14 Απριλίου του 2015 πέθανε ο “Ολύμπιος” Γιάννης Κλωνιζάκης, σύντροφος του Αλέκου Παναγούλη στην απόπειρα δολοφονίας του δικτάτορα Παπαδόπουλου, πρώην Δήμαρχος Χανίων – Toν τιμούσαν στη Χιλή μα στην Ελλάδα και στα Χανιά τον είχανε αγνοήσει

Κανένα σχόλιο

14 Απριλίου του 2015, πέθανε ο Γιάννης Κλωνιζάκης, ο πρώην Δήμαρχος και αντινομάρχης Χανίων, ο γνωστός μηχανικός με έντονη αντιχουντική δράση στην οργάνωση “”Ελληνική Αντίσταση, ο σύντροφος του Παναγούλη, ο “Ολύμπιος” Γιάννης Κλωνιζάκης.

Ο Γιάννης Κλωνιζάκης γεννήθηκε στα Χανιά το 1940.

Το 1959 μπήκε στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, στη Σχολή Πολιτικών Μηχανικών.

"Sponsored links"

Εργάστηκε ως μηχανικός από το 1968 στην Αθήνα και στο Μενίδι Αττικής, οπότε και συνελήφθη για τη συμμετοχή του στην οργάνωση “Ελληνική Αντίσταση”, που με επικεφαλής τον Αλέκο Παναγούλη οργάνωσαν την απόπειρα κατά του Παπαδόπουλου.

Καταδικάστηκε σε 24 χρόνια κάθειρξη και μεταφέρθηκε στις φυλακές Κορυδαλλού.

Πέρασε από τις φυλακές της Αίγινας και της Κέρκυρας, απ’ όπου αποφυλακίστηκε το 1973. Εργάστηκε ως ελεύθερος επαγγελματίας στην Αθήνα και τα Χανιά.

Το 1978 εξελέγη δήμαρχος Χανίων. Διατέλεσε μέλος της αντιπροσωπείας του ΤΕΕ επί εξαετία, μέλος του ΔΣ του Πανελληνίου Συλλόγου Πολιτικών Μηχανικών και αντιπρόεδρος επί διετία.

extra_91906_KLONIZAKIS

Επίσης μέλος του ΔΣ του τοπικού τμήματος δυτικής Κρήτης του ΤΕΕ. Διατέλεσε αντινομάρχης Χανίων κατά την τετραετία 1995 – 1998.

Ο “Ολύμπιος” φίλος του Παναγούλη και το σχέδιο δολοφονίας του δικτάτορα Παπαδόπουλου

alecpan Πίσω από τον Παναγούλη ο Γιάννης Κλωνιζάκης

Με παλιότερη συνέντευξή του ο Γιάννης Κλωνιζάκης ο «Ολύμπιος» σύντροφος του Αλέκου Παναγούλη, είχε καταθέσει τη μαρτυρία του για την περίοδο της Χούντας στη δημοσιογράφο Μαρία Ψαρά.

“Ολύμπιος». Αυτό ήταν το όνομά του στην παρανομία, κατά τη διάρκεια του αντιδικτατορικού αγώνα.

"Sponsored links"

Τον είχε «βαφτίσει» ο φίλος και συναγωνιστής του Αλέκος Παναγούλης λόγω του χαρακτήρα του γιατί δεν έδειξε ποτέ ότι τρομάζει ή ότι μπερδεύεται.

Ο Γιάννης Κλωνιζάκης αντιδρούσε πάντα με ολύμπια ηρεμία. Και όταν συμμετείχε στην απόπειρα δολοφονίας κατά του δικτάτορα Γεωργίου Παπαδόπουλου και όταν προετοίμαζε στη φυλακή την απόδραση του Σήφη Βαλυράκη, αλλά και στη Μεταπολίτευση, όταν ως δήμαρχος Χανίων αγωνιούσε για το καλό του τόπου του. Ακόμη και όταν βασανιζόταν στη φυλακή -είναι κατά 50% ανάπηρος πολέμου εξαιτίας των βασανιστηρίων της Χούντας- ο Γιάννης Κλωνιζάκης δεν έχανε την ψυχραιμία του.

«Από την ηλικία μου αφαιρώ πάντα πέντε χρόνια», θα πει στον «Φιλελεύθερο» χαριτολογώντας. «Γιατί οι Συνταγματάρχες μου έδωσαν αμνηστία και όταν λέμε ότι αμνηστεύω κάποιον, σημαίνει ότι ξεχνώ. Οπότε κι εγώ ξεχνώ τα 5 χρόνια φυλακής που πέρασα…».

