Σε πεδίο έντονου θεσμικού διαλόγου για την κατάσταση και το μέλλον των υποδομών δημόσιας υγείας στη Δυτική Κρήτη μετατράπηκε η ειδική συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου Χανίων την Τρίτη 23 Ιουνίου 2026. Με αποκλειστικό αντικείμενο τις οξυμένες προκλήσεις που αντιμετωπίζει το Γενικό Νοσοκομείο Χανίων «Ο Άγιος Γεώργιος», η διευρυμένη αυτή συζήτηση έφερε στο προσκήνιο τις σοβαρές συστημικές παθογένειες του ιδρύματος.

Κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης, ο πρόεδρος του Συλλόγου Εργαζομένων, Βαρδής Γεωργακάκης, παρουσίασε έγγραφα που αποτυπώνουν την εργασιακή εξουθένωση του προσωπικού, καταγγέλλοντας παράλληλα έντονη ανισότητα στην κατανομή των πόρων εντός της Περιφέρειας Κρήτης και ζητώντας άμεσες παρεμβάσεις για την αποτροπή της λειτουργικής κατάρρευσης των κλινικών.

Το παράδοξο της αυξημένης δραστηριότητας υπό επισφαλείς συνθήκες

Ο κ. Γεωργακάκης ξεκίνησε την τοποθέτησή του ξεκαθαρίζοντας ότι ο σκοπός των εργαζομένων δεν είναι η απαξίωση του νοσοκομείου, το οποίο παράγει ένα πραγματικά τεράστιο έργο χάρη σε εξαιρετικά δραστήρια τμήματα, όπως το Αιμοδυναμικό και η μονάδα του Λιθοτρίπτη. Ωστόσο, έθεσε εμφανιτικά το ερώτημα γύρω από τις συνθήκες υπό τις οποίες επιτυγχάνεται αυτό το αποτέλεσμα, καταθέτοντας στο σώμα συγκεκριμένα έγγραφα από τη Νοσηλευτική Υπηρεσία και το Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών (ΤΕΠ).

Σύμφωνα με τον ίδιο, η πίεση που ασκείται στις δομές είναι καθολική:

«Θέλω να γνωρίζετε ότι δεν υπάρχει πλέον ούτε ένα τμήμα στο νοσοκομείο, μηδενούς εξαιρουμένου, από το οποίο να μην έχουμε λάβει γραπτή διαμαρτυρία για το γεγονός ότι δεν βγαίνουν οι βάρδιες, για την ύπαρξη επισφαλών προγραμμάτων εργασίας και για τη δραματική δυσκολία κάλυψης των κενών θέσεων.»

Η αναγνώριση ότι το νοσοκομείο «νοσεί βαρύτατα» αποτέλεσε την κοινή συνιστώσα της συνάντησης, με τον πρόεδρο των εργαζομένων να εξάρει τη στάση του δημοτικού συμβουλίου και των τοπικών φορέων που παραμερίζουν τις κομματικές σκοπιμότητες για να σταθούν στο πλευρό του σωματείου.

Πολιτικές ευθύνες, απουσία βουλευτών και περιφερειακές ανισότητες

Σύμφωνα με την ανάλυση του Συλλόγου Εργαζομένων, η αποκλειστική ευθύνη για τη διαμόρφωση αυτής της κατάστασης βαρύνει το Υπουργείο Υγείας και την κεντρική πολιτεία. Ο κ. Γεωργακάκης στηλίτευσε την απουσία των τοπικών βουλευτών από τη συνεδρίαση, με εξαίρεση τον παρόντα Παύλο Πολάκη, εκφράζοντας επιφυλάξεις για το αν οι κοινοβουλευτικοί εκπρόσωποι του νομού διεκδικούν πόρους με τον ίδιο ζήλο που παρατηρείται σε άλλες περιοχές της χώρας ή της Κρήτης. Σημείωσε, μάλιστα, ότι η πληρότητα σε προσωπικό στα νοσοκομεία της Βόρειας Ελλάδας παρουσιάζει μια εντελώς διαφορετική και σαφώς καλύτερη εικόνα.

