Το πολιτικό πλαίσιο και το κόμμα που, κατά την άποψή του, χρειάζεται σήμερα η χώρα, περιγράφει ο Παύλος Πολάκης σε σημερινό άρθρο του στο Documento, ο Παύλος Πολάκης, τονίζοντας ότι τα κόμματα οφείλουν να εκφράζουν συγκεκριμένα κοινωνικά συμφέροντα και όχι να λειτουργούν ως προσωποκεντρικά σχήματα ή «οχήματα» ευκαιριακών μετατοπίσεων.
Τονίζει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ «είναι ο χώρος που θέλει και μπορεί να σχεδιάσει και να υλοποιήσει μια νέα κυβερνητική προσπάθεια της προοδευτικής, δημοκρατικής παράταξης στην Ελλάδα» και προτάσσει ένα πρόγραμμα με κατάργηση μνημονιακών νόμων, ενίσχυση του κοινωνικού κράτους, θεσμικές αλλαγές στη Δικαιοσύνη, νέο παραγωγικό μοντέλο και σαφή εξωτερική πολιτική.
Παράλληλα, καλεί σε συμπόρευση τις προοδευτικές δυνάμεις, αλλά και τον Αλέξη Τσίπρα «και τη διαφορετική πολιτική κίνηση που διαφαίνεται ότι επέλεξε να κάνει» όπως αναφέρει χαρακτηριστικά.
Τέλος καλεί τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ «να μη στέλνουν μήνυμα αδράνειας και αναμονής ενός νέου μεσσιανικού σχήματος. Να μη δίνουν την εντύπωση ότι πατάνε ταυτόχρονα σε δύο πολιτικές βάρκες, κάνοντας θολό το αύριο της δημοκρατικής παράταξης».
Αναλυτικά το άρθρο του Παύλου Πολάκη από το Documento:
Τα πολιτικά κόμματα δεν είναι προσωπικά «μαγαζιά» των επικεφαλής τους. Είναι οργανισμοί που εκφράζουν συγκεκριμένα κοινωνικά συμφέροντα και ομάδες πολιτών. Οχι όλων τα συμφέροντα ανεξαιρέτως, όπως διατείνεται η διαδεδομένη εσχάτως Κέντρο-λαγνεία, ή η μόδα με τις ομάδες «ειδικών» τεχνοκρατών που θα βρουν λύσεις για τον λαό. Λες και οι λύσεις στα προβλήματα δεν είναι υπόθεση κοινού νου και πολιτικής επιλογής, αλλά παραμένουν κρυμμένες σε χοντρούς ακαδημαϊκούς τόμους – που λίγοι μόνο έχουν διαβάσει! Ούτε αποτελούν «οχήματα» που ένα πρωί ο επικεφαλής τους αποφασίζει να τα στρίψει μια προς τα αριστερά και μια προς τα δεξιά, ανάλογα με το πού πάει το ρεύμα…
Γι’ αυτό και προσωπικά δεν «τσιμπάω» σε ιδεολογήματα περί «δημοκρατικού καπιταλισμού», «προοδευτικού κέντρου» και άλλων τέτοιων κατασκευών. Τάσσομαι διαχρονικά –και σήμερα μάλιστα περισσότερο– με τη διαρκή κίνηση των ελεύθερα συνεταιρισμένων παραγωγών και των ελεύθερα σκεπτόμενων ανθρώπων! Και δεν τα θεωρώ ουτοπία αυτά. Ταυτόχρονα, επειδή ζω στον 21ο αιώνα και βιώνω την κοινωνική έρημο που διαμορφώνει εδώ και επτά χρόνια η νεοφιλελεύθερη (και συχνά ακροδεξιά) πολιτική της κυβέρνησης Μητσοτάκη, επιλέγω την κυβερνώσα Αριστερά που θα υλοποιήσει σήμερα (κι όχι στο μακρινό –άφταστο– μέλλον) φιλολαϊκές πολιτικές!
Γι’ αυτό παραμένω στον ΣΥΡΙΖΑ, εκτιμώντας ότι είναι ο χώρος που θέλει και μπορεί να σχεδιάσει και να υλοποιήσει μια νέα κυβερνητική προσπάθεια της προοδευτικής, δημοκρατικής παράταξης στην Ελλάδα, με το πρόγραμμα που έχει δημόσια εκφωνήσει στα συνέδριά του. Το πρόγραμμα που έχει ενσωματώσει ένα μεγάλο μέρος από τους έξι πυλώνες που εξήγγειλα ως υποψήφιος στις πρόσφατες προεδρικές εσωκομματικές εκλογές. Πολύ κωδικοποιημένα:
1. Κατάργηση μνημονιακών νόμων και κάποιων νόμων Μητσοτάκη (13ος και 14ος μισθός/ σύνταξη, αναστροφή ιδιωτικοποιήσεων, επαναφορά υπό δημόσιο έλεγχο τουλάχιστον μίας συστημικής τράπεζας, δημόσια ΔΕΗ, καθαρή λύση/ρύθμιση ιδιωτικού χρέους, stop στο αίσχος των funds κ.ά.).
