Του Γιάννη Αγγελάκη

Ενώ η παγκόσμια κοινή γνώμη παραμένει διχασμένη ανάμεσα στους υποστηρικτές και τους πολέμιους της στρατιωτικής εμπλοκής των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο Ιράν, η ουσία της αψιμαχίας βρίσκεται μακριά από τα προφανή αίτια. Αν και είναι αναμφισβήτητο πως το καθεστώς της Τεχεράνης παραμένει βαθιά αυταρχικό, ερχόμενο όλο και συχνότερα σε ρήξη με ένα σημαντικό μέρος του ίδιου του λαού του, η αμερικανική παρέμβαση ελάχιστα σχετίζεται με την προστασία των δημοκρατικών αξιών.

Η ιστορική αναδρομή καταδεικνύει πως οι ΗΠΑ δεν ενεργούν με γνώμονα την πίστη στη δημοκρατία, αλλά στη βάση της γεωστρατηγικής σκοπιμότητας. Από την ανατροπή του δημοκρατικά εκλεγμένου Σαλβαδόρ Αλιέντε στη Χιλή και την εγκαθίδρυση της δικτατορίας του Πινοσέτ, μέχρι τη στήριξη του καθεστώτος των Συνταγματαρχών στην Ελλάδα, η Ουάσιγκτον έχει αποδείξει πως τα δικαιώματα των πολιτών έπονται των συμφερόντων της. Σήμερα, το Ισραήλ λειτουργεί ως ο κύριος βραχίονας αυτών των συμφερόντων στην περιοχή, όχι επειδή «έχει δίκιο», αλλά επειδή εξυπηρετεί τον αμερικανικό σχεδιασμό.

Η προσχηματική ευκαιρία της Διπλωματίας και ο πραγματικός στόχος της «αλλαγής καθεστώτος»

Παρά τις μαρτυρίες διπλωματών από το Ομάν που επιβεβαιώνουν ότι το Ιράν ήταν έτοιμο να συμφωνήσει σε όλους τους όρους των ΗΠΑ, η επίθεση προχώρησε.

Ο λόγος είναι απλός: η στιγμή κρίθηκε ιδανική για μια βίαιη αλλαγή καθεστώτος (regime change).

Ο στόχος δεν είναι η απελευθέρωση των γυναικών ή η ανατροπή των μουλάδων, αλλά η εγκαθίδρυση μιας ελεγχόμενης ηγεσίας που θα διακόψει την κρίσιμη συνεργασία με το Πεκίνο.

Η πραγματική αιτία της επίθεσης δεν είναι το Ιράν, αλλά η Κίνα…

Η οικονομική συρρίκνωση των ΗΠΑ έναντι της κινεζικής ανόδου

Όπως αναφέρει και ο καθηγητής Δημήτρης Καλτσώνης σε συνέντευξή του στο news247, η πραγματικότητα είναι ότι οι ΗΠΑ βλέπουν το παγκόσμιο αποτύπωμά τους να συρρικνώνεται:

• Πριν 50 χρόνια: Το αμερικανικό ΑΕΠ αποτελούσε το 28% του παγκόσμιου πλούτου.

• Πριν 20 χρόνια: Το ποσοστό έπεσε στο 23,5%.

• Σήμερα: Περιορίζεται μόλις στο 15,6%.

Στον αντίποδα, η Κίνα αναδεικνύεται ως ο απόλυτος νικητής της παγκοσμιοποίησης. Το μερίδιό της στη διεθνή μεταποίηση από 31% το 2004, αναμένεται να αγγίξει το 45% το 2030.

Η δυναμική της είναι συγκλονιστική: το 2024 η Κίνα ναυπήγησε πλοία μεγαλύτερης χωρητικότητας από όσα κατασκεύασαν οι ΗΠΑ από το 1945 μέχρι σήμερα, ενώ εγκατέστησε υπερδιπλάσια βιομηχανικά ρομπότ από ό,τι οι ΗΠΑ, η Ιαπωνία, η Νότια Κορέα και η Γερμανία μαζί.

Η στρατιωτική υπεροπλία ως το τελευταίο ανάχωμα

Βλέποντας την οικονομική πρωτοκαθεδρία να χάνεται, οι ΗΠΑ καταφεύγουν στο μόνο πεδίο όπου υπερισχύουν: τη στρατιωτική ισχύ. Με έναν προϋπολογισμό που αγγίζει το 1 τρισεκατομμύριο δολάρια και ένα δίκτυο 750 βάσεων σε 80 χώρες, επιχειρούν να επιβάλουν την κυριαρχία τους.

Σε αυτό το πλαίσιο, η βάση της Σούδας διαδραματίζει κομβικό ρόλο. Είναι το σημείο ελέγχου μέσω του οποίου η Ουάσιγκτον επιχειρεί να ανακόψει την πορεία της Κίνας, χτυπώντας τους ενεργειακούς της τροφοδότες. Το Ιράν δίνει το 80% του πετρελαίου του στην Κίνα· μια αλλαγή καθεστώτος εκεί θα ήταν το ίδιο πλήγμα που επιδιώχθηκε στη Βενεζουέλα, την πύλη εισόδου του Πεκίνου στη Λατινική Αμερική.

Ο χρόνος που τελειώνει

Οι ΗΠΑ γνωρίζουν ότι το παράθυρο ευκαιρίας κλείνει.

Η Κίνα αυξάνει τον αμυντικό της προϋπολογισμό κατά 7% ετησίως και οι ειδικοί εκτιμούν πως σε πέντε χρόνια θα έχει επιτύχει πυρηνική ισοτιμία με την Αμερική.

Ο χρόνος τελειώνει και η Ουάσιγκτον επιλέγει να αντιστρέψει την πραγματικότητα με τον μόνο τρόπο που της έχει απομείνει: τα όπλα.

Όχι, για τη Δημοκρατία, όχι για τις γυναίκες του Ιράν, αλλά για τα γεωστρατηγικά συμφέροντα των ΗΠΑ.