Με επίκεντρο την ανάγκη για έναν «ποιοτικό αγώνα» υπέρ της δικαιοσύνης και της αλήθειας, ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Κισάμου και Σελίνου κ. Αμφιλόχιος απηύθυνε την Πασχαλινή Εγκύκλιο για το έτος 2026. Σε μια περίοδο έντονης κοινωνικής ανησυχίας, ο ιεράρχης καλεί το χριστεπώνυμο πλήρωμα των Χανίων να αναζητήσει στο «Ανέσπερο Φως» τη δύναμη για την υπέρβαση του ατομισμού και του φόβου, συνδέοντας το θρησκευτικό γεγονός της Αναστάσεως με τις σύγχρονες προκλήσεις της καθημερινότητας και τις υπαρξιακές αναζητήσεις του σύγχρονου ανθρώπου.

Στο κείμενο της εγκυκλίου του, ο Μητροπολίτης Αμφιλόχιος περιγράφει την Ανάσταση ως μια «σημαία θριάμβου» που έρχεται να διαλύσει την ατμόσφαιρα της απογοήτευσης και της θλίψης. Αναφερόμενος στον Άγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό, χαρακτηρίζει το Πάσχα ως την «εορτή των εορτών», η οποία προσφέρει μια νέα προοπτική στην ανθρώπινη ύπαρξη.

Σύμφωνα με τον ιεράρχη, υπό το πρίσμα της ελπίδας που γεννά το κενό Μνημείο, κανένα ανθρώπινο πρόσωπο δεν μπορεί να θεωρηθεί μια «μάταιη και καταδικασμένη» ύπαρξη. Αντίθετα, το αναστάσιμο μήνυμα λειτουργεί ως καταλύτης που μετατρέπει την κατήφεια σε χαρά, προσφέροντας διέξοδο από το σκοτάδι που συχνά περιβάλλει την ιστορική συγκυρία.

Ο «ποιοτικός αγώνας» για την κοινωνική δικαιοσύνη

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η σύνδεση που επιχειρεί ο κ. Αμφιλόχιος μεταξύ της πνευματικής ζωής και της κοινωνικής δράσης. Επικαλούμενος τη διδασκαλία του Αποστόλου Παύλου, διευκρινίζει ότι η προσήλωση στα «άνω» δεν συνεπάγεται αδιαφορία για τις ανάγκες της επίγειας ζωής.

Αντιθέτως, υπογραμμίζει ότι η χριστιανική ιδιότητα επιβάλλει έναν αγώνα «ποιοτικό» στους εξής τομείς:

• Στην προάσπιση της δικαιοσύνης και της αλήθειας.

• Στην ενίσχυση της ελευθερίας και της αγάπης.

• Στην απελευθέρωση από το «αυτοείδωλο» και τον εγκλεισμό στον εαυτό μας.

Ο Μητροπολίτης παραθέτει τη σκέψη του Γέροντα Βασιλείου, Προηγουμένου της Ιεράς Μονής Ιβήρων, σημειώνοντας ότι η αδυναμία αγάπης και η έλλειψη ανοχής προς τον «άλλον» αποτελούν μορφές πνευματικής ασθένειας και αυτοκαταδίκης.

Διανοητές και λογοτεχνία στην υπηρεσία του πνευματικού μηνύματος

Η εγκύκλιος εμπλουτίζεται με αναφορές σε κορυφαίες προσωπικότητες των γραμμάτων, όπως ο Φιόντορ Ντοστογιέφσκι και ο Αλεξάντρ Σολζενίτσιν, για να αναδειχθεί η καθολικότητα της ανάγκης για φως σε έναν «κατακερματισμένο κόσμο». Ο ιεράρχης χρησιμοποιεί τα λόγια του Ντοστογιέφσκι για να ταυτίσει τον Χριστό με την «απόλυτη αλήθεια και ομορφιά», ενώ μέσω του Σολζενίτσιν περιγράφει τη βεβαιότητα της θείας πρόνοιας όταν η ανθρώπινη σκέψη παραπαίει από την αμφιβολία.

