Πορείες σε Χανιά, Ρέθυμνο και Ηράκλειο για την επέτειο των 9 χρόνων από τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου

Κανένα σχόλιο

Σε Χανιά, Ρέθυμνο και Ηράκλειο θα πραγματοποιηθούν διαδηλώσεις για την επέτειο των 9 χρόνων από τη δολοφονία του 15χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλο.

ο 15χρονος Αλέξης Γρηγορόπουλος έπεσε νεκρός στην περιοχή των Εξαρχείων από τις σφαίρες του αστυνομικού Επαμεινώνδα Κορκονέα, πυροδοτώντας σχεδόν πρωτόγνωρες βίαιες κοινωνικές αντιδράσεις, σε ολόκληρη της χώρα.

Οι ταραχές του Δεκεμβρίου 2008 υπήρξαν μια σειρά πανελλαδικής εμβέλειας ταραχών, οι οποίες ακολούθησαν το συμβάν της δολοφονίας του δεκαπεντάχρονου Αλεξάνδρου Γρηγορόπουλου από ειδικό φρουρό της Ελληνικής Αστυνομίας. Οι ταραχές έλαβαν μεγάλη έκταση, ώστε χαρακτηρίσθηκαν από μερίδα του τύπου και των πολιτικών κομμάτων ακόμη και ως εξέγερση. Ο πραγματικός χαρακτήρας των γεγονότων έγινε αντικείμενο πολιτικής και κοινωνικής τριβής και διχογνωμιών σχετικά με τη φύση και τα αίτιά τους.

"Sponsored links"

Η δολοφονία του νεαρού μαθητή το βράδυ του Σαββάτου της 6ης Δεκεμβρίου 2008 στο κέντρο της Αθήνας προκάλεσε αντιδράσεις από πολίτες σε όλες τις μεγάλες ελληνικές πόλεις, όπως την Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη, τον Πειραιά, τα Ιωάννινα, την Πάτρα, το Ηράκλειο, τα Χανιά, την Κομοτηνή, τον Βόλο, τη Ρόδο, τη Μυτιλήνη, την Κέρκυρα και το Αγρίνιο. Πορείες διαμαρτυρίας, που διοργανώθηκαν το ίδιο βράδυ του περιστατικού και την επομένη, οδήγησαν σε μεγάλες υλικές καταστροφές γραφείων, καταστημάτων, δημοσίων και ιδιωτικών κτηρίων. Οι μεγαλύτερες καταστροφές σημειώθηκαν στην Αθήνα.

Διαβάστε τα σχετικά καλέσματα για τις διαδηλώσεις:

Χανιά 

Πλατεία δημοτικής αγοράς

7.30 μ.μ.

Γιατί κανένας Δεκέμβρης δεν τελείωσε ποτέ

Για το χάος και την Αναρχία

AF.A  CH

 

"Sponsored links"

Ηράκλειο

Λιοντάρια

6 μ.μ.

Δε θα συνηθίσουμε το θάνατο

Δεν πέρασαν ούτε δυο μήνες από την εργοδοτική δολοφονία του 25χρονου ντελιβερά στην Ιεράπετρα.

Μέσα στο 2017 είναι ο τέταρτος στη σειρά ντελιβεράς που χάνει τη ζωή του εν ώρα εργασίας, μετά από τους εργαζόμενους στη Speedex τον Φλεβάρη, στα Μικέλ τον Μάρτη και στη Λάρισα τον Μάη. Και ο λόγος που την ονομάζουμε δολοφονία και όχι ατύχημα είναι συγκεκριμένος. Σε καθένα από αυτά τα περιστατικά έπειτα αποκαλύφθηκαν οι εξευτελιστικές συνθήκες εργασίας τους (συνεχόμενα δωδεκάωρα, απανωτές παραδώσεις, υποχρεωτικές υψηλές ταχύτητες στους δρόμους, έλλειψη παροχής εξοπλισμού, περίθαλψης κλπ).

