Με την πάνδημη υποδοχή και την επίσημη τελετή ενθρόνισης στον κατάμεστο Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Εισοδίων της Θεοτόκου, ξεκίνησε επισήμως η αρχιερατεία του νέου Μητροπολίτη Κυδωνίας και Αποκορώνου κ. Τίτου. Παρά την έντονη βροχόπτωση, πλήθος πιστών, εκπρόσωποι του κλήρου και της πολιτικής ηγεσίας συγκεντρώθηκαν για να υποδεχθούν τον νέο ποιμενάρχη, ο οποίος στον ενθρονιστήριο λόγο του έθεσε τις βάσεις για μια διοίκηση επικεντρωμένη στον διάλογο, την κοινωνική αλληλεγγύη και την προσέγγιση της νέας γενιάς.

Η τελετή πραγματοποιήθηκε παρουσία του Μητροπολίτη Αυστρίας κ. Αρσενίου, εκπροσώπου του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου, του Αρχιεπισκόπου Κρήτης κ. Ευγενίου και της Υπουργού Παιδείας και Θρησκευμάτων, Σοφίας Ζαχαράκη. Στην πρώτη του επίσημη ομιλία, ο κ. Τίτος υπογράμμισε την αδιάρρηκτη σχέση της Εκκλησίας της Κρήτης με το Οικουμενικό Πατριαρχείο, χαρακτηρίζοντας το Φανάρι ως την «πνευματική καρδιά» και την «πατρική εστία» που διαφυλάσσει την ορθόδοξη παράδοση.

Ιδιαίτερα φορτισμένη ήταν η αναφορά του στους προκατόχους του, με τον νέο Μητροπολίτη να μνημονεύει με ευγνωμοσύνη τον μακαριστό Μητροπολίτη Δαμασκηνό για την εργατικότητα και την πίστη του. Παράλληλα, εξέφρασε τον βαθύ σεβασμό του προς τον πρώην Αρχιεπίσκοπο Κρήτης κ. Ειρηναίο, σημειώνοντας ότι το παράδειγμα της σιωπηλής διακονίας και της προσευχής του αποτελεί ενδυνάμωση για τη δική του πορεία.

Το όραμα για την κοινωνία των Χανίων

Ο νέος Μητροπολίτης δήλωσε ότι από σήμερα «πολιτογραφείται Χανιώτης», εκφράζοντας την ετοιμότητά του να υπηρετήσει τον λαό της Κυδωνίας και του Αποκορώνου όχι ως εξουσιαστής, αλλά ως διάκονος. Αναφερόμενος στην ιστορικότητα του τόπου, μνημόνευσε εμβληματικές προσωπικότητες όπως ο Ελευθέριος Βενιζέλος, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης και ο Μίκης Θεοδωράκης, τονίζοντας ότι οι Χανιώτες διακρίνονται για τη δημιουργικότητα, τη φιλοξενία και την πνευματική τους ωριμότητα.

«Αφουγκράζομαι το αίτημα του χανιώτικου λαού, ο οποίος επιζητεί πνευματική καθοδήγηση, στήριξη και ελπίδα», ανέφερε χαρακτηριστικά, υποσχόμενος μια διοίκηση χωρίς προσωπικές υστεροβουλίες, με μοναδικό γνώμονα την πνευματική ωφέλεια των πιστών.

Εκκλησία και σύγχρονος πολιτισμός

Προσδιορίζοντας τη στρατηγική κατεύθυνση της Μητρόπολης, ο κ. Τίτος απέρριψε τη στείρα απομίμηση προτύπων του παρελθόντος. Υποστήριξε ότι η Εκκλησία οφείλει να διαθέτει «ποιμαντική φαντασία» και να επιδιώκει τον διάλογο με τον σύγχρονο κόσμο, αντί να τον καταδικάζει εκ προοιμίου.