Τριάντα τέσσερα χρόνια μετά τον άδικο χαμό του Αλέκου Παναγούλη και με αφορμή τη σημερινή εκδήλωση της Ένωσης Κυπρίων Ελλάδας με θέμα «Ο Παναγούλης και η Κύπρος», ο κ. Κλωνιζάκης διηγείται τη γνωριμία και τη σχέση του με το σύμβολο της Αντίστασης, την απόπειρα δολοφονίας του δικτάτορα, αλλά και άλλες πτυχές της πολυτάραχης ζωής τους.

«Δεν μπορώ ακόμη να πιστέψω ότι ο θάνατος του Παναγούλη ήταν απλώς δυστύχημα. Διότι και να δει κανείς το σημείο που έγινε το “τροχαίο”, δεν δικαιολογείται», μας λέει. Και μόνο τότε, όταν μιλάει για το χαμό του, ο «Ολύμπιος» φαίνεται να ταράζεται. «Μου λείπει πολύ», θα μας πει. «Όχι μόνο από εμένα, από όλους λείπει ο Αλέκος. Είναι ένα πρόσωπο που λείπει από την Ελλάδα σήμερα. Πιστεύω ότι αν ήταν στη ζωή ακόμη, που δεν είναι δυνατόν να ήταν στη ζωή ο Αλέκος διότι ήταν εμπόδιο για πολλούς, θα είχαμε τελείως διαφορετική πολιτική ζωή στον τόπο μας»…

Κύριε Κλωνιζάκη, πότε γνωριστήκατε με τον Αλέκο Παναγούλη;

images

Με τον Αλέκο Παναγούλη γνωριστήκαμε το 1961 στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Εκείνος σπούδαζε μηχανολόγος, εγώ πολιτικός μηχανικός. Ήμασταν μια ομάδα του συλλόγου Κρητών σπουδαστών, που είχαμε βαλθεί τότε να αλλάξουμε τη μορφή της νεολαίας στο Πολυτεχνείο. Στο Πολυτεχνείο υπήρχαν δυο τάσεις. Η Αριστερά και η Δεξιά. Η σχολή Αρχιτεκτόνων επί παραδείγματι ανήκε στην ΕΔΑ, όλες οι άλλες σχολές ανήκαν στην τότε ΕΡΕ. Με στελέχη ικανότατα από πλευράς και της μιας και της άλλης. Ξεκινήσαμε με τον Αλέκο και άλλους να κάνουμε τον πρώτο πυρήνα για τις εκλογές τότε στο Πολυτεχνείο. Από τότε ήμασταν πολύ φίλοι, αδερφικοί.

Πού σας βρίσκει το πραξικόπημα των Συνταγματαρχών;

Αφού αποφοίτησα από το Πολυτεχνείο το 1964, είχα ξεκινήσει να δουλεύω ως μηχανικός σε ένα γραφείο που είχα ανοίξει στο Μενίδι Αττικής. Στο μεταξύ, είχα οργανωθεί στη νεολαία της Ένωσης Κέντρου. Επειδή όμως είχα μια αντιπάθεια γενικότερα προς τις διατεταγμένες νεολαίες, δεν ήθελα να γραφτώ στην περιοχή εκείνη. Ήμουν γραμμένος στη νεολαία της Ένωσης Κέντρου στη Γλυφάδα, όπου με είχε γράψει ο μακαρίτης ο Παναγούλης. Προτιμούσα να είμαι ελεύθερος σκοπευτής. Και εξακολουθώ να μην είμαι οργανωμένος σε κόμματα».

Περιμένατε την επιβολή της Δικτατορίας; Το 1964 με είχε επισκεφτεί εδώ στα Χανιά ο μακαρίτης ο Αλέκος και μου είπε ότι κάτι δεν πάει καλά. Όλοι περιμέναμε ότι κάτι θα γίνει. Και κάναμε κουβέντες τότε εδώ στη Χαλέπα, τι υλικά πρέπει να μαζεύουμε και να τα έχουμε για να τα χρησιμοποιήσουμε σε κρίσιμη στιγμή. Από εκρηκτικά μέχρι πολυγράφους. Το 1967, όταν προκηρύχθηκαν εκλογές και ήταν βέβαιο ότι θα υπήρχε νίκη του Παπανδρέου, φαινόταν ότι κάτι θα γίνει. Δεν ήταν δυνατόν λοιπόν ο Βασιλιάς να ανεχθεί τον Γεώργιο Παπανδρέου. Ο τ. Βασιλιάς και οι Αμερικάνοι φυσικά, διότι μην ξεχνάμε ότι ήταν από τους πρωτεργάτες, μην πω και οι εμπνευστές της Δικτατορίας όσο και αν θέλουν κάποιοι να το κρύβουν.