Στο πλαίσιο αυτό, αναδείχθηκαν οι συνεχείς προστριβές με τη διοίκηση της 7ης Υγειονομικής Περιφέρειας (ΥΠΕ) Κρήτης. Ο πρόεδρος του σωματείου ανέφερε ότι ο διοικητής της 7ης ΥΠΕ, κ. Παπαβασιλείου, προασπίζεται ορθώς από την πλευρά του τα συμφέροντα του δικού του τόπου, δηλαδή του Ηρακλείου, γεγονός που αφήνει τα Χανιά με ελάχιστους συμμάχους. Αν και αναγνώρισε τη συμβολή του βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας, κ. Μαρκογιαννάκη, ο οποίος βοήθησε πραγματοποιώντας ορισμένα τηλέφωνα, καθώς και την παλαιότερη παρέμβαση του Αντιπεριφερειάρχη, κ. Καλογερή, για το ζήτημα της παιδοχειρουργού —μιας ειδικότητας που έλειψε για μεγάλο διάστημα και τελικά χάθηκε για το ίδρυμα «εξαιτίας εγκληματικών λαθών»— η ανισότητα στην κατανομή παραμένει κραυγαλέα.

Η πιο πρόσφατη αποτύπωση αυτής της ανισορροπίας καταγράφηκε προ ολίγων ημερών:

«Πριν από μόλις δέκα μέρες, το Ηράκλειο έλαβε περίπου 50 νοσηλευτές ειδικότητας, ενώ τα Χανιά πήραν μόλις τέσσερις! Σε σχετική ερώτησή μας προς τη διοίκηση της 7ης ΥΠΕ για αυτή την αδικία, μας παρέπεμψαν στην αρμόδια υπάλληλο, την κυρία Ανδριανάκη, για να μας εξηγήσει τους λόγους. Πού είναι λοιπόν οι βουλευτές μας να διεκδικήσουν; Πού είναι να φωνάξουν μαζί μας;»

Εξοντωτικά ωράρια, κύμα παραιτήσεων και η στροφή στον ιδιωτικό τομέα

Η καθημερινότητα του νοσηλευτικού προσωπικού περιγράφηκε με όρους εργασιακής εξουθένωσης, καθώς οι εργαζόμενοι επιβαρύνονται με χιλιάδες οφειλόμενα ρεπό και εκκρεμείς άδειες που μεταφέρονται ακόμη από το 2023 και το 2024. Αυτές οι απάνθρωπες συνθήκες, σε συνδυασμό με το υψηλό κόστος των ενοικίων και την έλλειψη στέγης στην πόλη, ωθούν ακόμη και γηγενείς Χανιώτες σε παραιτήσεις. Πολλοί νοσηλευτές στρέφονται προς τα σχολεία ως σχολικοί νοσηλευτές ή ακόμη και προς τον τομέα της εστίασης και του τουρισμού προς αναζήτηση καλύτερων απολαβών.

Ο κ. Γεωργακάκης εξήγησε τη λογική της φυγής των εργαζομένων προς τις βραχυχρόνιες μισθώσεις:

«Ποια κοπέλα θα καθίσει να σου καθαρίζει δύο και τρεις κλινικές; Θα αρρωστήσει! Δεν θα μπορεί να πάρει την άδειά της, να βρεθεί δίπλα στην οικογένειά της όταν πρέπει, ενώ την ίδια στιγμή στα Airbnb θα μπορούσε να παίρνει 10 ευρώ την ώρα.»

