Δεν ξέρουμε τι ακριβώς σχεδιασμό έχουν στο μυαλό τους εκεί στην ΔΕΥΑΧ πάντως κάτι φαίνεται να πηγαίνει πολύ στραβά με τις εργασίες με το αντλιοστάσιο στην Παχιά Άμμο στον Σταυρό.
Πέραν της αρχικής έλλειψης διαλόγου και συνεννόησης με τους πολίτες που έχει δημιουργήσει μία κατάσταση όπου δεν υπάρχει συναίνεση για όσα γίνονται στην περιοχή φαίνεται ότι οι ανησυχίες των πολιτών έχουν βάση, τουλάχιστον λαμβάνοντας υπόψη τα αποτελέσματα των εργαστηριακών ερευνών για τις ουσίες που ρίχνονται στη θάλασσα.
Οι τιμές που παραθέτετε δεν είναι σε καμία περίπτωση φυσιολογικές για θαλασσινό νερό. Αντιθέτως, υποδηλώνουν μια ακραία χημική επιβάρυνση που δεν απαντάται στο φυσικό περιβάλλον χωρίς την παρέμβαση ισχυρών αλκαλικών παραγόντων.
Τα ευρήματα της 5ης Μαρτίου κρίνονται ως ιδιαίτερα ανησυχητικά, καθώς η τιμή του pH στο θαλασσινό νερό ανήλθε στο 12,1, επίπεδο που υποδηλώνει ένα εξαιρετικά αλκαλικό περιβάλλον, συμβατό με την παρουσία τσιμεντολάσπης. Παράλληλα, η συγκέντρωση Ασβεστίου (Ca) ανήλθε στα 3280 mg/L.
Για να καταλάβουμε τι σημαίνουν αυτά τα νούμερα, το pH μετρά την οξύτητα ή την αλκαλικότητα ενός διαλύματος σε λογαριθμική κλίμακα από 0 έως 14. Η τιμή 12,1 που βρέθηκε στις μετρήσεις είναι φορές πιο αλκαλική από το φυσιολογικό θαλασσινό νερό (λόγω της λογαριθμικής κλίμακας). Ένα pH της τάξης του είναι εφάμιλλο με το pH του οικιακού διαλύματος αμμωνίας ή του ασβεστόνερου και βρίσκεται και σε περιοχές με διαρροή τσιμέντου και βιομηχανικών αποβλήτων. Είναι ένα περιβάλλον καυστικό, το οποίο προκαλεί χημικά εγκαύματα στους ιστούς των θαλάσσιων οργανισμών (ψάρια, κοράλλια, Ποσειδωνία).
Σε τέτοιο pH, η περισσότερη θαλάσσια ζωή απλά… δεν μπορεί να επιβιώσει.
Όσον αφορά την τιμή του Ασβέστιο (Ca) που βρέθηκε στα 3280 mg/L είναι υπερ-οκταπλάσια από τη φυσιολογική τιμή.
Τι σημαίνει αυτό; Τέτοιες συγκεντρώσεις ασβεστίου σε συνδυασμό με το εξαιρετικά υψηλό pH επιβεβαιώνουν την παρουσία υδροξειδίου του ασβεστίου , το οποίο είναι το κύριο προϊόν της αντίδρασης του τσιμέντου με το νερό.
Οι επιπτώσεις για το περιβάλλον είναι πολύ σημαντικές.
Το pH 12,1 δρα ως χημικό καυστικό.
Οι περισσότεροι θαλάσσιοι οργανισμοί έχουν ρυθμιστικούς μηχανισμούς για pH γύρω στο 8. Η έκθεση σε pH 12 προκαλεί κυτταρική κατάρρευση. Στα ψάρια, καταστρέφεται το προστατευτικό στρώμα βλέννας και προκαλούνται εγκαύματα στα βράγχια, οδηγώντας σε ασφυξία.
Το θαλασσινό νερό έχει μεγάλη «ρυθμιστική ικανότητα» (buffering capacity). Μόλις σταματήσει η πηγή της μόλυνσης, το pH θα τείνει να επανέλθει μέσω της ανάμειξης με καθαρό νερό. Ωστόσο, όσο η τσιμεντολάσπη παραμένει στον πυθμένα, συνεχίζει να απελευθερώνει υδροξείδια, διατηρώντας το pH τοπικά υψηλό.
Τα λεπτόκοκκα υλικά (τσιμέντο, άργιλος) δεν εξαφανίζονται. Καθιζάνουν πάνω στα φύλλα της Posidonia oceanica. Αυτό δημιουργεί ένα στρώμα που εμποδίζει τη φωτοσύνθεση. Αν το στρώμα είναι παχύ, το φυτό «πνίγεται» και πεθαίνει.
Η τσιμεντολάσπη μπορεί να «δέσει» πάνω στην άμμο ή στα βράχια, δημιουργώντας ένα τεχνητό σκληρό υπόστρωμα. Αυτό αλλάζει οριστικά τη βιοκοινωνία της περιοχής: οργανισμοί που ζουν στην άμμο (όπως διάφορα είδη οστράκων) χάνουν το ενδιαίτημά τους.
Η χελώνα χρειάζεται συγκεκριμένη ποιότητα και θερμοκρασία άμμου για να γεννήσει. Αν η άμμος έχει αναμειχθεί με τσιμεντολάσπη, αλλάζει η διαπερατότητά της στο οξυγόνο και η θερμική της αγωγιμότητα, κάτι που μπορεί να αποβεί μοιραίο για την επώαση των αβγών.
Η θανάτωση του βένθους (των οργανισμών που ζουν στον βυθό) στερεί την τροφή από μεγαλύτερα είδη. Η ανάκαμψη αυτών των πληθυσμών μπορεί να πάρει χρόνια.
Η διάρκεια και η ένταση της ζημιάς εξαρτώνται από το αν η απόρριψη είναι στιγμιαία ή συνεχής, καθώς και από τις τοπικές συνθήκες (ρεύματα, κυματισμός).
Το λάθος έγινε εξαρχής αφού δεν υπήρξε η απαραίτητη διαβούλευση με τους πολίτη. Όμως αυτή τη στιγμή, σύμφωνα και με τα εργαστηριακά αποτελέσματα, αποτυπώνεται ότι κάτι γίνεται πολύ στραβά στην Παχιά Άμμο που μπορεί να έχει δημιουργήσει ήδη σημαντική περιβαλλοντική ζημιά.
Η ΔΕΥΑΧ και ο Δήμος Χανίων οφείλουν να δώσουν απαντήσεις.