Ποιες ήταν οι πρώτες σας κινήσεις με την επιβολή της Δικτατορίας; 

Κάναμε λοιπόν κάποιες συσκέψεις στο Μενίδι, στελέχη της Ένωσης Κέντρου. Και αποφασίσανε ότι θα πρέπει να είμαστε σε εγρήγορση διότι δεν ξέρουμε τι θα προχωρήσει. Να μην ωραιοποιούμε όμως τα πράγματα: Ο κόσμος ναι μεν ήταν εναντίον της επιβολής της στρατιωτικής δικτατορίας, πλην όμως από την πρώτη μέρα δεν το εξεδήλωνε έτσι εύκολα. Ήθελε κάποια τσιγκλίσματα.

Το τσίγλισμα ήρθε αργότερα, όταν ο Αλέκος λιποτάχτησε από την Ξάνθη όπου υπηρετούσε τη θητεία του. Διότι δεν είναι δυνατόν να μπορέσουμε να ανεχθούμε κάποιον να κάνει κουμάντο στο λαό χωρίς να έχει την έγκριση του λαού. Και αυτός ήταν και ο λόγος που έφυγε από τον στρατό.

Ήρθε λοιπόν στο σπίτι μου στην Αθήνα. Και από εκεί είχε κάποιες επαφές με διάφορους. Έκανε κάποια ταξίδια στην Κύπρο, στην Ιταλία και επανήλθε μετά πάλι στην Ελλάδα. Βασική αρχή της δικής μας οργάνωσης ήταν να ενημερώσουμε για τη Χούντα. Η οργάνωσή μας «Εθνική Αντίσταση» στελεχώθηκε από τον Στάθη Γιώτα και πολλά από τα παιδιά της νεολαίας, όπως τον Λευτέρη Βερυβάκη -αν και αυτός ήταν από τους πρώτους που συνελήφθησαν- τον Απόστολο Κακλαμάνη, τον Ανδρέα Σταυρουλάκη, τον Παναγιώτη Κρητικό και άλλους.

Και πότε αποφασίζει ο Παναγούλης να πάει στην Κύπρο;

Κοιτάξτε, έπρεπε να βρούμε κάποια υλικά. Έπρεπε να έχουμε κάποιες διασυνδέσεις με εκτός Ελλάδας παράγοντες, διότι όπως καταλαβαίνετε εδώ δεν ήταν δυνατόν να έχουμε επαφές με ανθρώπους, αφού δεν μπορούσαμε να έχουμε εμπιστοσύνη στον οποιονδήποτε.

Μην ξεχνάμε ότι η ηγεσία των κομμάτων ήταν ήδη σε εξορία ή σε κράτηση. Έπρεπε λοιπόν, να έχουμε επαφές και με το εξωτερικό, γιατί η μεγάλη βοήθεια ήταν βασικά απέξω, δεδομένου ότι εδώ στην Ελλάδα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης ήταν φιμωμένα.

Αποφασίσαμε λοιπόν να φύγει ο Αλέκος προς τα έξω για να έχουμε κάποιες επαφές με τον έξω κόσμο. Είχαμε τότε και τη φυγή του αδελφού του Αλέκου, του Γιώργη, που κι αυτός αποφάσισε ότι δεν μπορεί να εξακολουθεί να υπηρετεί τον ελληνικό στρατό. Και εντάχθηκε και αυτός στην οργάνωση χωρίς φόβο και χωρίς πάθος. Και έφυγε βέβαια προς το εξωτερικό.«Έτσι οργανώσαμε το σχέδιο δολοφονίας του Παπαδόπουλου»

Πώς οργανώσατε το σχέδιο δολοφονίας του δικτάτορα;

Αυτά ήταν δουλειά του Αλέκου. Είπαμε ότι θα πρέπει να χτυπήσουμε τη Δικτατορία στην καρδιά της. Η καρδιά της Δικτατορίας δεν ήταν ο απλός κόσμος, να πάμε να βάλουμε μια βόμβα εδώ να σκοτώσουμε ένα ταλαίπωρο και να λέμε ότι κάνουμε επίθεση. Η επίθεση πρέπει να γίνει εκεί που πρέπει, δηλαδή στην καρδιά της Δικτατορίας στον Παπαδόπουλο και ενδεχομένως και σε κάποιον άλλον, από τα πρωτοκλασάτα στελέχη της Δικτατορίας.

Επομένως θα έπρεπε λοιπόν να κάνουμε μια επίθεση εναντίον του ίδιου του «τυράννου». Αν καταφέρναμε να θέσουμε εκτός μάχης, που σημαίνει εκτός ζωής ένα δικτάτορα, όλα θα ήταν ρευστά.

