ΟΠΕΚΕΠΕ: Η «αθέατη» κοινωνική πληγή – Εκπαιδευτικοί προειδοποιούν για την απαξίωση της μόρφωσης υπέρ της πολιτικής πατρωνίας

Η συζήτηση γύρω από το σκάνδαλο των παράτυπων επιδοτήσεων του ΟΠΕΚΕΠΕ λαμβάνει πλέον μια βαθιά κοινωνική και εκπαιδευτική διάσταση, ξεφεύγοντας από τα στενά όρια της οικονομικής κακοδιαχείρισης. Μέσα από παρέμβασή της, η παράταξη «Εκπαιδευτική Προοπτική» φέρνει στο προσκήνιο το ζήτημα των «χαμένων παιδιών» —μαθητών που, επιλέγουν την οδό της πολιτικής πατρωνίας και των κομματικών γραφείων για την ένταξή τους σε ευρωπαϊκά προγράμματα παρά την απαξιωμένη εκπαίδευση.

Το φαινόμενο αυτό, που περιγράφεται ως μια μορφή αξιακού εκφυλισμού, υπονομεύει τη δυναμική της νέας γενιάς και αναδεικνύει την ανάγκη για μια ριζική επανεκκίνηση στον τρόπο με τον οποίο η Πολιτεία επενδύει στο δημόσιο σχολείο και στον ρόλο του εκπαιδευτικού.

Η στροφή προς τον «εύκολο πλουτισμό» και η απαξίωση του σχολείου

Σύμφωνα με το κείμενο των εκπαιδευτικών, ένα από τα πλέον ανησυχητικά φαινόμενα στην ελληνική ενδοχώρα είναι η πλήρης αδιαφορία μιας μερίδας μαθητών για την εκπαιδευτική διαδικασία. Οι εκπαιδευτικοί περιγράφουν περιστατικά όπου οι έφηβοι αμφισβητούν ανοιχτά την αξία της μόρφωσης, αντιπαραβάλλοντας την οικονομική επισφάλεια του δασκάλου με την προοπτική του «εύκολου πλουτισμού» μέσω επιδοτήσεων.

Η «Εκπαιδευτική Προοπτική» τονίζει ότι πολλοί απόφοιτοι, αντί να επιλέξουν τη συνέχιση των σπουδών τους ή την άσκηση ενός επαγγέλματος, οδηγούνται μέσω πολιτικών διασυνδέσεων στην εκταμίευση δεκάδων χιλιάδων ευρώ ετησίως από ευρωπαϊκούς πόρους. Η διαδικασία αυτή, που συχνά δεν απαιτεί ουσιαστική εργασία, δημιουργεί μια γενιά «παρασίτων» που απαξιώνουν τη γνώση και υποδουλώνουν το μέλλον τους στον τοπικό κομματικό μηχανισμό.

Η ευθύνη της Πολιτείας και η θεσμική υποβάθμιση

Η παρέμβαση υποστηρίζει ότι η ίδια η Πολιτεία έχει προετοιμάσει το έδαφος για αυτή την απαξίωση. Η υποστελέχωση των σχολείων, τα ανέμπνευστα προγράμματα σπουδών και η έλλειψη στήριξης προς το εκπαιδευτικό προσωπικό έχουν καταστήσει το δημόσιο σχολείο αδύναμο να αναπτύξει ουσιαστική επιρροή στις τοπικές μικροκοινωνίες.

Ένας ανασφαλής και ευάλωτος εκπαιδευτικός, σημειώνουν οι συντάκτες του κειμένου, βολεύει τους εμπνευστές των πελατειακών κυκλωμάτων. Όταν το σχολείο δεν μπορεί να προσφέρει ένα ελκυστικό όραμα για το μέλλον, τα «δόκανα της πολιτικής βαρονίας» φαντάζουν ως η μόνη διέξοδος για την επαγγελματική αποκατάσταση των νέων. Η κατάσταση αυτή οδηγεί στην απονέκρωση της κοινωνίας και της πρωτογενούς παραγωγής, θυσιάζοντας το μέλλον των παιδιών στον βωμό της ψηφοθηρίας.

Διαβάστε αναλυτικά την ανακοίνωση:

Μια από τις σημαντικές παραμέτρους του σκανδάλου με τις παράτυπες επιδοτήσεις του ΟΠΕΚΕΠΕ η οποία δεν έχει αναδειχθεί επαρκώς, αφορά τα «χαμένα» μας παιδιά.

Τους μαθητές μας εκείνους, δηλαδή, που μετά την αποφοίτησή τους από το σχολειό, αντί να συνεχίσουν τις σπουδές τους ή να καταπιαστούν με την άσκηση ενός επαγγέλματος, κάποιος τα πήρε απ’ το χεράκι και τα οδήγησε σε ένα πολιτικό γραφείο, ώστε με διάφορες μεθοδεύσεις να ενταχθούν σε ευρωπαϊκά προγράμματα και να εκταμιεύουν δεκάδες χιλιάδες ευρώ ετησίως, συνήθως χωρίς να κουνάνε ούτε το δαχτυλάκι τους.