Δολοφονία ήταν και ο χαμός της 62χρονης καθαρίστριας και μητέρας τεσσάρων παιδιών τον Ιούλη, η οποία υποχρεώθηκε από τον Δήμο Ζωγράφου να δουλέψει δύο βάρδιες μέσα σε ένα 24ωρο, καθαρίζοντας βουνά από σκουπίδια, έπειτα από τη λήξη της απεργίας.

Δολοφονημένοι ήταν επίσης οι τέσσερις νεκροί στα Ελληνικά Πετρέλαια το 2015 με την ιστορία τους να αποκρύπτεται από τα ΜΜΕ και το δικαστήριο να συγκαλύπτει τους βιομήχανους.

Δολοφονημένος ο 19χρονος το 2013 που πετάχτηκε με βία από ελεγκτή του τρόλεϊ επειδή δεν είχε εισιτήριο με αποτέλεσμα να παρασυρθεί και να χάσει τη ζωή του.

Δολοφονημένους θεωρούμε όλους τους εργάτες που πέθαναν δουλεύοντας
σαν σκλάβοι για τα κέρδη των αφεντικών τους. Δολοφονημένους ακόμη θεωρούμε τους αυτόχειρες που οδηγούνται σε οικονομικό αδιέξοδο από το κράτος και τις τράπεζες. Δολοφονημένοι είναι όλοι οι πρόσφυγες που πνίγονται στο Αιγαίο προσπαθώντας να σωθούν από την κόλαση του πολέμου που γίνεται πάντα για τα συμφέροντα των λίγων.

Όσο πιο πολύ ψάξουμε, τόσο πιο πολλά περιστατικά θα βρούμε. Και όσο πιο πολλά περιστατικά βρούμε, τόσο παύουν να είναι μεμονωμένα. Οι δολοφονίες αυτές δεν οφείλονται ούτε στην “κακιά στιγμή”, ούτε στην αμέλεια, αλλά είναι αποτέλεσμα της ίδιας της δομής και της σαπίλας του οικονομικού και πολιτικού συστήματος που ζούμε. Οι βασικότεροι θεσμοί του κράτους και του καπιταλισμού στηρίζονται στις αρχές της παραγωγικής εκμετάλλευσης, της ιεραρχίας και της κάθε μορφής εξουσίας.

Και όταν λέμε για θεσμούς, αναφερόμαστε στο σύνολο τους. Από τους μεγαλοβιομήχανους και τις περιουσίες που χτίζουν πάνω στις πλάτες μας. Από τους τραπεζίτες που κάνουν κουμάντο στην οικονομία, τους πολιτικούς που εξυπηρετούν τα συμφέροντα των αφεντικών, τους δικαστές που κάνουν τα στραβά μάτια, τα ΜΜΕ που μας βομβαρδίζουν με ψέματα, τους μπάτσους που καταστέλλουν όποιον τολμά να αντιδράσει και τους στρατούς που πράττουν γενοκτονίες στο όνομα του χρήματος.

Όσο ανεχόμαστε αυτό το καθεστώς, γνωρίζουμε πολύ καλά
ότι οι νεκροί της τάξης μας δεν θα σταματήσουν.

Το βλέπουμε καθημερινά από την οικονομική εξαθλιώση που ζούμε. Από τα παραδείγματα που αναφέραμε και όλα τα υπόλοιπα που δε μάθαμε ποτέ. Το βλέπουμε από την άνοδο του φασισμού και του ρατσισμού, μορφωμάτων που γεννά και θρέφει το κεφάλαιο, με αποτέλεσμα τις δολοφονίες του αντιφασίστα Παύλου Φύσσα, του μετανάστη Σαχζάτ Λουκμάν και των μεταναστών εργατών στη Μανωλάδα.