Σύμφωνα με τον νέο ποιμενάρχη, η ενορία πρέπει να λειτουργεί ως κύτταρο ζωής και οικογένεια, όπου η «Λειτουργία μετά τη Λειτουργία» συνεχίζεται μέσα από τη συγχώρεση, τη συμφιλίωση και την έμπρακτη αγάπη στην καθημερινότητα. Επίσης, διαβεβαίωσε για την πρόθεσή του να συνεργαστεί στενά με την Πολιτεία και την Τοπική Αυτοδιοίκηση, σεβόμενος τους διακριτούς ρόλους, αλλά με κοινό στόχο την ευημερία του λαού.

Προτεραιότητα στη νέα γενιά

Κλείνοντας τον λόγο του, ο Μητροπολίτης Τίτος απηύθυνε ειδικό κάλεσμα προς τους νέους και τις νέες των Χανίων. Αναγνώρισε ότι η νέα γενιά αναζητά τη γνησιότητα και απορρίπτει τους συμβιβασμούς, γι’ αυτό και δεσμεύτηκε για μια στάση εγγύτητας και συνοδοιπορίας.

«Θέλω οι νέοι μας να αισθανθούν ότι ανήκουν σε μία Εκκλησία που τους γνωρίζει και τους εμπιστεύεται, δίνοντάς τους χώρο, στέγη και ευθύνη», τόνισε, καλώντας τη νεολαία να αποτελέσει τη ζωντανή φωνή και την ελπίδα της συνέχειας μέσα στο εκκλησιαστικό σώμα.

Ολόκληρος ο Ενθρονιστήριος Λόγος Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Κιδωνίας και Αποκορώνου κ. Τίτου

Σεβασμιότατε Μητροπολίτα Αυστρίας, κύριε Αρσένιε, εκπρόσωπε της Αυτού Θειοτάτης Παναγιότητος του Οικουμενικού Πατριάρχου Κυρίου Κυρίου Βαρθολομαίου, Σεβασμιότατε Αρχιεπίσκοπε Κρήτης και Πρόεδρε της Ιεράς Επαρχιακής Συνόδου της Εκκλησίας Κρήτης κύριε Ευγένιε, Σεβασμιότατε Μητροπολίτα Κισάμου και Σελίνου κύριε Αμφιλόχιε, τοποτηρητά της Ιεράς ταύτης Μητροπόλεως, Σεβασμιότατοι και Θεοφιλέστατοι Άγιοι Αρχιερείς, Εξοχωτάτη κυρία Υπουργέ Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού και εκπρόσωπε της Ελληνικής Κυβερνήσεως, κυρίες και κύριοι Υπουργοί και Βουλευτές, εντιμότατε κύριε Γενικέ Γραμματέα Θρησκευμάτων, κύριε Περιφερειάρχα Κρήτης, κύριοι Δήμαρχοι, κύριοι εκπρόσωποι των πολιτικών, στρατιωτικών, δικαστικών και εκπαιδευτικών αρχών, εντιμολογιότατοι Άρχοντες Οφφικιάλιοι της Μητρός Εκκλησίας, ελλογιμότατοι κύριοι καθηγηταί και καθηγήτριαι των ανωτάτων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, αγαπητοί μου πατέρες και αδελφοί, οσιότατοι μοναχοί και μοναχές, ευλογημένε και περιούσιε λαέ της Ιεράς Μητροπόλεως Κιδωνίας και Αποκορώνου.

Με αισθήματα ολοκάρδιου ευγνωμοσύνης υμνώ και προσκυνώ τον θείον της Εκκλησίας δομήτορα, Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν, την αγίαν της ζωής μου χαράν, την αγίαν της ζωής μου αγάπην, για τα γενόμενα εις εμέ ημέρας ταύτας. Ύμνον ευχαριστίας αναμέλπω προς την Κυρίαν Θεοτόκον, στο πάνσεπτο ναό της οποίας τη στιγμή αυτή δοκιμάζω μίαν από τις μεγαλύτερες συγκινήσεις της ζωής μου.

