Ονομάζομαι Ζακ Σκόφιλντ. Είμαι οργανωτής στην οργάνωση Rising Tide και μέλος της αυστραλιανής αντιπροσωπείας για τον Στολίσκο της Ελευθερίας (Freedom Flotilla). Ήμασταν μια ομάδα περισσότερων από 60 σκαφών που μετέφεραν ανθρωπιστική βοήθεια και φάρμακα προς τη Γάζα. Η Λωρίδα της Γάζας αποκλείεται παράνομα από τον ισραηλινό στρατό από το 2008, ειδικά για να λιμοκτονήσει τον παλαιστινιακό λαό και να υπονομεύσει την ικανότητά του να οργανωθεί. Ο Στολίσκος της Ελευθερίας είναι μέρος μιας μακράς σειράς αποστολών που στοχεύουν στη στήριξη αυτών των ανθρώπων στον αγώνα τους ενάντια στην ενεργή γενοκτονία που εντείνεται τα τελευταία χρόνια.

Είχαμε προβλέψει περίπου δύο εβδομάδες πλεύσης, κάνοντας στάσεις σε αρκετά φιλικά λιμάνια σε όλη την ανατολική Μεσόγειο πριν φτάσουμε στη Γάζα. Αναμέναμε την πιθανότητα αναχαίτισης από το Ισραηλινό Ναυτικό πλησίον των χωρικών υδάτων που διεκδικούν. Ωστόσο, αυτή τη φορά αναχαιτιστήκαμε δυτικά της Κρήτης, περίπου 600 ναυτικά μίλια μακριά από το Ισραήλ. Δεν υπάρχει απολύτως κανένας άλλος τρόπος να περιγραφεί αυτό εκτός από πράξη πειρατείας. Είναι σαφώς παράνομο. Δεν έχουν καμία δικαιοδοσία στην ανοιχτή θάλασσα, πόσο μάλλον 600 ναυτικά μίλια μακριά από το Κράτος του Ισραήλ.

Σοκαριστήκαμε που ανέπτυξαν πολεμικά πλοία, ένα πλοίο-φυλακή και πολυάριθμα τακτικά σκάφη με πεζοναύτες και μονάδες ειδικών επιχειρήσεων για να κατασχέσουν τα σκάφη μας, να μας απαγάγουν και να μας κακοποιήσουν. Μεταφερθήκαμε σε ένα πλοίο-φυλακή χωρίς να μας απαγγελθούν κατηγορίες —κάτι που είναι λογικό, δεδομένου ότι ήμασταν τόσο μακριά από οποιαδήποτε χωρικά ύδατα θα μπορούσαν ενδεχομένως να διεκδικήσουν. Στο πλοίο-φυλακή υπήρχαν τρία εμπορευματοκιβώτια (containers) που χωρούσαν περίπου τα τρία τέταρτα των 181 ατόμων που συνελήφθησαν. Ήμασταν στοιβαγμένοι σαν σαρδέλες. Οι υπόλοιποι από εμάς έπρεπε να κοιμηθούμε στο έδαφος έξω, όπως έκανα και εγώ. Κατά τη διάρκεια της νύχτας, πλημμύριζαν το κατάστρωμα με θαλασσινό νερό για να ξυπνήσουν τους ανθρώπους και να τους εμποδίσουν να κοιμηθούν.

Οι IDF (Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις) στοχοποίησαν ειδικά ηγέτες του κινήματος και έγχρωμους άνδρες για κακοποίηση. Πήγαν κάποιους από αυτούς σε ένα ξεχωριστό εμπορευματοκιβώτιο —την είσοδο στην περιοχή της φυλακής— και τους ξυλοκόπησαν βίαια ενώ εμείς ακούγαμε. Απείλησαν να μας πυροβολήσουν ή να μας χτυπήσουν αν δεν συνεργαζόμασταν. Μας ανάγκασαν σε στάσεις καταπόνησης (stress positions) για μεγάλες περιόδους, γονατισμένους στο έδαφος με τα κεφάλια κάτω. Συνολικά, επέδειξαν μια σκληρότητα που υποθέτω ότι πλέον περιμένουμε από τις IDF.

