Ο δικτάτορας Γιώργος Παπαδόπουλος, έκανε νόμο κυριολεκτικά για να παντρευτεί. Δεν μπορούσε να παντρευτεί την εκλεκτή της καρδιάς του Δέσποινα με την οποία διατηρούσε σχέση, γιατί αυτή ήταν ήδη παντρεμένη και δεν γινόταν να πάρει διαζύγιο. Η έκδοση διαζυγίου τότε ήταν μια μακροχρόνια διαδικασία και δεν ήταν πάντα επιτυχής (η φράση δεν σου δίνω διαζύγιο είναι γνωστή και στις μέρες μας).
Ετσι ο Παπαδόπουλος αντί να κάτσει να σκάσει άλλαξε το νόμο. Εισήγαγε στο οικογενειακό Δίκαιο την λύση του γάμου λόγω μακροχρόνιας διάστασης. Το θέμα λύθηκε και η Δεσποινα ντύθηκε νυφούλα δίπλα στον δικτάτορα της καρδιάς της.
Στην Ελλάδα του 2026, η Ολγα Κεφαλογιαννη ζήλεψε τη δόξα και την πρακτική του Παπαδόπουλου. Ψηφίστηκε νόμος για να ακυρώσει το αποτέλεσμα δικαστικής απόφασης για την επιμέλεια του παιδιού της μετά το διαζύγιο, το οποίο δεν της άρεσε. Εδώ δεν έχουμε ένα θέμα που προσβάλει τη Δικαιοσύνη αφού ακυρώνει με το έτσι θέλω δικαστικές αποφάσεις και κουρελιάζει το κύρος της. Έχουμε θέμα Δημοκρατίας.
Η κοινωνία αναγκάζεται να χωνέψει, με τον πιο άθλιο τρόπο, ότι οι νόμοι γίνονται, ξαναγίνονται και ακυρώνονται για το συμφέρον των ισχυρών. Ο Γεώργιος Παπαδόπουλος όταν έφτιαξε νόμο για το προσωπικό του συμφέρον, είχαμε δικτατορία και δεν είχε να απολογηθεί σε κανέναν. Το ερώτημα είναι, οι βουλευτές της ΝΔ που ψήφισαν αυτό το έκτρωμα αισθάνονται εκπρόσωποι της Ελληνικής Δημοκρατίας; Έχουν τσίπα για να ζητήσουν έστω εκ των υστέρων συγγνώμη; Αυτός ο πρωθυπουργός έχει να πει κάτι;