Η σημερινή ημέρα σηματοδοτεί την εκ μέρους μου ανάληψη των καθηκόντων μου ως ποιμενάρχου της θεοσώστου Μητροπόλεως Κιδωνίας και Αποκορώνου. Ελέω και χάριτι Θεού επελέγην μεταξύ αξίων αδελφών μου, με την σύνεση και σοφία της Ιεράς Επαρχιακής Συνόδου της Εκκλησίας Κρήτης, που έχει το μέγα προνόμιο της κανονικής της αναφοράς στο Οικουμενικό Πατριαρχείο. Ευχαριστώ τον Σεβασμιότατο Αρχιεπίσκοπο και Πρόεδρο αυτής κύριο Ευγένιο, τα μέλη της Εξαρχίας του Οικουμενικού Θρόνου και τα μέλη της Ιεράς Συνόδου για την επιλογή του προσώπου μου. Σας διαβεβαιώ ότι θα εργαστώ με όλες μου τις δυνάμεις ώστε να μην διαψεύσω τις χρηστές ελπίδες που τρέφετε όλοι προς την ελαχιστότητά μου.

Αντιλαμβάνομαι την κρισιμότητα των καιρών. Αφουγκράζομαι το αίτημα του χανιώτικου λαού, ο οποίος επιζητεί από τον νέο επίσκοπό του πνευματική καθοδήγηση, στήριξη, παρηγοριά και ελπίδα. Εύχεσθε, Σεβασμιότατοι Άγιοι Αρχιερείς, να φανώ αντάξιος της εμπιστοσύνης σας και των προσδοκιών του ποιμνίου μου.

Αυτήν την ιερή στιγμή για εμένα δεν μπορώ να μην αναφερθώ με ευγνωμοσύνη και αγάπη στον ποιμενάρχη και γέροντά μου, Μητροπολίτη Πέτρας και Χερρονήσου κύριο Γεράσιμο. Δέκα χρόνια στο πλευρό του υπήρξαν για εμένα σχολείο ζωής και διακονίας. Στέκομαι εδώ σήμερα με βαθιά ευχαριστία προς το πρόσωπό του, για ό,τι καλό και άγιο προσέφερε ως στοργικός πατέρας σε εμένα, ιδιαίτερα το διάστημα αυτό της εκλογής και της χειροτονίας μου. Το παράδειγμα της ζωής και της διακονίας του θα παραμένει στην ψυχή μου ζωντανό. Θα με συνοδεύει πάντοτε η ακρίβεια των λόγων και η επάρκεια των έργων του.

Η σκέψη μου ταξιδεύει αυτήν την ώρα στη Βασιλεύουσα Πόλη του Αυτοκράτορος Κωνσταντίνου. Γιατί στα φύλλα της καρδιάς μου είναι ριζωμένη η Αγία του Χριστού Μεγάλη Εκκλησία, η Μητέρα και Τροφός του Γένους των Ορθοδόξων. Ασπάζομαι βαθυσεβάστως το χέρι του σεμνού, ρηξικέλευθου και οραματιστού ιακοστρόφου, του Παναγιωτάτου Οικουμενικού Πατριάρχου κυρίου κυρίου Βαρθολομαίου.

Ο Οικουμενικός Θρόνος ίσταται για αιώνες πιστός και αμετακίνητος στις μεγάλες ευθύνες και στην αγία του αποστολή. Δίπλα του συμπλέει ως ναυαρχίδα, ως αφοσιωμένη θυγατέρα, η Εκκλησία της Κρήτης, η οποία έχει ιερό χρέος να γίνεται Συγκυρηναίος στον βαρύ Σταυρό, τον οποίο αίρει το ιερό της Ορθοδοξίας κέντρο, εν ταπεινώσει και μεγαλοσύνη, διαφυλάσσοντας άχρι τέλους αλώβητη την ιστορία και απαραχάρακτη την κληρονομία και την ιστορική παράδοση της καθ’ ημάς Ανατολής. Το Φανάρι είναι η πνευματική μας καρδιά, η πατρική μας εστία, που προσφέρει απλόχερα την ελευθερία της εν Χριστώ ζωής.