Όταν ήρθε η ώρα να μεταφερθούμε σε σκάφος του Ελληνικού Λιμενικού Σώματος, δεν εξήγησαν τι συνέβαινε· απλώς μας είπαν ότι μετακινούμαστε. Φοβηθήκαμε ότι μας έστελναν στην απομόνωση ή στο ίδιο το Ισραήλ. Σε εκείνο το σημείο, δεν είχαμε δει «απόδειξη ζωής» για έξι φίλους μας που είχαν απομακρυνθεί βίαια. Απαιτήσαμε να τους δούμε πριν συνεργαστούμε με οποιεσδήποτε περαιτέρω εντολές. Όταν αρνηθήκαμε να μετακινηθούμε και αρχίσαμε να φωνάζουμε «Λευτεριά στους συντρόφους μας», μπήκαν στον χώρο και άρχισαν να χτυπούν ανθρώπους κοντά στην πόρτα. Πολλοί υπέστησαν διασείσεις και κατάγματα στα πλευρά. Δύο χειροβομβίδες κρότου-λάμψης ρίχτηκαν στα πόδια μου ενώ φώναζα συνθήματα, εκρήγνυνται ακριβώς μπροστά σε εμένα και τους φίλους μου. Είδα να πυροβολούν άνδρες από απόσταση αναπνοής με σφαίρες «λιγότερο θανατηφόρες», οι οποίες αφήνουν τρομερά τραύματα σε τόσο κοντινή απόσταση.

Αυτή η βία ήταν εντελώς περιττή. Δεν θα έπρεπε καν να βρισκόμαστε σε εκείνο το πλοίο εξ αρχής· η παρουσία μας εκεί ήταν αποτέλεσμα εγκλήματος βάσει κάθε φανταστού ναυτικού δικαίου. Το μήνυμά μου προς τον αυστραλιανό λαό είναι ότι η κυβέρνησή μας συνεχίζει να υποστηρίζει το Ισραήλ ως σύμμαχο, παρέχοντας μάλιστα εξαρτήματα όπλων για τα μαχητικά τους αεροσκάφη. Όταν φιλοξενήσαμε τον πρόεδρό τους τον Φεβρουάριο, η αστυνομία μας χτύπησε διαδηλωτές που τόλμησαν να φέρουν αντίρρηση στην παρουσία του. Εάν η αυστραλιανή κυβέρνηση δεν ενδιαφέρεται που το Ισραήλ περιφρονεί το διεθνές δίκαιο και θεωρεί τον εαυτό του αδέσμευτο από τους κανόνες της ανθρωπότητας, πώς μπορούμε να περιμένουμε να νοιαστεί για εμάς; Εάν η γενοκτονία και οι κατάφωρες παραβιάσεις του ναυτικού δικαίου δεν είναι «κόκκινες γραμμές», τότε τι είναι; Πιστεύω ότι θα μας κακοποιούσαν ευχαρίστως με τον ίδιο τρόπο αν πίστευαν ότι θα μπορούσαν να ξεφύγουν.

Οι Αυστραλοί θα έπρεπε να ανησυχούν βαθύτατα. Βλέπουμε εταιρείες όπλων και επιτήρησης που συνδέονται με το Ισραήλ, όπως η Palantir, να ενσωματώνονται στις εγχώριες υποδομές μας. Ακόμα και η αλυσίδα Coles χρησιμοποιεί ισραηλινή τεχνολογία για να παρακολουθεί τις κινήσεις σας ενώ ψωνίζετε. Οι αγώνες μας είναι αλληλένδετοι με εκείνους του παλαιστινιακού λαού. Εάν επιτρέψουμε αυτά τα εγκλήματα να συμβαίνουν ατιμώρητα, δημιουργούμε έναν πολύ επικίνδυνο κόσμο για εμάς τους ίδιους.

Προς εκείνους στη Γάζα: Ερχόμαστε ακόμα. Πολλοί από εμάς σκοπεύουμε να πλεύσουμε με τα πλοία που έφτασαν επιτυχώς στα ελληνικά χωρικά ύδατα, εάν η επιμελητεία το επιτρέψει. Άλλοι επιστρέφουν στα σπίτια τους, αλλά ο κόσμος αρχίζει να συνειδητοποιεί ότι ο δικός σας αγώνας είναι η πρώτη γραμμή ενός παγκόσμιου πολέμου για την ανθρωπότητα. Είναι καθήκον μας να σταθούμε δίπλα σας, γιατί αν δεν μπορούμε να παλέψουμε για την επιβίωσή σας, τότε το μέλλον του κόσμου είναι ζοφερό.

Η αυστραλιανή κυβέρνηση πρέπει να καταλάβει ότι ο κόσμος ξυπνάει. Απέτυχαν να φορολογήσουν τις εξαγωγές φυσικού αερίου παρά τη συντριπτική δημόσια απαίτηση, δείχνοντας ότι είναι αιχμάλωτοι του λόμπι του φυσικού αερίου. Απέτυχαν να ορθώσουν ανάστημα απέναντι στο Ισραήλ παρά τις συνεχείς παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου —συμπεριλαμβανομένης της απαγωγής και των βασανιστηρίων τεσσάρων Αυστραλών πολιτών στην ανοιχτή θάλασσα. Η κυβέρνηση δεν εκπροσωπεί τον λαό και πρέπει είτε να αλλάξει συμπεριφορά είτε να προετοιμαστεί για μια σοβαρή πολιτική αναμέτρηση. Ο κόσμος γίνεται πιο επικίνδυνος και οι άνθρωποι ξεσηκώνονται.