Η κυβέρνηση της Βενεζουέλας συμφώνησε να υποβάλλει μηνιαίο «προϋπολογισμό» στην κυβέρνηση Τραμπ για το πετρέλαιο, είπε προχθές στους Αμερικανούς Γερουσιαστές ο υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο. Τον λογαριασμό θα διαχειρίζεται το Κατάρ.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν προσποιούνται πια ότι «σώζουν τη δημοκρατία», ότι «υπερασπίζονται τα ανθρώπινα δικαιώματα» ή ότι συνέλαβαν τον «ναρκέμπορο» Μαδούρο για καλό σκοπό.

Ο κ. Ρούμπιο το δήλωσε ανοιχτά: εμείς θα κρατάμε τα λεφτά από το πετρέλαιο, εμείς θα αποφασίζουμε πού θα πάνε. Και αν χρειαστεί, υπάρχει στο τραπέζι και το όπλο.

Η βίαια απαγωγή του Μαδούρο από αμερικανικές δυνάμεις και οι δεκάδες νεκροί από την επιχείρηση, παρουσιάζεται ως τεχνική λεπτομέρεια, σχεδόν σαν αλλαγή διοίκησης σε μια πολυεθνική. Τη θέση του παίρνει μια «μεταβατική» κυβέρνηση, η οποία «συμφωνεί» να υποβάλλει μηνιαίο προϋπολογισμό πετρελαίου στην Ουάσιγκτον.

Όχι στο κοινοβούλιο της Βενεζουέλας, όχι στον λαό της, αλλά στην κυβέρνηση Τραμπ. Πρόκειται για μια πρωτοποριακή μορφή δημοσιονομικής κυριαρχίας: αποικιοκρατία με Excel.

Η σουρεαλιστική κατάσταση στο Καράκας

Κατά την πρώτη της ομιλία για την «Κατάσταση του Έθνους», η μεταβατική πρόεδρος της Βενεζουέλας, Ντέλσι Ροντρίγκες, είχε δηλώσει ότι συνέγραψε την ομιλία μαζί με τον Μαδούρο πριν απαχθεί. Εξαπέλυσε επίθεση στις ΗΠΑ, τις οποίες αποκάλεσε «εισβολέα» και κατηγόρησε ότι «επιτέθηκαν, εισέβαλαν και απήγαγαν» τον πρόεδρο και τη σύζυγό του, Σίλια Φλόρες.

Ταυτόχρονα, ανακοίνωσε μέτρα που ικανοποιούν τις απαιτήσεις της Ουάσιγκτον, όπως το άνοιγμα νέων πετρελαϊκών πεδίων. Ο Τραμπ προσποιήθηκε τον κουφό: άκουσε μόνο τα καλά νέα, αυτά για το πετρέλαιο.

Ο Μάρκο Ρούμπιο αναγνώρισε στην προχθεσινή ομιλία του ότι το σχέδιο είναι «novel», δηλαδή καινοτόμο. Πράγματι. Τα έσοδα του πετρελαίου θα πάνε σε έναν λογαριασμό στο Κατάρ, σε αυτή την πασίγνωστη όαση διαφάνειας, χρηστής διακυβέρνησης και δημοκρατικής ευαισθησίας.

Γιατί όχι; Αφού η Βενεζουέλα δεν μπορεί να διαχειριστεί τα λεφτά της, ας το κάνει ένα εμιράτο χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, που τυγχάνει να έχει την εύνοια του Λευκού Οίκου.

Η ειρωνεία κορυφώνεται, όταν η Ουάσιγκτον εμφανίζεται ως φιλάνθρωπος διαχειριστής. «Χρειάζονταν (στη Βενεζουέλα) χρήματα για αστυνομικούς, σκουπιδιάρηδες, βασικές λειτουργίες», μας λέει ο Ρούμπιο, με τη στοργή ιεραπόστολου που επισκέφτηκε την υπανάπτυκτη μπανανία.

Φυσικά, ένα «σημαντικό μέρος» των χρημάτων θα επιστρέφει στις ΗΠΑ, με τη μορφή αγορών αμερικανικών φαρμάκων και εξοπλισμού. Δηλαδή τους κλέβουμε το πετρέλαιο, και με τα κλεμμένα λεφτά τους αγοράζουν τα προϊόντα μας.

Οι Δημοκρατικοί και το κατεψυγμένο γεύμα

Για αυτό το αποικιοκρατικό σχήμα, η «αντιπολίτευση» των Δημοκρατικών είχε μικρές διαφωνίες. «Δεν υπάρχουν διασφαλίσεις που να εγγυώνται ότι η οικογένεια (της μεταβατικής προέδρου) Ροντρίγκεζ δεν θα χρησιμοποιήσει τα έσοδα για να πληρώσει τους συμμάχους του Μαδούρο συμπεριλαμβανομένων παραστρατιωτικών ομάδων και καρτέλ ναρκωτικών, προκειμένου να διατηρήσει τον έλεγχο της χώρας», δήλωσε ο Τεξανός Δημοκράτης κ. Ντάγκετ.

Πολλοί Δημοκρατικοί πίεσαν τον Ρούμπιο επειδή δεν αλλάζει και την κυβέρνηση των ιθαγενών στη νέα αμερικανική αποικία. Ο κ. Ρούμπιο απέφυγε να απαντήσει για τη διάρκεια της συμμαχίας με τους τρισκατάρατους Μαδουραίους:

«Δεν μπορώ να σας δώσω ένα χρονοδιάγραμμα για το πόσο θα διαρκέσει. Δεν μπορεί να διαρκέσει για πάντα. Το καταλαβαίνω. Όλοι θέλουμε κάτι αμέσως. Αλλά εδώ δεν είναι όπως ένα κατεψυγμένο γεύμα που βάζετε στο φούρνο μικροκυμάτων και σε δυόμισι λεπτά είναι έτοιμο για φαγητό».

Ο κ. Ρούμπιο είχε υιοθετήσει έναν πιο απειλητικό τόνο στην γραπτή εναρκτήρια δήλωση που υπέβαλε στους Γερουσιαστές, αλλά δεν επανέλαβε προφορικά. Η γραπτή δήλωση προειδοποιούσε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν «έτοιμες να χρησιμοποιήσουν βία για να εξασφαλίσουν τη μέγιστη συνεργασία» από την κυβέρνηση της κας Ροντρίγκες, «εάν αποτύχουν άλλες μέθοδοι».

Ευτυχώς που υπήρχαν και αντίθετες φωνές στους Δημοκρατικούς. «Παίρνετε το πετρέλαιο τους με την απειλή όπλου», δήλωσε ένας γερουσιαστής από το Κονέκτικατ. «Αποφασίζετε πώς και για ποιους σκοπούς θα χρησιμοποιηθούν αυτά τα χρήματα σε μια χώρα με 30 εκατομμύρια κατοίκους».

Γιατί όχι; H βρετανική αυτοκρατορία αποφάσιζε το ίδιο, για εκατοντάδες εκατομμύρια Ινδών.

tvxs.gr