Σεβασμιότατε Μητροπολίτα Αυστρίας κύριε Αρσένιε, σας ευχαριστώ ιδιαιτέρως για την παρουσία σας σήμερα εδώ. Σας παρακαλώ να μεταφέρετε στον Παναγιότατο την υιική μου ευχαριστία για την εκπροσώπησή του δι’ υμών. Ως εκ των νεωτέρων της Ιεραρχίας του Οικουμενικού Θρόνου, υπόσχομαι ότι θα εργαστώ φιλοτίμως, με γνώμονα τις σεπτές του Πατριάρχου οδηγίες και εντολές, διότι με αυτόν τον τρόπο θα συνεισφέρω και εγώ, έστω κατ’ ελάχιστον, στην ακοίμητο κανδήλα του ανεσπέρου φωτός του αειφώτου Φαναρίου, που φέγγει αδιαλείπτως και καταυγάζει ολόκληρη την Οικουμένη.

Στρέφω τον λόγο μου προς τον Σεβασμιότατο Μητροπολίτη Κισάμου και Σελίνου κύριο Αμφιλόχιο, τον νέο σήμερα τοποτηρητή της Ιεράς Μητροπόλεως. Σας ευχαριστώ θερμά για την προσφώνησή σας και τα καλά σας λόγια. Σας ευγνωμονώ για τη φροντίδα σας καθ’ όλη τη διάρκεια της τοποτηρητείας σας. Κοπιάσατε πολύ για να συνεχιστεί απρόσκοπτα το έργο της χηρευούσης Μητροπόλεως, να διατηρηθεί η ενότητα και η ειρήνη. Σας ευχαριστώ και για την προετοιμασία της υποδοχής μου. Σας διαβεβαιώ ότι θα επιδιώξω τη μεταξύ μας αγαστή συνεργασία για το καλό της Εκκλησίας και του νομού Χανίων. Προσβλέπω δε στην προσευχή, στην αγάπη και στην πολύτιμη πνευματική και διοικητική εμπειρία σας.

Ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου τους εντιμοτάτους άρχοντες του τόπου μας για την οργάνωση της υποδοχής, τα θερμά λόγια τους και την παραδοσιακή υποδοχή τους.

Τέκνα εν Κυρίω αγαπητά και πεφιλημένα. Αρχίζω σήμερα στον θρόνο της Ιεράς Μητροπόλεως Κιδωνίας και Αποκορώνου, έχοντας επίγνωση της ιστορικής συνέχειας της τοπικής Εκκλησίας. Μνημονεύω με σεβασμό και ευχαριστία όλους τους προκατόχους μου, ιδιαιτέρως δε τον τελευταίο κρίκο της αποστολικής αλυσίδας, τον μακαριστό Μητροπολίτη Δαμασκηνό. Με την εργατικότητά του, την ευσυνειδησία του, την αγαθή προαίρεσή του, την καρτερία του στις δοκιμασίες, την πίστη του στον Χριστό και την Εκκλησία, άφησε ανεξίτηλο το αποτύπωμά του στη Μητρόπολή μας. Θα τον θυμόμαστε με ευγνωμοσύνη. Θα τιμούμε πάντοτε τη μνήμη του και θα συνεχίσουμε τα καλά και ωφέλιμα που μας κληροδότησε. Ευλαβώς ανάβουμε ένα κερί στη μνήμη του, αλλά και στη μνήμη όλων των κληρικών και λαϊκών που με τη ζωή και τη διακονία τους κράτησαν άσβεστη τη λυχνία της πίστεως σε αυτόν τον ευλογημένο τόπο.

Με βαθύτατο σεβασμό εκζητώ την ευχή του εκ Κιδωνίας και Αποκορώνου πρώην Αρχιεπισκόπου Κρήτης κυρίου Ειρηναίου. Η απλή και ήρεμη ζωή του στο μέγαρο της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κρήτης, υπό τη φροντίδα του Αρχιεπισκόπου, μας γεμίζει χαρά και ευλογία. Η σιωπή του διδάσκει. Το χαμόγελό του, η αόρατη υπομονή του και η προσευχή του ομιλούν περισσότερο από όσα έλεγε, όταν εκείνος αδιάκοπα έτρεχε και κοπίαζε, χωρίς να δίνει στα βλέφαρά του ύπνο και στους κροτάφους του ανάπαυση. Η νοερή παρουσία του ανάμεσά μας, η αθόρυβη διδασκαλία και το παράδειγμα της αφιέρωσής του με ενδυναμώνει στην πορεία μου.

