Από το fb κυκλοθυμικός

Είναι ο πιο μεγάλος, ο πιο σταθερός κι ο πιο ενθουσιώδης έρωτας του τεράστιου Μανώλη Ρασούλη.

Είναι η σημαία με το πρόσωπό του στις κερκίδες, στους πιο φανατικούς, το πιο αθάνατο αποτύπωμά του, το πιο λαϊκό.

Είναι το «άγνωστο» τραγούδι του Μανώλη Λιδάκη, που έφυγε πρόσφατα, μα είναι ακόμα εδώ που και σήμερα πανηγυρίζει.

Είναι για τα χρόνια που βολόδερνε στις ερασιτεχνικές και μικρές κατηγορίες και μαστιζόταν από την οικονομική παρακμή και τον διοικητικό μαρασμό. Τότε που τον είχαν αφήσει όλοι κι είχε δίπλα του μόνο τον κόσμο.

Είναι οι μάχες που έδινε να κρατηθεί στην Α Εθνική με μισό ρόστερ, με βομβαρδισμένα ταμεία, μόνο με την φανέλα και τον στρατηγό Αναστόπουλο. Είναι το 3-1 με τον ΠΑΟΚ στις 4 Φλεβάρη του 2015, που μέχρι το μεσημέρι δεν ήξεραν αν θα τους επιτρεπόταν να αγωνιστούν.

Είναι ο Κοσταρικανός ζογκλέρ ο Ρόναλντ Γκόμεζ που έμοιαζε υπερήρωας στα παιδικά μου μάτια, σαν ένας τροπικός στρατιώτης βγαλμένος από τα πιο βίντατζ περιοδικά από τις συλλογές στις κούτες των πατεράδων μας.

Είναι ο Νίκος Μαχλάς με το χρυσό παπούτσι, που δεν φόρεσε ποτέ την φανέλα των μεγάλων της Αθήνας, που έμεινε πιστός μέχρι το τέλος.

Είναι ο Γιώργος Σαμαράς που γύρισε όλα τα γήπεδα του κόσμου, έγινε τραγούδι στη Σκωτία και στην Ολλανδία, θριάμβευσε σε Μουντιάλ κι όμως κλαίει σαν παιδί όταν λέει το όνομα της ομάδας, της πιο μεγάλης ανεκπλήρωτης καψούρας της ζωής του.

Είναι που τόλμησαν να βάψουν το σήμα σε χρώμα ΛΟΑΤΚΙ μέσα στην τοξικότητα και την ομοφοβία του ελληνικού ποδοσφαιρικού βόθρου, που έσπασαν τα δόντια των οπαδών, ακόμα και των δικών τους, και των ισαποστάκηδων.

Είναι το ήθος κι η πολιτική στάση του Ηλία Πουρσανίδη κι η ανάγκη αυτή η ομάδα να γίνει κάτι πέρα από όσα χωράει το χορτάρι.

Είναι εκείνο το ντοκιμαντέρ που έκανε ακόμα και το ελληνικό ποδόσφαιρο να μοιάζει ελκυστικό, που θύμισε ότι και στα υπόγεια παράγονται ατόφια και βαθιά συναισθήματα, που πήρε τα μάτια μας λίγο από τα ρετιρέ.

Είναι ο φίλος της σελίδας ο Νικόλής ο Σηφάκης που μου στάθηκε στα δύσκολα, τα ίδια δύσκολα που βιώνει κι εκείνος, που γεμίζει άσπρο και μαύρο το Newsfeed μας.

Είναι που το ποδόσφαιρο δε γίνεται να είναι 4-5 ομάδες, 1-2 πόλεις.

Είναι το επαρχιακό ποδόσφαιρο που επιστρέφει κι ελπίζουμε να μείνει, που το έχουμε ανάγκη. Δεν είναι μόνο το Ηράκλειο, είναι η Λάρισα, η Καλαμάτα, η Πάτρα, η Ξάνθη, τα Γιάννενα, η Καστοριά.

Μα πάνω από όλα είναι ο Ευγένιος Γκέραρντ, το πιο επιτυχημένο πρότζεκτ στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου, το λιγότερο «ελληνικό» πρότζεκτ στην ιστορία του.

Είναι μια ιστορία που ξεκίνησε σαν παραμύθι. Οι παλαίμαχοι συναντιούνται για να τιμήσουν τον Ευγένιο σε μια εποχή βαθιάς παρακμής για τον ΟΦΗ, και πάνω στα κλάματα τους ήρθε μια τρελή, πολύ τρελή ιδέα…

Είναι ο ΟΦΗ κι είναι ξανά κυπελλούχος Ελλάδας!