Τους μαθητές μας εκείνους, που στο όνομα του εύκολου πλουτισμού παραγράψανε το δικαίωμά τους στη μόρφωση. Πόσοι συνάδελφοι, άραγε, με θητεία σε σχολεία της ενδοχώρας δεν έχουν ακούσει το απαράμιλλο «και γιάντα να διαβάζω δάσκαλε, για να καταντήσω σαν κι εσένα;».

Τους μαθητές μας εκείνους, που κάποιοι τους δασκαλέψανε να παρασιτούν σε βάρος της κοινωνίας, αντί να γίνουν τα πιο δυναμικά της κύτταρα. Που πετάξανε τα πιο παραγωγικά τους χρόνια στη χωματερή της ψευτοκαπετανιάς, που αντί να αλλάξουν τον κόσμο –όπως ορίζει η νεανική τους φύση – έγιναν, άθελά τους οι περισσότεροι, φορείς της μεγαλύτερης συντήρησης.

Τους μαθητές μας εκείνους, που κάποιοι τους πείσανε ότι η πολιτική πατρωνία μπορεί να τους πάει πιο μακριά από τα γράμματα, κι απαξιώσανε το σχολειό για να υποδουλωθούν στον κομματικό τοπάρχη.

Ένα σχολειό που πρώτη η κομματοκρατούμενη Πολιτεία φρόντισε να απαξιώσει, αφήνοντάς το υποστελεχωμένο και με ταλαιπωρημένο προσωπικό, ανέμπνευστα προγράμματα σπουδών, αδιάφορο στα μάτια των νεαρών εφήβων κι ανήμπορο να αναπτύξει την οποιαδήποτε ουσιαστική και βαθιά επιδραστικότητα με τις τοπικές μικροκοινωνίες. Να παλεύει με τα θεριά, κατά κανόνα χάρη στην ευσυνειδησία των εκπαιδευτικών και στις εναπομείνασες αντοχές τους.

Βλέπετε, ένα απαξιωμένο σχολειό, ένας ανασφαλής κι ευάλωτος εκπαιδευτικός, βολεύει πολλαπλά τους εμπνευστές αυτών των κυκλωμάτων, που στο όνομα μιας εύκολης «αποκατάστασης», οδηγούν τα παιδιά μας στα δόκανα της πελατειακής πολιτικής σχέσης και της πολιτικής βαρονίας. Κι αν πλήττεται η πρωτογενής παραγωγή, κι αν απονεκρώνεται η κοινωνία, κι αν το παρασιτικό χρήμα οδηγεί σε αξιακό εκφυλισμό και παραβατικές συμπεριφορές, δε βαριέσαι• τα ψηφαλάκια να παίρνουμε, κι όλα καλά.

Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ αφήνει πολύ βαθύτερο κοινωνικό αποτύπωμα από τους ρηχούς τίτλους των ιστοσελίδων και τις εφήμερες ατάκες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Φουρνιές μαθητών μας, εξαναγκάστηκαν στ’ αλήθεια στο κοινωνικό περιθώριο και βούλιαξαν στην κινούμενη άμμο του εύκολου χρήματος και της κομματικής εξάρτησης.

Σε μια χώρα όπου η Παιδεία θα ήταν πραγματική αξία και όχι απλώς πολιτικό σύνθημα, όπου η Πολιτεία θα ενδιαφερόταν ουσιαστικά να επενδύσει στο μέλλον της έχοντας το Δημόσιο Σχολείο στην πρώτη γραμμή, όπου ο εκπαιδευτικός θα είχε πραγματική στήριξη, ρόλο και υπόσταση, τέτοιου είδους σκάνδαλα μπορεί να μην ξεσπούσαν ποτέ ή, έστω, να μην έφτανε σε τέτοια βάθη ο εκφυλισμός και η παράλυση που προκαλούν στην κοινωνία.

Μόνο η Παιδεία μπορεί να πείσει για τα οφέλη της ισονομίας, για τα ευεργετήματα της σωστής λειτουργίας των θεσμών, για την τοξικότητα του ατομισμού και της ιδιοτέλειας, για το γεγονός ότι κανείς δε μπορεί να είναι στ’ αλήθεια καλά μέσα σε μια άρρωστη κατάσταση. Μόνο η Παιδεία μπορεί να εκπαιδεύσει στη συνύπαρξη και τον αλληλοσεβασμό, να δημιουργήσει έναν κοινό τόπο αξιών και αρχών μέσα στον οποίο θα μπορέσει να ανθίσει το κάθε διαφορετικό λουλούδι, με στέρεες ρίζες και οξυγόνο.

Όσο η Παιδεία αντιμετωπίζεται ως το ενοχλητικό αποπαίδι από το οποίο πρέπει να κόψουμε πόρους για να τους κατευθύνουμε στους «δικούς μας» με απευθείας ανάθεση, ο επόμενος ΟΠΕΚΕΠΕ θα είναι θέμα χρόνου.