Το βλέπουμε από την παρουσία των μπάτσων, ενός κρατικού μηχανισμού που έχει φτιαχτεί για να καταστέλλει. Το βιώνουμε καθημερινά στις αναίτιες συλλήψεις και τα νταϊλίκια σε γειτονιές, στις συνεργασίες με φασίστες στα πογκρόμ μεταναστών, στη βίαιη διάλυση συγκεντρώσεων και κινητοποιήσεων, στον βασανισμό συλληφθέντων στα τμήματα. Ανέκαθεν η απάντηση του κράτους στα χαμηλότερα στρώματα που δεν συμβαδίζουν με τα πρότυπα του “καλού πολίτη” ήταν η ωμή βία που φτάνει μέχρι και στη δολοφονία. Το είδαμε να συμβαίνει και στην πόλη μας. Στις 5 Δεκέμβρη του 2003 ο 22χρονος Ηρακλής Μαραγκάκης δολοφονείται με σφαίρα στο κεφάλι από μπάτσους που είχαν στήσει μπλόκο αντιτρομοκρατικής.

Μα ακόμα πιο έντονα…

Το είδαμε στις 6 Δεκέμβρη του 2008

Στην κρατική δολοφονία που κανένας τους δε μπόρεσε να δικαιολογήσει και κανένας μας δε ξέχασε ποτέ, τη νύχτα που ο 15χρονος μαθητής Αλέξης Γρηγορόπουλος, δολοφονείται εν ψυχρώ επειδή ο ίδιος και η παρέα του διασταυρώθηκαν με δύο μπάτσους και τους προκάλεσαν. Τα γεγονότα που ακολούθησαν έμειναν στην ιστορία ως η εξέγερση του Δεκέμβρη .

Εκείνες τις μέρες συγκρούστηκαν δύο κόσμοι. Από τη μία υπήρχαν οι χιλιάδες άνθρωποι όλων των ηλικιών -και ιδιαίτερα από τα πιο καταπιεσμένα κομμάτια της κοινωνίας- που βγήκαν στους δρόμους. Διαδηλώσεις, καταλήψεις σχολείων, σχολών και δημοσίων κτιρίων ξεφύτρωσαν σε όλη την χώρα, ενώ οι βίαιες και πολύωρες συγκρούσεις με τους μπάτσους ήταν καθημερινό φαινόμενο, μαζί με επιθέσεις μαθητών στα τοπικά αστυνομικά τμήματα. Ταυτόχρονα και οι μετανάστες μαζί με τη νεολαία βρήκαν την ευκαιρία να δείξουν ότι στέκονται ενάντια στην κρατική καταστολή και την φτωχοποίηση με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο. Από την άλλη υπήρχε το κράτος με τους μπάτσους του, μαζί με φασίστες που αμέσως έσπευσαν να τους βοηθήσουν στον δρομό. Μαζί τους τα αφεντικά και οι μικροαστοί που βλέποντας το δόγμα “ησυχία, τάξη και ασφάλεια” να καταστρέφεται, παρέμειναν στο στρατόπεδο της κοινωνικής απάθειας που χτίζει ο καπιταλισμός.

Κατά την διάρκεια της εξέγερσης το κράτος και τα ΜΜΕ καλούσαν τη χώρα να επιστρέψει στους κανονικούς “γιορτινούς” της ρυθμούς, λέγοντας ότι “η ζωή συνεχίζεται”. Οι εξεγερμένοι όμως προτίμησαν να ρωτήσουν

“Ποιά ζωή θα συνεχιστεί;”

Σήμερα το ερώτημα αυτό είναι πιο επίκαιρο από ποτέ.