Απευθυνόμενος στους πιστούς των επαρχιών Κισάμου και Σελίνου, ο κ. Αμφιλόχιος θέτει το ερώτημα της στάσης τους απέναντι στις σύγχρονες «φυλακές» της απομόνωσης, του καταναλωτισμού και του καιροσκοπισμού.

Η επιλογή: Ανάσταση της αγάπης ή σταύρωση του άλλου;

Κλείνοντας το μήνυμά του, ο Μητροπολίτης Κισάμου και Σελίνου δανείζεται μια ισχυρή διατύπωση του μακαριστού Μητροπολίτη Σισανίου Παύλου, θέτοντας ένα δίλημμα ηθικής φύσεως: «Ή θα σταυρώσουμε τον εγωισμό μας για να φτάσουμε στην Ανάσταση της αγάπης, ή θα σταυρώνουμε τους άλλους, νομίζοντας ότι έτσι θα ζήσουμε εμείς».

Η εγκύκλιος καταλήγει με ένα υπαρξιακό ερώτημα που απευθύνεται στον κάθε πολίτη προσωπικά, πέρα από το εθιμοτυπικό πλαίσιο των ημερών: «Ο Χριστός Ανέστη! Εμείς θα αναστηθούμε;;».

“ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΠΑΣΧΑ 2026

Προς:

Τον Ιερό Κλήρο, τις Μοναστικές Αδελφότητες

και τον ευσεβή και φιλόθεο λαό

των Επαρχιών Κισάμου και Σελίνου.

«Ιησούν ζητείτε τον Ναζαρηνόν τον εσταυρωμένον·

ηγέρθη, ουκ έστιν ώδε»

Φωτόμορφα και ευλογημένα τέκνα της Εκκλησίας μας,

«Εορτήν εορτών και πανήγυριν πανηγύρεων» ονομάζει ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός το Άγιο Πάσχα, την Ανάσταση, που μας αξιώνει η αγάπη του Χριστού μας να εορτάζουμε και φέτος. Το γεγονός της Αναστάσεως γίνεται σημαία θριάμβου. Πάνω σ αὐτό στηρίζεται η Εκκλησία του Χριστού. «Το φαιδρόν της Αναστάσεως κήρυγμα» διαλύει την ζοφερή ατμόσφαιρα της απογοητεύσεως, του φόβου και της θλίψεως. «Χριστός εκ νεκρών εγήγερται». Οι ελπίδες αναζωογονούνται. Η κατήφεια παραχωρεί την θέση της στην χαρά. Ο φόβος και το σκοτάδι διαλύονται από το Ανέσπερο Φως του κενού Μνημείου του Χριστού μας. Η ελπίδα ανασταίνεται.

Η ζωή μας γίνεται αισθητή από την ελπίδα. Υπό αυτήν την προοπτική κανένα ανθρώπινο πρόσωπο δεν είναι μία μάταιη και καταδικασμένη εκ των προτέρων ύπαρξη. «Αν αναστηθήκατε μαζί με τον Χριστό», μας λέει ο Απόστολος Παύλος, «τότε αγωνιστείτε γι’ αυτά που είναι επάνω», εκεί που είναι ο Χριστός. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι χρειάζεται να ζούμε αδιαφορώντας για την ζωή και τις ανάγκες της. Το αντίθετο. Σημαίνει ότι ο αγώνας της ζωής μας χρειάζεται να είναι αγώνας ποιοτικός. Αγώνας για την δικαιοσύνη, την αγάπη, την ελευθερία και την αλήθεια. Αγώνας δηλαδή που θα μας ελευθερώνει από το αυτοείδωλό μας και από ο,τι μας κλείνει στον εαυτό μας και θα πλαταίνει την καρδιά και τον νου μας.