Παράλληλα, ο πρόεδρος του σωματείου συνέδεσε την υποστελέχωση με τις γενικότερες νομοθετικές επιλογές της πολιτείας, υποστηρίζοντας ότι η θεσμοθέτηση του ιδιωτικού έργου λειτούργησε ως «τυράκι» για το ιατρικό προσωπικό. Όπως εξήγησε, οι νοσοκομειακοί γιατροί διαπιστώνουν ότι μπορούν να κερδίσουν εκτός συστήματος σε μία ημέρα όσα κερδίζουν εντός του νοσοκομείου με «ιδρώτα και αίμα», με αποτέλεσμα τα δημόσια ιδρύματα να αδειάζουν. Το κύμα φυγής επηρεάζει και τους ειδικευόμενους, οι οποίοι αποχωρούν λόγω της χαοτικής κατάστασης στα Επείγοντα και της αδυναμίας των μόνιμων γιατρών να τους εκπαιδεύσουν, αφήνοντας πίσω ένα γερασμένο μόνιμο προσωπικό και συμβασιούχους ετήσιας διάρκειας.

Η λειτουργική συρρίκνωση κλινικών, χειρουργείων και υποστηρικτικών δομών

Η αποψίλωση του έμψυχου δυναμικού έχει οδηγήσει σε σοβαρή υποβάθμιση των παρεχόμενων υπηρεσιών. Ενώ στο παρελθόν το νοσοκομείο διέθετε τρεις Παθολογικές κλινικές (συμπεριλαμβανομένης αυτής στο παλιό Ψυχιατρείο επί διευθύνσεως του κυρίου Σιδερή), σήμερα υπάρχουν δύο μόνο κατ’ όνομα. Στην πραγματικότητα, σε πλήρη λειτουργία βρίσκεται μόνο η μία, καθώς η άλλη εκτελεί χρέη Πνευμονολογικής κλινικής, η οποία είχε κλείσει. Η κατάσταση επιτείνεται από το γεγονός ότι το Γενικό Νοσοκομείο Χανίων εφημερεύει καθημερινά, σε αντίθεση με τα ιδρύματα της Αθήνας ή του Ηρακλείου, ρυθμός που κρίνεται εξοντωτικός.

Η κρίση πλήττει καίρια και τον χειρουργικό τομέα, καθώς από τις επτά διαθέσιμες χειρουργικές αίθουσες λειτουργούν αυτή τη στιγμή μόνο οι τρεις. Το πρόβλημα δεν εντοπίζεται στους γιατρούς, οι οποίοι επιθυμούν να προγραμματίσουν επεμβάσεις, αλλά στην απουσία νοσηλευτικού προσωπικού για την εργαλειοδοσία. Για τον ίδιο ακριβώς λόγο παραμένουν κλειστά κρεβάτια σε μια ολοκαίνουργια Μονάδα Εντατικής Θεραπείας (ΜΕΘ).

Επιπλέον, ο κ. Γεωργακάκης τόνισε ότι το νοσοκομείο αποτελεί μια ενιαία αλυσίδα, η οποία σπάει λόγω της κατάρρευσης των υποστηρικτικών δομών. Η φύλαξη είναι υποτυπώδης, με συνεχή φαινόμενα φθορών σε οχήματα εργαζομένων και πολιτών, ενώ ο τομέας της καθαριότητας λειτουργεί με το μισό προσωπικό υπό το καθεστώς τρίμηνων παρατάσεων, αναγκάζοντας τις εργαζόμενες να μετακινούνται πανικόβλητες μεταξύ χειρουργείων και ΤΕΠ.

Οι προτάσεις του Συλλόγου: Παιδικός σταθμός και ξενώνες προσωπικού

Προκειμένου η ειδική συνεδρίαση να μην αποτελέσει άλλη μία άκαρπη συζήτηση, ο Σύλλογος Εργαζομένων κατέθεσε δύο συγκεκριμένες και υλοποιήσιμες προτάσεις προς τη δημοτική αρχή του Παναγιώτη Σημανδηράκη και τη διοίκηση του Γιώργου Μπέα, οι οποίες μπορούν να λειτουργήσουν ως κοινωνικά κίνητρα για τη συγκράτηση του προσωπικού:

• Δημιουργία παιδικού σταθμού: Αποτελεί πάγιο αίτημα του Συλλόγου εδώ και 7-8 χρόνια. Προτάθηκε η αξιοποίηση ενός παλιού κτιρίου εντός του νοσοκομειακού χώρου που ανήκει στην Εκκλησία, με τον κ. Γεωργακάκη να ζητά από τον Δήμο να παρέμβει ώστε να μην παραχωρηθεί σε ΜΚΟ για κέντρο Alzheimer, αλλά να χρησιμοποιηθεί προς όφελος των εργαζομένων, όπως συμβαίνει στο Πανεπιστημιακό Ηρακλείου και στο Νοσοκομείο της Ρόδου.