Το ίδιο και η ανάγκη να το απαντήσουμε. Όλοι εμείς που βιώνουμε καθημερινά την υποτίμηση και εξόντωση των ζωών μας. Άνθρωποι των χαμηλότερων οικονομικών στρωμάτων, εργαζόμενοι και άνεργοι, ντόπιοι και μετανάστες, γυναίκες και άντρες που δεν αντέχουμε να ζούμε σαν σκλάβοι για τα κέρδη των αφεντικών. Να οργανωθούμε σε κάθε γειτονιά, φτιάχνοντας συνελεύσεις να δείξουμε την έμπρακτη αλληλεγγύη μας σε κάθε κατατρεγμένο, να υπερασπιστούμε τις ελευθερίες μας και να διεκδικήσουμε τα αγαθά που μας ανήκουν.

Η 6η Δεκέμβρη δεν είναι μία επέτειος. Είναι ένας ακόμη σταθμός στον συνεχή αγώνα μας

Ενάντια σε κάθε μορφής εκμετάλλευση και εξουσία

Για έναν κόσμο ισότητας και ελευθερίας

Αναρχικοί-Αναρχικές Ηρακλείου Κρήτης

Ρέθυμνο

Δημαρχείο Ρεθύμνου

6 μ.μ.

Εννέα χρόνια πριν, με αφορμή τη δολοφονία του 15χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου από τον ειδικό φρουρό Κορκονέα, εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι, μαθητές, φοιτητές, άνεργοι, μετανάστες, η τότε υποτιμημένη γενιά των 700 ευρώ, άνθρωποι με ήδη ριζοσπαστική πολιτική δράση καθώς και άλλοι, χωρίς καμία επαφή με την πολιτική, βγήκαν στους δρόμους όλης της χώρας, σχηματίζοντας ποτάμια οργής και αμφισβήτησης.

Η εξέγερση που ακολούθησε τη δολοφονία υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους σταθμούς στη σύγχρονη λαϊκή ιστορία. Για να κατανοήσουμε τη σπουδαιότητα των στιγμών που ακολούθησαν και να συλλάβουμε το πραγματικό και αμιγώς πολιτικό νόημα της εξέγερσης πρέπει να υιοθετήσουμε μια πιο σφαιρική ερμηνεία του τί έγινε κοινωνικά εκείνες τις μέρες, απορρίπτοντας τις γνωστές επιφανειακές προσεγγίσεις που ταυτίζουν το Δεκέμβρη με τη βία, το χάος και την ανομία, αλλά και τη ρομαντικοποίηση των ημερών η οποία αγγίζει συχνά τα όρια του θεαματικού «επαναστατικού» φετιχισμού.

Αυτά που σημάδευσαν την περίοδο αυτή δεν ήταν απλώς οι υλικές ζημιές των συγκρούσεων που συμπύκνωναν την οργή μπροστά στη δολοφονία ενός παιδιού και τη γενικευμένη κοινωνική αδικία. Ήταν εκείνες οι στιγμές της αυτοοργάνωσης, της άμεσης δημοκρατίας και της αντίστασης, που ο λαός ξαναθυμόταν πως το »θηρίο» δεν είναι και τόσο ανίκητο. ‘Ηταν η δημόσια, καθημερινή, πολιτική ζύμωση στους δρόμους, τις πλατείες, τα κατειλημμένα αμφιθέατρα, τους χώρους δουλειάς που αμφισβητούσε τις αξίες και τις λειτουργίες της αστικής «δημοκρατίας», του κράτους και των θεσμικών του φορέων. Την απαξίωση της ανθρώπινης ζωής μέσα στο κυνήγι της ιδιωτικής «ευτυχίας», την τυραννία της οικονομικής αβεβαιότητας, την εργασία ως αυτοσκοπό, την υπακοή προς κάθε ιεραρχία και εξουσία. Εκφράστηκε το πάθος για την ελευθερία, τη δημιουργία, τον αυθορμητισμό, τον έρωτα, η πίστη σε έναν άλλο κόσμο. Κόντρα στην προπαγάνδα που προσπάθησε να επιβάλει την άποψη ότι αυτό που κυριάρχησε ήταν η νεανική παραβατικότητα και η επικράτηση του όχλου έναντι της κοινής λογικής, θυμόμαστε τις αμέτρητες άμεσες δράσεις, τις παρεμβάσεις σε μέσα ενημέρωσης, τις δεκάδες αυτοοργανωμένες συνελεύσεις γειτονιών, τις καταλήψεις σχολείων και πανεπιστημίων, δημοτικών γραφείων και θεάτρων που έγιναν σε κάθε άκρη της χώρας. Σ’ αυτά τα διάφορα κέντρα αντίστασης αναζητήθηκε και πλάστηκε η πραγματική ουσία της πολιτικής δράσης. Η πεποίθηση πως τη ζωή μας δεν τη χαρίζουμε σε κανένα σωτήρα και τις πραγματικές ανάγκες μας μπορούμε όλες και όλοι εμείς οι »από κάτω» να τις διαχειριστούμε συλλογικά και δίκαια. Αναζητήθηκαν νέα προταγμάτα που θα έκαναν στην άκρη τις χρεοκοπημένες συστημικές λύσεις και που θα πολεμούσαν την ευρύτερη κοινωνική και πολιτική απάθεια, το φαντασιακό του καταναλωτικού πολιτισμού, την κουλτούρα του ατομικισμού και της ανάθεσης.