Βαθιά και ξεχωριστή τιμή αποτελεί για την Εκκλησία της Κρήτης και για τη Μητρόπολή μας η παρουσία της Εξοχωτάτης Υπουργού Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού κυρίας Σοφίας Ζαχαράκη. Σας διαβεβαιώ ότι, στα πλαίσια που διαγράφουν οι ιεροί κανόνες της Εκκλησίας και οι νόμοι του Κράτους, θα επιδιώξω ολοπρόθυμα την αποτελεσματική συνεργασία με την έντιμη ελληνική Πολιτεία και με την τοπική αυτοδιοίκηση α΄ και β΄ βαθμού. Οι ρόλοι μας είναι διακριτοί, αλλά μας ενώνει η αγωνία για την πρόοδο και την ευημερία του λαού μας. Ας αγωνιστούμε από κοινού ώστε η Κρήτη, παρά το διαρκώς μεταβαλλόμενο διεθνές περιβάλλον στο οποίο κυριαρχεί η βία, η καταστροφή, το μίσος, ο φόβος και η μισαλλοδοξία, να παραμείνει γέφυρα ειρηνικής συναντήσεως των πολιτισμών και των λαών. Η Κρήτη και τα Χανιά μας προσκαλούν να καλλιεργήσουμε τον δημοκρατικό διάλογο, τη συμφιλίωση και την αδελφοσύνη ανάμεσα στους λαούς, όπως μας εδίδαξε ο μεγάλος ηγέτης μας Ελευθέριος Βενιζέλος.

Αγαπητοί μου, αισθάνομαι μεγάλη συγκίνηση για τη θερμότατη υποδοχή που μου επεφυλάξατε σήμερα, παρά την έντονη βροχή. Σας ευχαριστώ από καρδιάς για τα καλά σας λόγια και για τις εκδηλώσεις της αγάπης σας, τις οποίες εισπράττω από την ημέρα της εκλογής μου έως και σήμερα. Η τιμή που αποδίδεται δεν απευθύνεται τόσο στο πρόσωπό μου, όσο στην αμέριστη εμπιστοσύνη σας στην κρίση της αγίας μας Εκκλησίας. Συγκινούμαι από την αγάπη σας και τιμώ την εμπιστοσύνη σας.

Με κάλεσε η Εκκλησία να υπηρετήσω το μυστήριο της σωτηρίας των ανθρώπων σε αυτόν τον ευλογημένο τόπο. Όχι ως κύριος, αλλά ως διάκονος. Να ποιμάνω έναν λαό ευγενή, σεμνό και φιλοπρόοδο. Έναν λαό που με σοβαρότητα και τιμή ατενίζει τις ιστορικές του καταβολές και με υπευθυνότητα αγωνίζεται για την ανέλιξη και την προκοπή του. Έναν λαό με παραδοσιακές αρετές, γνήσιο και ευσεβή, που κρατά τη λαμπάδα της πίστεως και της ελπίδος αναμμένη.

Αυτόν τον υπέροχο λαό των Χανίων, όλους εσάς, σας κοιτώ κατάματα και σας λέγω ολοκάρδια ότι βρίσκομαι ανάμεσά σας, έτοιμος να αποκηρύξω οτιδήποτε προσωπικό και υστερόβουλο, χάριν της ιδικής σας πνευματικής ωφελείας και της εν Χριστώ ζωής σας. Από σήμερα πολιτογραφούμαι Χανιώτης.

Έρχομαι να ζήσω τους αιώνες της μαρτυρίας, της δοκιμασμένης πίστης, της σιωπηλής και αδιάκοπης θυσίας της Εκκλησίας των Χανίων, που δεν έπαψε ποτέ να στέκεται ως πνευματικό καταφύγιο του λαού. Καλούμαι να βαδίσω έναν δρόμο από γενεές πιστών και δημιουργών. Γιατί αυτή η γη γέννησε ατσαλένιες ψυχές. Αυτός ο τόπος γέννησε μεγαλόπνοους πολιτικούς, ανθρώπους των γραμμάτων, των τεχνών και των επιστημών.