• Στεγαστική συνδρομή και ξενώνες: Ζητήθηκε η εξέταση της παροχής βοήθειας στέγασης ή επιδότησης ενοικίου μέσω της αξιοποίησης υπαρχόντων ακινήτων. Συγκεκριμένα, προτάθηκε η διεκδίκηση του κλειστού χώρου του παλιού Ψυχιατρείου (που έχει μεταβιβαστεί στο Υπερταμείο) ή η χρήση των μεγάλων εκτάσεων του ίδιου του νοσοκομείου για την κατασκευή ξενώνων φιλοξενίας του προσωπικού, μέσω ευρωπαϊκών προγραμμάτων ή Συμπράξεων Δημόσιου-Ιδιωτικού Τομέα (ΣΔΙΤ).

Ακολουθούν όσα είπε ο Βαρδής Γεωργακάκης:

Βαρδής Γεωργακάκης: «Χαίρετε και από εμένα. Θέλω να ευχαριστήσω τον δήμαρχο, τον πρόεδρο του δημοτικού συμβουλίου και όλους τους παρευρισκόμενους που συνέβαλαν ώστε να πραγματοποιηθεί η σημερινή συνεδρίαση για τα θέματα του νοσοκομείου και για το μέλλον του, όπως πολύ σωστά προειπάτατε. Είμαι εδώ για να αναδείξω τα προβλήματα του ιδρύματος και να συμπληρώσω ορισμένα ζητήματα στα οποία αναφέρθηκε ήδη ο κύριος Μπέας.

Αρχικά, θέλω να ξεκαθαρίσω ότι δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να απαξιώσουμε το έργο μας. Το νοσοκομείο παράγει ένα πραγματικά τεράστιο έργο. Έχουμε τμήματα εξαιρετικά δραστήρια, όπως το Αιμοδυναμικό μας ή ο Λιθοτρίπτης μας. Το μεγάλο ερώτημα όμως είναι: υπό ποιες συνθήκες παράγεται αυτό το έργο και με τι είδους βάρδιες;

Κρατώ στα χέρια μου δύο ενδεικτικά έγγραφα: το ένα προέρχεται από τη Νοσηλευτική Υπηρεσία του νοσοκομείου και το άλλο από την προϊσταμένη του Τμήματος Επειγόντων Περιστατικών (ΤΕΠ). Θέλω να γνωρίζετε ότι δεν υπάρχει πλέον ούτε ένα τμήμα στο νοσοκομείο, μηδενούς εξαιρουμένου, από το οποίο να μην έχουμε λάβει γραπτή διαμαρτυρία για το γεγονός ότι δεν βγαίνουν οι βάρδιες, για την ύπαρξη επισφαλών προγραμμάτων εργασίας και για τη δραματική δυσκολία κάλυψης των κενών θέσεων.

Η Βαριά «Νόσος» της Υποστελέχωσης

Για να βρισκόμαστε όλοι σήμερα εδώ, σημαίνει ότι αναγνωρίζουμε πως το Νοσοκομείο Χανίων νοσεί βαρύτατα, παρά τη δεδομένη προσφορά και το μεγάλο του έργο. Ως σωματείο έχουμε προχωρήσει κατά καιρούς σε διάφορες κινητοποιήσεις και αποτελεί τιμή για το δημοτικό συμβούλιο και τους φορείς το ότι ήσασταν στο πλευρό μας, καθώς γνωρίζετε τις ανάγκες μας και παραμερίζετε τις κομματικές σκοπιμότητες για να αγωνιστείτε μαζί μας. Το ίδιο ακριβώς πιστεύω ότι συμβαίνει και σήμερα.

