Του Ευτύχη Πρωτοπαπαδάκη
…τι συμβαίνει; Tι αληθινά μας συμβαίνει;
Mόνο εγώ αισθάνομαι σαν να ζούμε τις τελευταίες μέρες ;
άνθρωποι χωρίζουν, κόκαλα σπάνε, φίλοι πεθαίνουν ξαφνικά κι άλλοι αργά και βασανιστικά λιώνουν από ύπουλους καρκίνους, λοιμώξεις του αναπνευστικού,
γείτονες ξαγρυπνάνε, αγόρια εξαφανίζονται, έμβρυα αρνιούνται να γεννηθούν, άνθρωποι πέφτουν από ματαίωση σε ματαίωση, ένας συνεχής αποχαιρετισμός οι μέρες μας κι εμείς απροετοίμαστοι,
ένα τέλος που σχηματίζεται γύρω μας, εμείς ακίνητοι, πληκτρολογούμε, ακούμε μουσικές, διαβάζουμε βιβλία, κάνουμε βόλτες μόνοι μας ξημερώματα στην παραλία, δεν σηκώνουμε τα τηλέφωνα, αποφεύγουμε τη κλειστοφοβία των μπαρ, μας λιγώνουν οι αγκαλιές κι οι καλές κουβέντες, που μέχρι χθες πεθαίναμε να τις ακούσουμε,
σαν ένα μικρόβιο του ανικανοποίητου να μας έχει προσβάλει όλους, που μας απαγορεύει τη χαρά.
Δεν μπορούν όλοι να πληρώσουν. Και το σεβόμαστε.
Αν βρίσκεσαι σε δύσκολη οικονομική κατάσταση, συνέχισε να μας διαβάζεις δωρεάν. Η ενημέρωση πρέπει να παραμένει προσβάσιμη για όλους.
Αν όμως μπορείς, στήριξέ μας σήμερα. Ορίστε δύο καλοί λόγοι για να το κάνεις:
- Η στήριξή σου ενισχύει άμεσα την ποιότητα και την ανεξαρτησία της δημοσιογραφίας μας.
- Κοστίζει λιγότερο από έναν καφέ και η διαδικασία διαρκεί λιγότερο από 1 λεπτό.
Επίλεξε σήμερα να γίνεις συνδρομητής ή δωρητής.
Σας ευχαριστούμε θερμά.
