Υπήρχε μια εποχή, όχι και τόσο μακρινή, που το ανάστημα των ιερέων της Κρήτης δεν μετρούνταν μόνο με το ύψος του καλυμμαυχιού τους, αλλά με το σθένος της φωνής τους. Από τον απλό εφημέριο του χωριού μέχρι τους φωτισμένους Μητροπολίτες, η Εκκλησία της Κρήτης αποτελούσε το οχυρό της Ειρήνης. Τότε, οι ιεράρχες δεν δίσταζαν να βγουν μπροστά, να κηρύξουν την Αγάπη ως τη μόνη κυρίαρχη δύναμη και να καταγγείλουν τον πόλεμο ως την απόλυτη έκφραση του Μίσους. Μιλούσαν στις καρδιές των πιστών, οργάνωναν εκδηλώσεις ειρήνης και, αν χρειαζόταν, βάδιζαν πλάι-πλάι με τον λαό στις διαδηλώσεις ενάντια στον όλεθρο.

Σήμερα, όμως, πάνω από το νησί και τους ναούς μας απλώνεται μια ανεξήγητη σιωπή. Μια σιωπή που μοιάζει να υπονοεί πως ο πόλεμος είναι κάτι μακρινό, μια τηλεοπτική εικόνα που δεν μας αφορά. Λες και η φρίκη του θανάτου δεν έρχεται σε ευθεία σύγκρουση με το μήνυμα της θυσιαστικής αγάπης που ευαγγελίζεται ο Ορθόδοξος Χριστιανισμός.

Είναι οξύμωρο να βλέπουμε τον Πάπα της Καθολικής Εκκλησίας να παρεμβαίνει καθημερινά, καλώντας σε παύση των εχθροπραξιών, την ώρα που οι κεφαλές της Ορθοδοξίας παγκοσμίως μοιάζουν εγκλωβισμένες σε μια εσωστρεφή αναμονή.

Αυτή η σιωπή μας πληγώνει βαθύτερα εδώ, στην Κρήτη. Προκαλεί θλίψη το γεγονός ότι οι ιεράρχες μας παραμένουν αμέτοχοι, όταν στην ίδια μας την αυλή, στα Χανιά, λειτουργεί ένα παγκόσμιο κέντρο επιχειρήσεων. Οι βάσεις της Σούδας διαδραματίζουν και σε αυτή τη σύρραξη έναν ρόλο καίριο και αδιαμφισβήτητο.

Δεν τρέφουμε την αυταπάτη ότι οι ιερείς μας θα μετατραπούν σε στρατιωτικούς αναλυτές ή πολιτικούς ακτιβιστές για να μιλήσουν για τις βάσεις. Θα περιμέναμε όμως, τουλάχιστον, να υψώσουν τη φωνή τους για την ιερότητα της ανθρώπινης ζωής. Θα περιμέναμε ένα κήρυγμα που να θυμίζει πόσο πολύτιμο και εύθραυστο αγαθό είναι η Ειρήνη. Αντ’ αυτού, το τίποτα.

Το αναπάντητο ερώτημα είναι:

Άραγε, η Αγάπη που κηρύσσεται κάθε Κυριακή από τον άμβωνα, μπορεί να επιβιώσει ανάμεσα στα συντρίμμια και τους χιλιάδες νεκρούς των μετώπων;

Αν η απάντηση είναι αρνητική, τότε πώς δικαιολογείται η απουσία λόγου από εκείνους που υποτίθεται ότι υπηρετούν το «επί γης ειρήνη»;