Σκοπός μας είναι να μη φύγουμε από αυτή την αίθουσα έχοντας κάνει απλώς μια τυπική κουβέντα. Πρέπει να αναδείξουμε το πρόβλημα και να δείξουμε ξεκάθαρα ποιος ευθύνεται, διότι σίγουρα δεν φταίμε εμείς που βρισκόμαστε εδώ. Η αποκλειστική ευθύνη βαραίνει το Υπουργείο Υγείας και την κεντρική πολιτεία.

Ας μιλήσουμε όμως συγκεκριμένα για το δικό μας νοσοκομείο και για το πώς έφτασε σε αυτό το σημείο της ακραίας υποστελέχωσης. Δεν γνωρίζω αν οι τοπικοί βουλευτές μας —οι οποίοι δυστυχώς, με εξαίρεση τον κύριο Πολάκη, απουσιάζουν σήμερα— διεκδικούν για τον τόπο τους με τον ίδιο ζήλο που διεκδικούν σε άλλα μέρη της Κρήτης ή της Ελλάδας. Αν δείτε τις πληρότητες σε προσωπικό στα νοσοκομεία της Βόρειας Ελλάδας, θα καταλάβετε ότι η κατάσταση εκεί δεν έχει καμία σχέση με τη δική μας.

Συχνά ερχόμαστε σε σύγκρουση με τη διοίκηση της 7ης ΥΠΕ για να απαιτήσουμε αυτό που αξίζει στα Χανιά. Δυστυχώς, οι σύμμαχοί μας είναι ελάχιστοι. Θέλω να το πω προς τιμήν του, ο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας, ο κύριος Μαρκογιαννάκης, βοήθησε σε κάποιες περιπτώσεις και έκανε ορισμένα τηλέφωνα. Γενικότερα όμως, δεν εισπράττουμε τη δέουσα συμπαράσταση. Δεν βλέπουμε τους Χανιώτες βουλευτές να μάχονται για το νοσοκομείο μας. Αντίθετα, βλέπουμε τον διοικητή της 7ης ΥΠΕ, τον κύριο Παπαβασιλείου, να κοιτάζει —και καλά κάνει από την πλευρά του— τα συμφέροντα του δικού του τόπου, δηλαδή του Ηρακλείου. Εμείς όμως οφείλουμε να κοιτάξουμε τον δικό μας τόπο.

Παράδειγμα Διεκδίκησης: Ο κύριος Καλογερής παλαιότερα είχε κάνει ένα τηλεφώνημα, προς τιμήν του, για το θέμα της παιδοχειρουργού, για την οποία κλάψαμε όλοι. Μας έλειψε για τεράστιο διάστημα, κάναμε μεγάλο αγώνα και τελικά τη χάσαμε εξαιτίας εγκληματικών λαθών.

Η Ανισότητα στην Κατανομή Προσωπικού

Πριν από μόλις δέκα μέρες, το Ηράκλειο έλαβε περίπου 50 νοσηλευτές ειδικότητας, ενώ τα Χανιά πήραν μόλις τέσσερις! Σε σχετική ερώτησή μας προς τη διοίκηση της 7ης ΥΠΕ για αυτή την αδικία, μας παρέπεμψαν στην αρμόδια υπάλληλο, την κυρία Ανδριανάκη, για να μας εξηγήσει τους λόγους. Πού είναι λοιπόν οι βουλευτές μας να διεκδικήσουν; Πού είναι να φωνάξουν μαζί μας;

Ακούσαμε τον διοικητή και συμμεριζόμαστε απόλυτα την αγωνία του. Αυτό το έρημο το νοσηλευτικό προσωπικό εξουθενώνεται καθημερινά. Αν διαβάσετε το έγγραφο της Διευθύνουσας, θα δείτε πόσες χιλιάδες οφειλόμενα ρεπό τους χρωστούνται. Αυτός είναι ο λόγος που οι νοσηλευτές μας παραιτούνται για να εργαστούν ως σχολικοί νοσηλευτές στα σχολεία. Μα πώς να μείνουν στο νοσοκομείο όταν τους οφείλονται άδειες ακόμα από το 2023 και το 2024;