Γιατί, όπως σημειώνει και ο μακάριος Γέροντας Βασίλειος, Προηγούμενος της Ιεράς Μονής Ιβήρων: «Είναι άρρωστος ο δυνατός που δεν αγαπά και αυτοκαταδικάζεται αυτός που δεν αντέχει τον άλλον». Τα πάντα χρειάζεται να τα βλέπουμε στην ζωή μας και να ζούμε την ζωή μας υπό το φως του πρωινού του Πάσχα, της Αναστάσεως, καθώς Εκείνος, ο αναστάς Κύριος, είναι, εν τέλει, ο Κύριος και ο Κριτής του κόσμου και της ιστορίας. Στον πληγωμένο και κατακερματισμένο κόσμο που ζούμε, σε εποχές όπου οι άνθρωποι, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, είναι μπερδεμένοι, ταραγμένοι, φοβισμένοι και ανήσυχοι, η Εκκλησία του Χριστού μας καλεί να ζήσουμε την Ανάσταση του Χριστού. Να ζήσουμε την χαρά της Αναστάσεως, που είναι η μοναδική αναίρεση του θανάτου, η μοναδική καταξίωση του ανθρώπου, καθώς η Ανάσταση του Χριστού είναι πηγή ανεξάντλητης δύναμης• δύναμης που μας κρατά όρθιους και δυνατούς, πέρα από κάθε δυσκολία, πέρα από κάθε εμπόδιο, πέρα από κάθε κρίση. Γεμίζει φως και νόημα την πορεία του ανθρώπου, και καλεί, με το στόμα του υμνωδού, τον κάθε έναν από εμάς προσωπικά με την πρόσκληση: «Δεύτε λάβετε φως, εκ του ανεσπέρου Φωτός και δοξάσατε Χριστόν τον Αναστάντα εκ νεκρών».

Γιατί, όπως γράφει και ο Ντοστογιέφσκυ: «…δεν υπάρχει πιο αγαθό, πιο βαθύ και πιο τέλειο από τον Χριστό. Κι αν ο Χριστός είναι το πιο βαθύ και τέλειο αγαθό, τότε δεν μπορεί παρά να είναι και η πιο μεγάλη αλήθεια, η απόλυτη αλήθεια. Γιατί στον Χριστό, ως Θεό, ταυτίζεται το απόλυτο αγαθό και η απόλυτη αλήθεια, όπως ταυτίζεται και η απόλυτη ομορφιά».

Μέσα σε αυτήν την ομορφιά και την χαρά της Αναστάσεως, ας διερωτηθούμε, αγαπημένα παιδιά της Εκκλησίας μας: Αλήθεια, πόσοι από εμάς, στις προκλήσεις των καιρών, στην φυλακή της μονώσεώς μας, στην σκλαβιά της καταναλώσεως, του καιροσκοπισμού και του ατομισμού, απαντούμε με τα λόγια του Σολζενίτσυν: «Όταν η σκέψη μου παραπαίει, κλονισμένη από την αμφιβολία, όταν το πνεύμα λιποψυχεί, όταν οι πιο έξυπνοι δε βλέπουν πιο πέρα από το βράδυ και δε ξέρουν τι θα κάνουν το πρωί τότε, Κύριε, μου στέλνεις την φωτεινή

Σου σιγουριά: Εσύ υπάρχεις κι Εσύ θα φροντίσεις να μην κλείσουν όλοι οι δρόμοι του Καλού». Σε αυτό, λοιπόν, το σκοτάδι που γεννά η αμαρτία, καθώς η χαρά μας διαφεύγει και χάνουμε το θάρρος μας, έχουμε ανάγκη να ανοίξουμε τις καρδιές μας και να αφήσουμε τον Χριστό να λάμψει. Να μας καταυγάσει με το Ανέσπερο Φως της Αναστάσεώς Του, καθώς, όπως αναφέρει και ο μακαριστός Μητροπολίτης Σισανίου κυρός Παύλος: «Δύο επιλογές μας έμειναν: Η θα σταυρώσουμε τον εγωισμό και τον φόβο που γεννάει, για να μπορέσουμε να φθάσουμε στην Ανάσταση της αγάπης του Χριστού η θα σταυρώνουμε τους άλλους, νομίζοντας ότι θα ζήσουμε εμείς».

Ο Χριστός όμως Ανέστη! Εμείς θα αναστηθούμε;;

Καλή Ανάσταση!!!

Διάπυρος προς Θεόν Αναστάντι ευχέτης πάντων υμών,

Ο Επίσκοπος και Πνευματικός σας Πατέρας

†Ο Κισάμου & Σελίνου

ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΣ”