Το ζήτημα της διαχείρισης και της ορθής αξιοποίησης των αθλητικών υποδομών στην περιφέρεια έρχεται στο προσκήνιο με αφορμή τη δημόσια παρέμβαση του αρχιτέκτονα Γιάννη Γιαννικάκη για την τύχη των πολυχρηστικών στεγάστρων που σχεδίασε για το στάδιο Χανίων.

Η υπόθεση, η οποία ξεκίνησε ως διαμαρτυρία για την αδράνεια των τοπικών αθλητικών αρχών κατά τη διάρκεια των πρόσφατων αγώνων «Βενιζέλεια», έλαβε νέα τροπή μετά την απόφαση αθλητικού σωματείου της Αθήνας να υιοθετήσει και να υλοποιήσει τα κατασκευαστικά σχέδια. Η εξέλιξη αυτή αναδεικνύει τις διαφορετικές ταχύτητες αντανακλαστικών ανάμεσα στους αθλητικούς φορείς της χώρας, καθώς και τη σημασία της ιδιωτικής προσφοράς στον κλασικό αθλητισμό.

Η αφιλοκερδής σχεδίαση και η εικόνα των «Βενιζελείων»

Η αρχική πρωτοβουλία του κ. Γιαννικάκη αφορούσε τη δωρεάν μελέτη και σχεδίαση μετακινούμενων στεγάστρων, τα οποία είχαν κατασκευαστεί με σκοπό να καλύψουν πολλαπλές ανάγκες του σταδίου Χανίων, προσφέροντας πρακτικές λύσεις σκίασης. Ωστόσο, κατά τη διεξαγωγή της αθλητικής διοργάνωσης «Βενιζέλεια», ο αρχιτέκτονας διαπίστωσε ότι οι υποδομές αυτές παρέμεναν ακινητοποιημένες και ανεκμετάλλευτες, την ίδια ώρα που αθλητές και εργαζόμενοι αντιμετώπιζαν δυσμενείς συνθήκες κάτω από τον ήλιο.

Στην πρώτη δημόσια τοποθέτησή του, ο κ. Γιαννικάκης περιέγραψε την κατάσταση σημειώνοντας:

«κάποτε σχεδίασα αφιλοκερδώς πολυχρηστικά μετακινούμενα στέγαστρα για το στάδιο Χανίων τα οποία θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ανάλογα το event ως πάγκοι ομάδων, σκίαστρα εφόρων αγώνων, σκίαστρα αθλητών, πάγκοι εισητηρίων και χίλια άλλα …. βλέπω έγιναν τα Βενιζέλεια για άλλη μια φορά με ομπρελίτσες να πασχίζουν 5-6 εργαζόμενοι ή αθλητές να χωρέσουν απο κάτω τους ενώ τα στέγαστρα ήταν παραταγμένα εκεί που τα άφησα όταν πρωτοφτιάχτηκαν».

Ο αρχιτέκτονας εξέφρασε τον προβληματισμό του για την απουσία μέριμνας σχετικά με τη μετακίνηση των στεγάστρων, τα οποία διαθέτουν ειδικούς τροχούς.

Η κινητοποίηση της Αθήνας και η παραχώρηση των σχεδίων

Η δημόσια ανάδειξη του θέματος προκάλεσε άμεσο ενδιαφέρον εκτός των ορίων της Κρήτης, οδηγώντας σε αυτό που ο αρχιτέκτονας χαρακτήρισε ως μια «ιστορική μεταγραφή» των σχεδίων. Μια πρωταθλήτρια και πρόεδρος ενός ιστορικού και ιδιαίτερα ενεργού σωματείου κλασικού αθλητισμού στην Αθήνα επικοινώνησε με τον κ. Γιαννικάκη, αναγνωρίζοντας τη χρηστική και αισθητική αξία της συγκεκριμένης πρότασης για τις ανάγκες του δικού τους στίβου.

Περιγράφοντας τη συνομιλία και την απόφασή του να παραχωρήσει τη μελέτη, ο αρχιτέκτονας ανέφερε:

«Με πολύ εγκάρδιο και ειλκρινή τρόπο, μου ζήτησε την άδεια να τα κατασκευάσει για το μικρό αλλά πολύ ιστορικό στάδιό τους ! Με μεγάλη τιμή και μεγαλύτερη χαρά, έστειλα όλα τα κατασκευαστικά σχέδια μαζί με την ευχή μου …. εννοείται αφιλοκερδώς …».

Η εξέλιξη αυτή αντιμετωπίστηκε με συγκίνηση και ικανοποίηση από τον δημιουργό, ο οποίος εξήρε τη διάθεση προσφοράς που χαρακτηρίζει τους ανθρώπους του κλασικού αθλητισμού. Ο ίδιος επέλεξε να διατηρήσει προσωρινά ένα στοιχείο αναμονής (suspense) γύρω από την ταυτότητα του αθηναϊκού σταδίου και του σωματείου, προαναγγέλλοντας μια μελλοντική κοινή ονομαστική παρουσίαση όταν ολοκληρωθεί η εγκατάσταση των στεγάστρων.

Άραγε, τι απέτρεπε τόσο καιρό τη χρησιμοποίησή τους στο Εθνικό Στάδιο Χανίων;