Οι συνθήκες πλέον είναι απάνθρωπες. Δεν είναι μόνο το οικονομικό κομμάτι που ανέφερε ο διοικητής —αν και προφανώς τα χρήματα, τα ακριβά ενοίκια και η έλλειψη στέγης παίζουν τεράστιο ρόλο. Βλέπουμε πλέον ακόμα και γηγενείς Χανιώτες να παραιτούνται για να αναζητήσουν μια καλύτερη τύχη, στρεφόμενοι ακόμα και στον τομέα της εστίασης.

Δεν αντέχουν άλλο. Δεν είναι δυνατόν να εργάζονται σε εξοντωτικά 16ωρα, να κάνουν βάρδια πρωί-νύχτα με ένα ελάχιστο κενό το μεσημέρι, και το επόμενο πρωί να πρέπει να ξαναβρίσκονται στη δουλειά. Η προϊσταμένη των Επειγόντων αδυνατεί να δώσει έστω δύο ή τρεις μέρες ρεπό ή άδειες για να ξεκουραστούν αυτά τα παιδιά.

Το ίδιο βιώνουν συλλογικά οι γιατροί και οι ειδικευόμενοί μας. Είτε επειδή οι μόνιμοι γιατροί δεν προλαβαίνουν λόγω φόρτου εργασίας να τους εκπαιδεύσουν, είτε λόγω της χαοτικής κατάστασης στα Επείγοντα —για την οποία η κυρία Πετράκη θα σας μιλήσει καλύτερα από τον καθένα— αντιμετωπίζουμε ένα διαρκές κύμα φυγής. Το αποτέλεσμα είναι να έχει απομείνει στο νοσοκομείο ένα γερασμένο μόνιμο προσωπικό. Όσοι βλέπετε εμάς, είμαστε ίσως οι νεότεροι ηλικιακά που εργαζόμαστε εκεί μέσα· όλοι οι υπόλοιποι είναι συμβασιούχοι με ετήσιες συμβάσεις.

Η Κατάρρευση των Υποστηρικτικών Δομών

Το Νοσοκομείο Χανίων δεν αποτελείται μόνο από τον γιατρό και τον νοσηλευτή. Είναι ένας ζωντανός οργανισμός και μια ενιαία αλυσίδα. Ας δούμε τι συμβαίνει και στους υπόλοιπους τομείς:

• Ασφάλεια και Φύλαξη: Υπάρχει επαρκής φύλαξη; Όχι, η φύλαξη του νοσοκομείου είναι πλέον υποτυπώδης. Καταγράφονται συνεχώς φαινόμενα φθορών σε αυτοκίνητα εργαζομένων και πολιτών. Γίνονται διαρκώς καταγγελίες στην αστυνομία και αποστέλλονται συνεχώς έγγραφα διαμαρτυρίας από τον σύλλογό μας και τη διοίκηση, χωρίς κανένα αποτέλεσμα.

• Καθαριότητα: Στον τομέα της καθαριότητας, το νοσοκομείο λειτουργεί σήμερα με το μισό προσωπικό σε σχέση με το παρελθόν. Εκεί που οι εργαζόμενες είχαν ετήσιες συμβάσεις, πλέον τους προσφέρονται τρίμηνες παρατάσεις. Μα είναι δυνατόν; Ποια κοπέλα θα δεχτεί να υπογράψει μια τρίμηνη σύμβαση με αυτή την εργασιακή ανασφάλεια και δεν θα προτιμήσει να πάει να εργαστεί στον τουρισμό ή σε κάποιο Airbnb στα Χανιά;

Σαφώς και το μεγαλύτερο βάρος εντοπίζεται στο ιατρονοσηλευτικό κομμάτι, όμως αν σπάσει ένας κρίκος, καταρρέει ολόκληρη η αλυσίδα του νοσοκομείου.»