2. Βαθιές θεσμικές τομές στη Δικαιοσύνη (Εθελουσία έξοδος στους άνω των 60, δεύτερη σχολή δικαστών, ενοποίηση προανάκρισης-κύριας ανάκρισης σε υποθέσεις διαφθοράς και δημόσιου συμφέροντος, σ’ αυτές τις υποθέσεις καμία αναβολή μεγαλύτερη του ενός μηνός σε οποιονδήποτε βαθμό κ.ά.).
3. Αλλαγή λειτουργίας του κράτους (Το κράτος να εκπονεί το γενικό σχέδιο, να μοιράζει τα χρήματα και να θέτει τους κανόνες διαχείρισης. Στο τέλος κάθε χρήσης να κάνει ετήσιο κατασταλτικό έλεγχο των αποκεντρωμένων δομών κ.ά.).
4. Επιστροφή στο κοινωνικό κράτος (Stop στα ιδιωτικά «πανεπιστήμια» και στην υποχρηματοδότηση της δημόσιας εκπαίδευσης, γενναία αύξηση αμοιβών δημόσιων λειτουργών και διπλασιασμός αμοιβών στη δημόσια υγεία κ.ά.).
5. Νέο παραγωγικό μοντέλο (Ανασυγκρότηση αγροτοδιατροφικού μοντέλου, αύξηση επιδοτήσεων βάσει παραγωγής, μικρότερη απόσταση μεταξύ παραγωγού – καταναλωτή μέσω συνεταιρισμών, όχι επικάλυψη του Θεσσαλικού Κάμπου με φωτοβολταϊκά, έργα υποδομής, φράγματα, δίκτυα κ.ά.).
6. Εξωτερική πολιτική (Πατριωτική γραμμή χωρίς ήξεις αφήξεις στα εθνικά, μία μόνο η διαφορά μας με την Τουρκία, καμία αναθεώρηση της Συνθήκης της Λωζάννης, καταδίκη πολέμων, συμφερόντων και γενοκτονιών όπως στην Παλαιστίνη κ.α.).
Με βάση τέτοιες προγραμματικές δεσμεύσεις, απόλυτα αναγκαίες για να σηκώσουμε ξανά τη χώρα στα πόδια της και να ξαναφέρουμε στον λαό την ελπίδα για μια ζωή όπως του αξίζει, καλούμε τις υπόλοιπες δυνάμεις που προσδιορίζονται στον προοδευτικό χώρο να τοποθετηθούν ανοιχτά και να μπούμε άμεσα σε διαδικασία συμπόρευσης. Το ίδιο ισχύει και για τον Αλέξη Τσίπρα και τη διαφορετική πολιτική κίνηση που διαφαίνεται ότι επέλεξε να κάνει…
Γι’ αυτό καλώ διαρκώς τους συντρόφους μου στον ΣΥΡΙΖΑ (όσους τουλάχιστον το κάνουν) να μη στέλνουν μήνυμα αδράνειας και αναμονής ενός νέου μεσσιανικού σχήματος. Να μη δίνουν την εντύπωση ότι πατάνε ταυτόχρονα σε δύο πολιτικές βάρκες, κάνοντας θολό το αύριο της δημοκρατικής παράταξης. Να πάψει το (ευτυχώς μειοψηφικό) φαινόμενο, στελέχη της ΚΕ να πρωτοστατούν τοπικά σε συλλογή υπογραφών για τη δημιουργία πυρήνων άλλων υπό ίδρυση πολιτικών σχημάτων. Ο χώρος που θα γεννηθεί το νέο ενωτικό, προοδευτικό κυβερνητικό εγχείρημα είναι εδώ, είναι ο ΣΥΡΙΖΑ και το πρόγραμμά του! Με σημαία τις αρχές και τις αξίες μας και το βλέμμα σταθερά στραμμένο στα συμφέροντα των πολλών, στη δημοκρατία που βασίζεται στη λαϊκή κυριαρχία σε όλα τα επίπεδα και στις πατριωτικές μας παραδόσεις!