Δεδομένου ότι υπήρχε παράλληλα μια προετοιμασία, να βγουν ανακοινώσεις στο εξωτερικό, δεδομένου ότι ο Αλέκος είχε ήδη επαφές με τις ελληνικές οργανώσεις έξω, αλλά ακόμα και με ανθρώπους δημοκρατικούς στην Ιταλία και στη Γερμανία και στη Γαλλία. Τις είχαμε μάλιστα ετοιμάσει ήδη και τις είχαμε στείλει, για αυτό και την πρώτη μέρα πριν μάθουμε το αποτέλεσμα, είχαν κυκλοφορήσει προκηρύξεις υπέρ των επαναστατών στην Ελλάδα. Αλλά δυστυχώς υπήρξε αποτυχία και αυτό οφείλονταν βασικά στην κακή τύχη.

Τι έγινε ακριβώς τη βραδιά της 13ης Αυγούστου του 1968;

Μας βοήθησαν άνθρωποι της φρουράς οι οποίοι ήταν Κρήτες στην καταγωγή. Αυτοί μας έδωσαν πληροφορίες για τη διαδρομή που κάνει κάθε πρωί, τι ώρα ξεκινάει, τι ώρα περνάει από εκεί.

Τα είχαμε μετρημένα αυτά για να ξέρουμε γιατί μας είχαν δώσει πληροφορίες. Τα εκρηκτικά είχαν τοποθετηθεί τρεις μέρες πριν.

Εγώ είχα το καθήκον να πετάξω καρφιά σε ορισμένες περιοχές για να προκληθεί σύγχυση κυκλοφοριακή. Τα καρφιά είχαν τέτοια μορφή, ώστε όπως και να τα πατούσες θα καρφώνονταν στο λάστιχο και θα είχαμε διαρροή του αέρα, με αποτέλεσμα να «μένουν» τα αυτοκίνητα. Και άλλοι είχαν να πυροδοτήσουν κάποιους εκρηκτικούς μηχανισμούς σε ορισμένες περιοχές όπως σε δρόμους. Σε μέρη πάντα που να μην κινδυνεύουν άνθρωποι. Ήταν το βασικό μας στοιχείο.

Παρόλο που την προηγούμενη μέρα, στις 11 το βράδυ, είχανε επισκεφθεί το σημείο ο Αλέκος με τον Λεκανίδη για να δουν πού θα τοποθετηθεί η βόμβα και από πού θα γίνει η πυροδότηση, το βράδυ της απόπειρας υπήρχε ένα ζευγάρι πάνω στη γέφυρα. Και αυτό καθυστέρησε πάρα πολύ τη διαδικασία. Το ζευγαράκι τούς εμπόδισε να κάνουν την τοποθέτηση εκεί που έπρεπε και το έβαλαν σε άλλο σημείο, παραπέρα. Με αποτέλεσμα να χρησιμοποιηθεί καλώδιο παραπάνω από ότι θα έπρεπε.

Και έτσι υπήρξε μια μικρή καθυστέρηση, η ταχύτητα όμως με την οποία έτρεχε ο Παπαδόπουλος ήταν πολύ μεγάλη και ένα κλάσμα του δευτερολέπτου ήταν σημαντικό. Δεν θέλαμε το θάνατο ανθρώπου, αλλά το θάνατο του τυράννου. Δεν είχανε ετοιμάσει καμιά διαδοχή, δεν φαντάζονταν ποτέ ότι ήταν δυνατόν να γίνει κάτι τέτοιο εναντίον τους, διότι εστιάζονταν στα δρακόντεια μέτρα που έπαιρναν για κάθε μετακίνησή τους. Και θα είχαμε αλλαγή της κατάστασης.Μετά την απόπειρα, οι τρεις που είχαν πάει έφυγαν. Ο Αλέκος μέσω θαλάσσης, πήγε κάτω από έναν οχετό και είχε την ατυχία την ώρα που έφευγαν οι χωροφύλακες να πέσει το καπέλο του επικεφαλής μέσα στη θάλασσα, να πάει να το πάρει και να τον δει. Και έτσι συνελήφθη.

Είχαμε πει ότι αν συλληφθεί ο Αλέκος, εμείς θα έπρεπε να συνεχίσουμε. Μάλιστα ο Λεκανίδης ξαναπήγε στην κυπριακή πρεσβεία και πήρε κάποια εκρηκτικά δυο-τρεις μέρες μετά την απόπειρα.

KLONIZAKIS2

Υπήρχαν συνεργάτες δηλαδή και στην κυπριακή πρεσβεία;

Ναι. Δεν τους ξέρω, ούτε επεδίωξα ποτέ να τους μάθω.

«Ο Αλέκος λείπει πολύ σήμερα από την Ελλάδα»

Τι χαρακτήρα είχε ο Αλέκος Παναγούλης; Πάντα ήταν άνθρωπος που εκτιμούσε τη φιλία. Και αν ακόμη ένας φίλος του, του έκανε κάτι, κοίταζε πώς θα τον δικαιολογήσει. Είχε περάσει πολλά και έμαθε να λαμβάνει υπόψη του τις συνθήκες κατά τις οποίες είπε ή του έκανε κάτι κάποιος.

Φοβόταν; Μπα, αν φοβόταν δεν θα είχε κάνει τίποτα. Δεν ήταν άνθρωπος που φοβόταν. Και έλεγε, αφού βοηθήσαμε και ελευθερώθηκε η Ελλάδα, τώρα πρέπει να πάμε να βοηθήσουμε και αλλού.

Ποιο ήταν το δικό σας ψευδώνυμο;

«Ολύμπιος». Αυτό μου το είχε βγάλει ο μακαρίτης ο Παναγούλης. Αυτός λεγόταν «Ανίκητος», ο αδελφός μου λεγόταν «Γαύρος», επειδή όσες φορές είχε έρθει ο Αλέκος στο σπίτι έτυχε να του κάνουμε τραπέζι με γαύρο! Φοιτητές ήμασταν. Και το φτηνότερο φαγητό την εποχή εκείνη ήταν ο γαύρος…

Σας λείπει;

Όχι μόνο σε μένα, σε όλους λείπει ο Αλέκος. Λείπει από την Ελλάδα σήμερα. Πιστεύω ότι αν ήταν στη ζωή ακόμη, που δεν είναι δυνατόν να ήταν στη ζωή ο Αλέκος διότι ήταν εμπόδιο για πολλούς, θα είχαμε τελείως διαφορετική πολιτική ζωή στον τόπο μας.

Μην ξεχνάτε ότι στη Μεταπολίτευση κατέβηκε με την Ένωση Κέντρου και εγώ κατέβηκα με δική του προτροπή υποψήφιος στα Χανιά, παρόλο που ο μακαρίτης ο Μαύρος με ήθελε στην Αθήνα. Το ήθελε για να εξαπλωθούν οι άνθρωποι της αντίστασης στον ελλαδικό χώρο και να υπάρχουν πάντα φυτώρια ανθρώπων που αγωνίστηκαν.

Κάποια στιγμή θεώρησε ότι οι θέσεις της Ένωσης Κέντρου δεν ήταν αυτές που εκφράζουν έναν άνθρωπο όπως τον Αλέκο και για αυτό αποχώρησε και έγινε ανεξάρτητος βουλευτής της Ένωσης Κέντρου. Ανεξάρτητος όμως.

Διότι δεν ήθελε να φανεί ότι αυτά που κάνει αυτός θα είχαν επίπτωση στον οποιονδήποτε κομματικό χώρο.

Και στη συνέχεια ήρθε ο θάνατος. Ο θάνατος κατά τρόπο περίεργο, που δεν ξέρουμε και εγώ δεν μπορώ να πιστέψω ότι ήταν σκέτο τροχαίο. Διότι αν δει κανείς το μέρος που έγινε το «τροχαίο» αυτό δεν δικαιολογείται. Εν πάση περιπτώσει, και οι συνθήκες και αυτά που ελέχθησαν στη δίκη δεν δικαιολόγησαν το θάνατό του έτσι. Βέβαια, βλέποντας και τα γεγονότα όπως περιγράφονταν περί Αβέρωφ κ.λπ. την εποχή εκείνη, έδειχνε ότι ο Αλέκος έπρεπε να φύγει από τη μέση. Και έφυγε με τον τρόπο αυτό. Θα ήταν εμπόδιο σε πολλούς αν έμενε…

Τον ήρωα αντιστασιακό Γιάννη Κλωνιζάκη τον τιμούσαν στη Χιλή, μα στην Ελλάδα και στα Χανιά τον είχαν αγνοήσει

Ο Κώστας Στεφ. Τσίπηρας, φίλος και συναγωνιστής του Γιάννη Κλωνιζάκη, φίλος και συναγωνιστής επίσης του Αλέκου Παναγούλη πολύ γνωστός μας -Υπεύθυνος και Ενεργός Πολίτης πάνω απ’ όλα, πολιτικός μηχανικός πουασχολείται επαγγελματικά τα τελευταία 32 χρόνια με τη βιοκλιματική αρχιτεκτονική και την οικολογική δόμηση, έχοντας μελετήσει και κατασκευάσει περισσότερα από 250 οικολογικά κτίρια στην Ελλάδα και την Ευρώπη και συγγραφέας 17 βιβλίων για την ορεινή Ελλάδα, για την οικολογία και για τη λαϊκή παράδοση έγραψε ένα σημαντικό κείμενο για τον Γιάννη Κλωνιζάκη, τον φίλο και συνάδελφό του, στον προσωπικό λογαριασμό του στο facebook το οποίο και σας μεταφέρουμε:

“ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΛΩΝΙΖΑΚΗΣ, ΤΙΜΗ ΣΤΟΝ ΦΙΛΟ ΚΑΙ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟ…

Η είδηση του θανάτου του Γιάννη, μόλις προχθές, με βύθισε στην θλίψη.

Την ίδια θλίψη που έχω νοιώσει στην ζωή μου, για πολλούς άλλους συναγωνιστές , και φίλους, που έφυγαν, από τον μάταιο τούτο κόσμο.

Όμως , με τον Γιάννη, με τον οποίο με συνέδεε, μία ειλικρινής φιλία, και κοινοί αγώνες, για πάρα πολλά χρόνια, αισθάνθηκα την θλίψη να πολλαπλασιάζεται, κοιτώντας, πολλές και κοινές μας φωτογραφίες, σε σχεδόν αραχνιασμένα φωτογραφικά άλμπουμς…

Συνήθως οι άθλιοι πολιτικάντηδες, οι οποίοι και συστηματικά επιδιώκουν , να φωτογραφίζονται, με προσωπικότητες, εν ζωή, για να λένε στην συνέχεια ψέματα, ότι υπήρξαν φίλοι τους, το γεγονός ενός θανάτου, τους δίνει ευχαρίστηση, διότι έτσι, ανασύρουν, χωρίς την μαρτυρία, πλέον, του θανόντος, άσχετες φωτογραφίες, στις οποίες και απεικονίζονται , από σπόντα, μαζί του, όχι για να τιμήσουν τον θανόντα, αλλά για να προβληθούν, οι ίδιοι, αναφέροντας, ότι… τάχα, υπήρξαν … φίλοι του, …

Για αυτό και προβληματίστηκα, για το αν θα έπρεπε, να δημοσιεύσω κάτι το προσωπικό, για τον αείμνηστο Γιάννη, όμως συντετριμμένος κάτω από το βάρος της συναίσθησης, ότι μαζί του φεύγει , μία ολόκληρη εποχή, δεν θέλησα μόνο, αναρτώντας αυτό το κείμενο, να κάνω την δική μου, δημόσια και αριστοτελική, κάθαρση της ψυχής μου, αλλά να προσφέρω μερικές αναμνήσεις, στην σπουδαία γυναίκα του, και φίλη μου , επί 41 χρόνια, την Ντόρα Μπ. , που στάθηκε σαν πραγματική σύντροφος, σε έναν απλό, αλλά και πολύ σημαντικό άνθρωπο, τον ανθρώπινο ήρωα, τον ΓΙΑΝΝΗ τον ΚΛΩΝΙΖΟ, και του συμπαραστάθηκε σε πολλές στιγμές της ζωής του,…

1975, αρχές. Διεθνής Συνδιάσκεψη για τον αγωνιζόμενο λαό της Χιλής, που μόλις είχε σκλαβωθεί, από την αμερικανοκίνητη χούντα του Πινοσέτ. Είμαι ομιλητής στην Θεσσαλονίκη, και συνομιλητής, στην Αθήνα, μαζί με τον Γιάννη. Μετά την ομιλία μου, ανεβαίνει στο βήμα, ένας χιλιάνος, σύντροφος του Αλλιέντε, και πριν να αρχίσει την ομιλία του, αναφέρει :

<< Είναι σε αυτήν την αίθουσα μαζί μας, ο ήρωας της αντίστασης του ελληνικού λαού, ενάντια στην χούντα , των συνταγματαρχών, ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΛΩΝΙΖΑΚΗΣ, ο συναγωνιστής, και δεξί χέρι του ΑΛΕΚΟΥ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗ… Το παράδειγμα του, εμπνέει το λαό μας….>>.

Το σύνολο της αίθουσας σηκώνεται όρθιο, και επευφημεί, τον Κλωνιζάκη.

Κι αυτός, ατάραχος, και σεμνός, όπως υπήρξε πάντα, απλά σήκωσε το χέρι του, να χαιρετίσει…
φανταστείτε στην… Χιλή, γνώριζαν, ποιός ήταν ο Κλωνιζάκης,…

11173363_752500798180937_6845261822195762138_n

Δεν του αρέσανε, όμως, οι φανφάρες του Γιάννη, και το έδειχνε , σε κάθε ευκαιρία, για αυτό, και ήταν μεγάλος, πολύ μεγάλος, και σπουδαίος άνθρωπος,…

2005, 30 χρόνια αργότερα. Χανιά. Έχω να δώ τον Γιάννη αρκετά χρόνια, από κοντά. Το τοπικό Τ.Ε.Ε., με καλεί να μιλήσω για τα βιοκλιματικά κτίρια. Αίθουσα κατάμεστη. Έχω καλέσει τον Γιάννη, χωρίς να είμαι βέβαιος αν θα έρθει…

Η ομιλία μου, έχει προχωρήσει αρκετά.