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος ένωσε με το όραμά του την Κρήτη με την Ελλάδα. Έκανε τον τόπο μας φάρο ιστορίας και πολιτικής. Και ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, με τη σοφία και την αποφασιστικότητά του, κράτησε την Κρήτη ψηλά στον χάρτη του σύγχρονου κόσμου. Ο Μίκης Θεοδωράκης ταξίδεψε με τη μουσική του την ψυχή μας σε κάθε γωνιά του κόσμου. Και τόσοι άλλοι, που με τη ζωή και το έργο τους έκαναν ευφήμως γνωστό το νησί της Κρήτης και τα Χανιά μας.

Ο λαός των Χανίων είναι υπερήφανος για την ιστορία του. Δεν είναι θεατής, αλλά δημιουργός και στρατηγός της ζωής. Οι άνθρωποι εδώ διακρίνονται από την αντοχή, τη φιλοξενία, τη δημιουργικότητα και την πνευματική ωριμότητα. Έχουν αποδείξει ότι μπορούν να κρατήσουν ψηλά τη ζωή τους χωρίς αλαζονεία, να αγκαλιάσουν την αλλαγή χωρίς να χάσουν την ταυτότητά τους και να ενώσουν τις φωνές τους γύρω από κοινά ιδανικά. Η καρδιά των Χανιωτών είναι ζεστή και ανοιχτή.

Αγαπητοί μου, τούτη την ώρα η καρδιά μου θα ήθελε να σας πει πολλά. Η συνείδησή μου όμως με συγκρατεί. Δεν έχω δικαίωμα να δώσω υποσχέσεις. Δεν είναι ώρα υποσχετικών διακηρύξεων και προγραμματικών δηλώσεων. Είναι ώρα ομολογίας.

Ομολογώ ότι δεν φοβάμαι την ευθύνη, διότι εμπιστεύομαι τη δύναμη του Θεού και Πατρός. Ομολογώ ότι γνωρίζω πόσο εύκολα ο άνθρωπος συνηθίζει, πόσο εύκολα η διακονία μπορεί να γίνει καθημερινότητα, πόσο εύκολα ο λόγος μπορεί να γίνει ξύλινος και η καρδιά να γίνει σκληρή. Η μεγαλύτερη απειλή δεν είναι οι εξωτερικές δυσκολίες, αλλά η εσωτερική φθορά. Είναι να χαθεί η προσευχή, να χαθεί η ευαισθησία, να χαθεί η διάκριση, να χαθεί η αίσθηση ότι κάθε άνθρωπος είναι εικόνα του Θεού.

Και οφείλω να πω καθαρά ότι υπάρχει μία και μοναδική ευθύνη: να φανερώνεται ο Χριστός, όπου και αν σταθεί ο επίσκοπος. Σε πόλη ή χωριό, σε ενορία ή μονή, σε σχολείο ή νοσοκομείο, μπροστά σε πλήθος ή σε έναν άνθρωπο, το ίδιο ερώτημα θα τον κρίνει: Υπήρξες γέφυρα ή εμπόδιο; Έγινες πατέρας ή διαχειριστής; Μάρτυρας ή ρήτορας; Έγινες ταπεινός ή αυτάρεσκος;

Η αρχιερωσύνη δεν είναι ανθρώπινο κατόρθωμα, ούτε προσωπική διάκριση, ούτε βήμα ανόδου. Αλλά είναι σταυρός, είναι ευθύνη, είναι δέσμευση και κρίση συνειδήσεως. Στέκομαι μπροστά σας με φόβο, μήπως προδώσω το μέτρο της Εκκλησίας, μήπως χάσω την ταπείνωση, μήπως λησμονήσω ότι η αρχιερωσύνη δεν είναι ένδυμα τιμής αλλά ένδυμα θυσίας. Και αυτή η θυσία ζητά ενέργεια, πίστη, αφοσίωση.

Σας διαβεβαιώ πως, παραδιδόμενος σήμερα πλήρως στον Θεό και Πατέρα όλων μας, δεν υποχωρώ μπροστά στο ύψος της ευθύνης, αλλά υπακούω στο άγιο θέλημα Εκείνου που ποιεί και ζωοποιεί τα πάντα. Γι’ αυτό εκζητώ και τη δική σας προσευχή, τώρα και πάντοτε, ως στήριγμα αληθινό στην αρχιερατεία μου.

