Ο διδάκτορας Ζωολογίας στο ΑΠΘ, ο Θεόδωρος Κομηνός, αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο να κλείσει τη σελίδα του στα social media, μετά τις έντονες αντιδράσεις που προκλήθηκαν λόγω του θανάτου ενός αδέσποτου κουταβιού που ζούσε με αγέλη λύκων στην Κεντρική Μακεδονία.

Σύμφωνα με ανάρτηση του ερευνητή, η ενημέρωση για την έρευνα διακόπτεται, καθώς ο ίδιος καταγγέλλει «χυδαίο τραμπουκισμό από τους διάφορους “φιλόζωους”» μετά τις τελευταίες εξελίξεις. Ο κ. Κομηνός επισημαίνει ότι δεν υπήρξε καμία αναφορά για τα λυκόπουλα που χάθηκαν, ενώ οι αντιδράσεις επικεντρώθηκαν αποκλειστικά στη μοίρα του κουταβιού.

Η σπάνια περίπτωση συμβίωσης του κουταβιού με την αγέλη λύκων καταγραφόταν στη σελίδα Golden Jackal Canis aureus and Wolf Canis lupus – in Greece. Μετά από τις τελευταίες αναρτήσεις και τις επιθέσεις που ακολούθησαν, ο διαχειριστής ανακοίνωσε ότι αναστέλλει κάθε νέα ενημέρωση και εξετάζει το ενδεχόμενο οριστικού κλεισίματος της σελίδας.

Όπως αναφέρει στην τελευταία του ανάρτηση, «μετά από τον χυδαίο τραμπουκισμό που δεχτήκαμε από τους διάφορους “φιλόζωους” στο γιατί δεν σώσαμε το σκυλάκι, χωρίς κουβέντα βέβαια για τα λυκόπουλα που χάθηκαν! Κατεβάσαμε την ανάρτηση και αναστέλλουμε από εδώ και πέρα την οποιαδήποτε καινούργια ενημέρωση σχετικά με την έρευνά μας. Σύντομα θα σας ενημερώσουμε για το αν κρατήσουμε ανοιχτή τη σελίδα ή την κλείσουμε τελείως».

Από τη σελίδα έχουν ήδη αποσυρθεί τα βίντεο και οι σχετικές αναρτήσεις τόσο για τη συμβίωση του κουταβιού με τους λύκους όσο και για τον θάνατό του.

Το κουτάβι, όπως είχε δημοσιευθεί στις αρχές Ιουλίου, ζούσε αρμονικά με την αγέλη, η οποία το φρόντιζε, του έδειχνε πηγές νερού και του εξασφάλιζε τροφή. Το άσπρο κουτάβι είχε ενταχθεί πλήρως στην ομάδα και έπαιζε με τα μικρά λυκόπουλα.

Ο κ. Κομηνός παρακολουθούσε την αγέλη για ερευνητικούς σκοπούς, διαπιστώνοντας πριν από 40 ημέρες ότι το κουτάβι είχε «υιοθετηθεί» από τους λύκους. Σε πρόσφατη ανάρτησή του ανέφερε πως έξι ημέρες πριν τον θάνατό του, το ζώο ήταν υγιές, δραστήριο και συμμετείχε κανονικά στη ζωή της αγέλης.

Ωστόσο, πριν από τρεις ημέρες, το κουτάβι παρουσίασε έντονη αδιαθεσία, διάρροια και απώλεια διάθεσης. Σύμφωνα με τον ερευνητή, όλα δείχνουν ότι εκδηλώθηκε σοβαρό γαστρεντερικό πρόβλημα, πιθανόν λόγω παρασιτικής λοίμωξης, βακτηριακής μόλυνσης, αλλοιωμένης τροφής ή ακόμη και στρες από την προσαρμογή του στο άγριο περιβάλλον.

Χωρίς τις απαραίτητες εξετάσεις, η ακριβής αιτία παραμένει άγνωστη. Το κουτάβι απομονώθηκε σε σημείο της περιοχής και βρέθηκε νεκρό την επόμενη μέρα, στο ίδιο σημείο όπου είχε αποσυρθεί.

Το κείμενο που είχε προκαλέσει τις αντιδράσεις των “φιλόζωων”:

Το τέλος μιας μοναδικής ιστορίας. Το λευκό κουτάβι δεν ζει πια!!!!.

Δυστυχώς, η ιστορία του λευκού κουταβιού έφτασε στο τέλος της.

Για τουλάχιστον σαράντα ημέρες από την πρώτη καταγραφή μας –και πιθανότατα για περισσότερες από πενήντα συνολικά– το μικρό σκυλάκι συμβίωσε με μια άγρια οικογένεια λύκων, χαρίζοντάς μας μία από τις πιο ασυνήθιστες συμπεριφορικές παρατηρήσεις που έχουμε καταγράψει όλα αυτά τα χρόνια.