Η εξέργερση του 2008 γέννησε αμφισβήτηση, ερωτήματα αλλά και πολύτιμες αμεσοδημοκρατικές δομές. Τα χρόνια που ακολούθησαν έφεραν την παραίτηση μπροστά στο αδιέξοδο της έλλειψης συγκεκριμένης ταξικής οργανωτικής πρότασης και έπειτα την ανάθεση σε έναν ακόμα σωτήρα με αριστερό μανδύα. Έφεραν απογοήτευση,απανωτά μνημόνια, φτωχοποίηση, αφομοίωση, αμηχανία. Έφερε όμως και πολύτιμη εμπειρία.
Η ιστορία των κοινωνικών αγώνων είναι πια τόσο πλούσια σε νίκες, ήττες και λάθη. Είμαστε τέκνα της ιστορίας αυτής και είναι καιρός να κάνουμε την υπέρβαση. Η οργανωμένη κοινωνική απάντηση θα είναι αυτή που θα εμποδίσει την περαιτέρω υποβάθμιση των ζωών μας, την αρπαγή της λαϊκής περιουσίας, την καταστροφή του περιβάλλοντος για χάρη μιας συστημικής ανάπτυξης που θυσιάζει τα πάντα για το κέρδος τους.

ΖΩΗ! ΟΧΙ ΕΠΙΒΙΩΣΗ.
Αντιφασιστική Δράση Ρεθύμνου (α.δ.ρε.)

Στα : Τοπικα

Το αρθρο δημοσιευτηκε απο τον/την:

admin
Ο “Αγώνας της Κρήτης” εκδόθηκε στις 8 Ιουλίου του 1981. Είναι η έκφραση μιας πολύχρονης αγωνιστικότητας. Έμεινε όλα αυτά τα χρόνια σταθερός στη διακήρυξή του για έγκυρη – έγκαιρη ενημέρωση χωρίς παρωπίδες. Υπηρετεί και προβάλλει, με ευρύτητα αντίληψης, αξίες και οράματα για μία καλύτερη κοινωνία. Η βασική του αρχή, η κριτική στην εξουσία όποια κι αν είναι αυτή. Ιδιαίτερα στα σημεία που παρεκτρέπεται από τα υποσχημένα, που μπερδεύεται με τη διαφθορά, που διαφθείρεται και διαφθείρει. Αυτός είναι και ο βασικός λόγος που η εφημερίδα έμεινε μακριά από συσχετισμούς και διαπλοκές, μακριά από μεθοδεύσεις και ίντριγκες.
Διαβάστε επίσης
διαφημίσεις
τι παίζει τώρα στον kritifm1015

No upcoming events for today