίκα, στο πως βλέπουν οι άνθρωποι το διαφορετικό και ας ισχυρίζονται ότι δεν έχουν πρόβλημα με αυτό.

Πώς να συμβαδίζεις, με αυτούς τους ανθρώπους, με τι κουράγιο θα τους κοιτάς κάθε μέρα; Γιατί η πραγματικότητα δεν είναι στους ανθρώπους που επιλέγουμε να είναι δίπλα μας, αλλά κυρίως σε αυτούς που βρίσκονται σε χώρους που αναγκαζόμαστε να συνυπάρχουμε…

Εδώ αρχίζουμε τις «παρεξηγήσεις» για το πώς αντιλαμβανόμαστε μια κοινωνία ανοιχτή και για το πώς θα πρέπει να «δεχθούμε» αυτό που την αναστατώνει.

Λέμε «η κοινωνία μας είναι δημοκρατική», «όλοι ζούμε εδώ ελεύθεροι» και «όποιος μετανάστης θέλει, μπορεί να ενταχθεί σε αυτή αρκεί να ακολουθήσει τους κανόνες της όπως τους έχουμε θέσει και με τους οποίους λειτουργούμε»… κάτι δεν πάει καλά. Από πότε θεωρούν κάποιοι πως πρέπει να επιβάλλουμε τους Νόμους, τους κανόνες και τον τρόπο ζωής μας όταν οι ίδιοι έτσι κι αλλιώς δεν είμαστε ευχαριστημένοι από αυτά;

Σήμερα… ησύχασε σου λέω λαέ μου, τώρα που πέφτουν οι μάσκες για πολλοστή φορά, τώρα που κατοχυρώθηκαν τα δικαιώματα και οι ανάγκες σου με τρόπο μοντέρνο και ηλεκτρονικό, όλα θα πάνε καλά λαέ μου, με μνημόνια, με διατάξεις και εγκυκλίους θα ορίζεται σε ποιο παγκάκι θα ξεχειμάζεις, παγκάκι και όνειρο έτσι θα πηγαίνει τώρα η ζωή σου… υποκοριστικά, ανήλιαγα, ανέντιμα, αδιαμαρτύρητα… ησύχασε, φροντίζουν για σένα παράγοντες μεγάλοι, δυνάμεις κάθετες και οριζόντιες στον άξονα…

Κάποτε… στο μέλλον οι ιδέες μας θα είναι πολύχρωμα μπαλόνια στον ουρανό και όχι αίμα κόκκινο σε παγωμένη άσφαλτο…

Κάποτε, τα παιδιά θα χαλούν και θα ξαναφτιάχνουν τον κόσμο και δεν θα υπάρχει ούτε ένας να τα πυροβολεί…

Κάποτε, δεν θα είμαστε φορτωμένοι με το βάρος του κόσμου όλου…

Και αφού η μοναδικότητα μας δεν πέρασε ποτέ από το μυαλό, πασχίζουμε να καταστήσουμε τον κόσμο. Γιατί ίσως τελικά δεν προσπαθήσαμε να μιλήσουμε ήσυχα και απλά, γιατί εντέλει δεν τραγουδήσαμε ποτέ για να σμίξουμε τον κόσμο… μα για να ξεχωρίσουμε απ’ αυτόν…

Στα : Θεσεις

Το αρθρο δημοσιευτηκε απο τον/την:

Ο Ευάγγελος Πάλλας είναι δημοσιογράφος ΙFJ. Ασχολείται κυρίως με κοινωνικά και πολιτικά θέματα, παρακολουθεί τις διεθνείς εξελίξεις, και συγκεντρώνει ειδήσεις για ιστορικά θέματα - μνήμης, μειονότητες, roma, ανθρώπινα δικαιώματα, περιβάλλον, ιατρικά θέματα. Ο δημοσιογράφος Βαγγέλης Πάλλας γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Έμαθε να διαβάζει, να γράφει, να σκέφτεται, να μιλά, να αντιδρά, με τούτα τα όπλα πορεύεται στη ζωή. Περισσότερα άρθρα και δημοσιεύσεις μου εδώ

Η απάντησή σας

Το email σας δεν δημοσιεύεται.

Διαβάστε επίσης
διαφημίσεις