Και…

…και ξάφνου, στην αίθουσα, του παλιού νεο-κλασσικού κτιρίου του ΤΕΕ Χανίων, εμφανίζεται, γερασμένος πιά, ο φίλος μου, που δεν τον λύγισε η δικτατορία, αλλά ούτε και η ανθρώπινη αχαριστία.

Διακόπτω την ομιλία μου, και βροντο-φωνάζω, με την γαιδουρινή φωνή μου :

<< Στην αίθουσα, μόλις μπήκε, ο ήρωας της ελληνικής αντίστασης ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΛΩΝΙΖΑΚΗΣ….>>.

Καμιά δεκαριά άτομα , χειροκροτούν, χλιαρά.

Μία νεαρή κοπελίτσα μηχανικός, και μάλιστα χανιώτισα, που καθόταν σχεδόν, κοντά μου, με ρώτησε, χαμηλόφωνα : << Και , ποιός είναι αυτός;;…>>.

11149119_752500848180932_1917035479943813572_n

Δεν ντράπηκα, να της απαντήσω, ντράπηκα, όμως για λογαριασμό, ολόκληρης της νεολαίας, της τοπικής κοινωνίας, που αγνοούσε, σε μεγάλο βαθμό, το ποιός ήταν, ο μέγιστος Κλωνιζάκης, ενώ ένας χιλιάνος, 30 χρόνια πρίν, τον γνώριζε,…

Και δεν ντρέπομαι απλά, σήμερα, στα 2015, αλλά εξοργίζομαι, την επομένη της κηδείας του ΓΙΑΝΝΗ, με τα σκουπιδοκάναλα, και τις σκουπιδο- εφημερίδες, που δεν έγραψαν , ούτε μία λέξη , για τον θάνατο του, με χαρακτηριστικότερα παραδείγματα, το σκουπιδό- ΜΕΓΚΑ, και το ακόμη χειρότερο σκουπιδό – ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ, που διοργάνωσε, για να εξυπηρετήσει συμφέροντα, και το δήθεν επεισόδιο της , καθόλα, έντιμης, και αγωνιστικής , Κωνσταντοπούλου, στο βενζινάδικο.

Για όλους αυτούς, ο Κλωνιζάκης, δεν υπήρξε ποτέ.

Για όλους εμάς, όμως, κι ας είμαστε πιά λίγοι, και σε λίγο, ακόμη λιγότεροι, όχι απλά υπήρξε, αλλά θα υπάρχει πάντα , μέσα στο μυαλό, και στην καρδιά μας.

ΑΘΑΝΑΤΟΣ…

Κ.ΣΤ.ΤΣΙΠΗΡΑΣ

18-4-2015

υγ.1. ανατριχιάζω ξανακοιτώντας τις φωτογραφίες μου, με τον Κλωνιζάκη. Την δεκαετία του ’70, ήταν μόλις 30χρονος, και όταν συνελήφθη , αυτός ο απλός φοιτητής του Πολυτεχνείου, και βασανίστηκε από την χούντα, του σχιζοφρενούς ανθέλληνα, και πράκτορα των αμερικανών Παπαδόπουλου, ήταν μόλις 20 – χρονος,… , όπως 20χρονοι, και 30χρονοι, υπήρξαν και όλοι σχεδόν, οι οπλαρχηγοί του 1821. Όχι 50ρηδες, και 60άρηδες,…

υγ.2. Κάποιοι , νομίζουν, ότι ο γερμανοκίνητος, και ανθελληνικός νεοναζισμός, ( τον οποίο και μπερδεύουν, τόσο ηλίθιοι είναι , με τον αγνό ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟ…), αφορά , μόνο , κάποιους επώνυμους, ενώ ουσιαστικά , αφορά, και, και κυρίως, την θλιβερή ελληνική μικρο- κοινωνία της καθημερινότητας, που γεννάει καθημερινά φασιστική βία, και αλήτικες συμπεριφορές, που προσβάλλουν, μία ιστορία , και έναν πολιτισμό, δεκάδων χιλιάδων χρόνων του λαού μας.