Μέχρι πριν από έξι ημέρες, το κουτάβι έδειχνε να βρίσκεται σε πολύ καλή κατάσταση. Έπαιζε με τα λυκόπουλα, ακολουθούσε τη λύκαινα ψάχνοντας για ποντίκια και ακρίδες και γενικά κινούνταν φυσιολογικά μαζί με την αγέλη.

Πριν από τρεις ημέρες, όμως, η εικόνα του ήταν τελείως διαφορετική. Το καταγράψαμε εμφανώς καταβεβλημένο, με έντονη διάρροια και χωρίς σχεδόν καθόλου διάθεση να κινηθεί. Όλα δείχνουν ότι εκδηλώθηκε κάποιο σοβαρό γαστρεντερικό πρόβλημα, το οποίο θα μπορούσε να οφείλεται σε διάφορες αιτίες, όπως παρασιτική λοίμωξη, βακτηριακή μόλυνση, κατανάλωση αλλοιωμένης τροφής ή ακόμη και στο στρες από την προσαρμογή του σε ένα άγριο περιβάλλον. Ωστόσο, χωρίς τις απαραίτητες εξετάσεις, δεν μπορούμε να γνωρίζουμε την ακριβή αιτία του θανάτου του και οποιαδήποτε εκτίμηση θα ήταν απλώς μια υπόθεση.

Το κουτάβι απομονώθηκε σε ένα σημείο της περιοχής και δεν σηκώθηκε ξανά.

Σήμερα το πρωί το βρήκαμε νεκρό, ακριβώς στο ίδιο σημείο.

Μία από τις τελευταίες εικόνες που καταγράψαμε ήταν ιδιαίτερα συγκινητική, χωρίς ωστόσο να χρειάζεται να της αποδώσουμε ανθρώπινες ερμηνείες. Ένας από τους νεαρούς λύκους, με τον οποίο το κουτάβι έπαιζε σχεδόν καθημερινά και ο οποίος αντιμετωπίζει ένα σοβαρό πρόβλημα στο ένα του πόδι, πλησίασε το κουτάβι και προσπάθησε να το παρακινήσει να παίξουν, όπως συνήθιζαν όλες αυτές τις ημέρες. Το μικρό, όμως, δεν είχε πλέον τη δύναμη να ανταποκριθεί.

Δεν προχωρήσαμε στη συλλογή του νεκρού ζώου. Η αποσύνθεση είχε ήδη ξεκινήσει, ενώ οποιαδήποτε προσέγγιση του σημείου θα προκαλούσε περιττή όχληση στην οικογένεια των λύκων. Θεωρήσαμε ότι, σε αυτή τη φάση, ο σεβασμός προς τα άγρια ζώα και η αποφυγή κάθε άσκοπης παρέμβασης ήταν η σωστή επιλογή.

Η ιστορία αυτή μάς υπενθύμισε για ακόμη μία φορά πόσο δύσκολη είναι η επιβίωση στη φύση.

Από τα έξι λυκόπουλα που είχε γεννήσει φέτος η συγκεκριμένη λύκαινα, μέχρι σήμερα γνωρίζουμε με βεβαιότητα ότι έχει επιζήσει μόνο ένα. Ένα σκοτώθηκε από αυτοκίνητο, δύο βρέθηκαν νεκρά – πιθανότατα λόγω σοβαρών προβλημάτων υγείας – ενώ δύο ακόμη εξαφανίστηκαν χωρίς να μπορέσουμε ποτέ να διαπιστώσουμε τι απέγιναν.

Το λευκό κουτάβι προστέθηκε τελικά και αυτό στη μακρά λίστα των απωλειών.

Στη φύση, η γέννηση είναι μόνο η αρχή. Η ενηλικίωση είναι το πραγματικά δύσκολο κομμάτι.

Για λίγες εβδομάδες, αυτό το μικρό λευκό κουτάβι κατάφερε να γίνει μέρος μιας οικογένειας λύκων και μας χάρισε μία από τις πιο ασυνήθιστες συμπεριφορικές παρατηρήσεις που έχουμε καταγράψει ποτέ.

Δεν άλλαξε τους κανόνες της φύσης.

Άλλαξε όμως, ίσως, τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τις σχέσεις μεταξύ λύκων και σκύλων.

Είναι γεγονός ότι αυτή η εξέλιξη μάς στεναχώρησε πολύ. Μέχρι πριν από λίγες ημέρες όλα έδειχναν να εξελίσσονται ομαλά και τίποτα δεν προμήνυε αυτό που θα ακολουθούσε.

Ίσως γι’ αυτό μας στοίχισε τόσο πολύ η απώλειά του. Για περισσότερες από σαράντα ημέρες το παρακολουθούσαμε σχεδόν καθημερινά, βλέποντας την ιστορία του να εξελίσσεται μπροστά στα μάτια μας.

Καλό ταξίδι, μικρέ…