Ξανακοιτώντας τις παλιές μου, φωτογραφίες με τον Κλωνίζο, από την διαδήλωση, στο Προκόπι της Εύβοιας, εναντίον, του ιγγλέζου , μεγαλο-τσιφλικά ΝΟΕΛ ΜΠΕΙΚΕΡ, ξανασκέφτηκα, τα αισχρά μέιλς που δέχθηκα , την ίδια ακριβώς ημέρα, που πενθούσα , για τον φίλο και συναγωνιστή μου, από κάποιους δήθεν καραγκιοζοπαίκτες, επειδή, << τόλμησα>>, απλά, να γράψω, χωρίς να προσβάλλω κανέναν, ότι δεν είναι δυνατόν, να βάζουν πινακίδα, μόνο στα αγγλικά, σε ένα ελληνικό θεατράκι, για τα παιδάκια, στο Λουτράκι, Κορινθίας, …

Ο ένας , με ψευδώνυμο, στο φατσοβιβλίο, και με πλαστή ταυτότητα, με προέτρεψε << να βουλώσω το στόμα μου>>, γιατί, είμαι << ένας άσχετος κωλόγερος….>>.

Ο άλλος, με μισό- ταυτότητα, σαν τους άλλοτε κουκουλοφόρους συνεργάτες των γερμανών, που έκρυβαν , το βρωμερό πρόσωπο τους, αφού με απείλησε, αναρωτήθηκε << πόσα κιλά …. μαλάκας >>, είμαι,…

Φανταστείτε, όλα αυτά, για ένα λαικό θέαμα, από ανθρώπους , που παίζουν Καραγκιόζη σε παιδάκια, ( ενώ δεν θα έπρεπε…), και οι οποίοι όχι μόνο βυσσοδομούν στην ιδιωτική τους ζωή, αλλά και συμπεριφέρονται, με τρόπους προσβλητικούς, όχι για μένα, αλλά για την ίδια την Ελλάδα, …

Και με την κάλυψη, του Σωματείου τους, του οποίου και ο πρόεδρος, είναι δήθεν , δημοκρατικός άνθρωπος, και στην πράξη τους καλύπτει, όπως κάποτε η χουντική ηγεσία του Τ.Ε.Ε., και του Σ.Π.Μ.Ε., κάλυπτε τα βασανιστήρια που υφίστατο, ο ήρωας και αείμνηστος σήμερα ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΛΩΝΙΖΑΚΗΣ,…

Το ξερίζωμα του φασισμού, από τα ιερά χώματα της Ελλάδος, απαιτεί, το σκύψιμο, μπροστά στην καθημερινότητα, αλλά και αγώνες, χωρίς κάποιος να υπολογίζει το κόστος, όπως δεν υπολόγισαν, τότε, το κόστος, ούτε κάν, την ίδια τους , την ζωή, μία φούχτα εικοσάρηδων, και τριαντάρηδων, της ομάδας του μεγίστου ΑΛΕΚΟΥ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗ, και ποιό μπροστά του ΑΡΗ, και ποιό μπροστά του ΚΑΡΑΙΣΚΑΚΗ, και ποιό μπροστά του ΛΕΩΝΙΔΑ, που μπήκαν μπροστά, για να βοηθήσουν, τον τόπο μας, να πάει μπροστά,…

Ηθικά, και πνευματικά. Και με αξιοπρέπεια, και με εθνική ανεξαρτησία,…

ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ ΣΟΥ, ΓΙΑΝΝΗ ΚΛΩΝΙΖΑΚΗ.

ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΝΤΟΡΑ”

 

Με πληροφορίες από reportaging.blogspot.gr

 

Το αρθρο δημοσιευτηκε απο τον/την:

admin
Ο “Αγώνας της Κρήτης” εκδόθηκε στις 8 Ιουλίου του 1981. Είναι η έκφραση μιας πολύχρονης αγωνιστικότητας. Έμεινε όλα αυτά τα χρόνια σταθερός στη διακήρυξή του για έγκυρη – έγκαιρη ενημέρωση χωρίς παρωπίδες. Υπηρετεί και προβάλλει, με ευρύτητα αντίληψης, αξίες και οράματα για μία καλύτερη κοινωνία. Η βασική του αρχή, η κριτική στην εξουσία όποια κι αν είναι αυτή. Ιδιαίτερα στα σημεία που παρεκτρέπεται από τα υποσχημένα, που μπερδεύεται με τη διαφθορά, που διαφθείρεται και διαφθείρει. Αυτός είναι και ο βασικός λόγος που η εφημερίδα έμεινε μακριά από συσχετισμούς και διαπλοκές, μακριά από μεθοδεύσεις και ίντριγκες.
Διαβάστε επίσης
διαφημίσεις
τι παίζει τώρα στον kritifm1015
  • ΚαθημερινάΠΕΜΠΤΗ, 10:00 am - 11:00 amμε τον Νίκο Αγγελάκη
    Ο Νίκος Αγγελάκης καθημερινά στον σχολιασμό της τοπικής και εθνικής επικαιρότητας, με ζωντανή επικοινωνία ακροατών στον αέρα