Η νέα σελίδα στην ιστορία της τοπικής Εκκλησίας που ξεδιπλώνεται σήμερα εδώ δεν ανήκει μόνο σε έναν άνθρωπο. Η αποστολή και το μέλλον της ευλογημένης αυτής Μητροπόλεως περνά και από τις δικές σας καρδιές, τη δική σας αγάπη. Κοιτώντας τα πρόσωπά σας, το χαμόγελό σας, είμαι σίγουρος πως η αγάπη σας δεν θα με εγκαταλείψει ποτέ.

Αγαπητοί μου, σήμερα μου ανατίθεται το έργο να υπηρετήσω μία Εκκλησία που δεν έπαψε ποτέ να στέκεται ως πνευματικό καταφύγιο του λαού μέσα στους διωγμούς, τις κατακτήσεις, τις σκλαβιές και τους αγώνες. Η Εκκλησία των Χανίων δεν είναι μόνο ιστορία. Δεν υπηρετεί μόνο το χθες, τα ήθη και τα έθιμα, αλλά και το παρόν και το μέλλον, το σήμερα και το αύριο.

Η τοπική μας Εκκλησία παραμένει φορέας μακράς, αλλά πάντοτε ζωντανής παραδόσεως. Το παρελθόν παραμένει δάσκαλος σεβαστός, αλλά δεν μπορεί να είναι και δεσμοφύλακας. Τιμούμε την ιστορία μας με την πρόοδο και τη δημιουργία. Τιμούμε την παράδοσή μας με την αύξησή της, όχι με τη στείρα απομίμηση μορφών και προτύπων από το παρελθόν.

Έτσι λοιπόν, στον τόπο αυτό που γέννησε μεγάλες μορφές της πολιτικής, εθνικής, εκκλησιαστικής και πολιτιστικής ιστορίας του Γένους, καλούμαστε όλοι εμείς — ο επίσκοπος, οι κληρικοί και οι μοναστικές αδελφότητες της Μητροπόλεως — να πορευθούμε, όπως χαρακτηριστικά μας προτρέπει ο Οικουμενικός μας Πατριάρχης:

Η Εκκλησία δίνει και σήμερα την καλήν μαρτυρίαν, απέναντι σε όλες τις εξελίξεις οι οποίες απειλούν την ιερότητα του ανθρωπίνου προσώπου και την ακεραιότητα της δημιουργίας. Η Εκκλησία βιώνει και κηρύττει την αλήθεια της γνήσιας πνευματικής ζωής και του πολιτισμού της αγάπης και της αλληλεγγύης. Δίνει λόγον περί της εν ημίν ελπίδος. Δεν καταδικάζει εκ προοιμίου τον σύγχρονο πολιτισμό, αλλά αγωνίζεται διά την εν Χριστώ μεταμόρφωσή του.

Άρα απαιτείται στην εποχή μας ποιμαντική φαντασία, διάλογος — όχι αντίλογος, μετοχή — όχι αποχή, συγκεκριμένη πράξη — όχι απόκοσμη θεωρία, δημιουργική πρόσληψη — και όχι γενική απόρριψη. Όλα αυτά δεν λειτουργούν σε βάρος της πνευματικότητος και της λατρευτικής ζωής, αλλά αναδεικνύουν την αδιάσπαστον ενότητα της λεγομένης καθέτου και οριζοντίου διαστάσεως της εκκλησιαστικής παρουσίας και μαρτυρίας.

Πιστότητα στην παράδοση της Εκκλησίας δεν είναι εγκλωβισμός στο παρελθόν, αλλά αξιοποίηση της πείρας του παρελθόντος προς όφελος εν τω παρόντι. Η Εκκλησία λαμπρύνεται όταν ανοίγεται, όταν διαλέγεται, όταν προσλαμβάνει τα αγωνιώδη ερωτήματα της εποχής και δίδει, αντί των στερεότυπων απαντήσεων του παρελθόντος, απαντήσεις ζωής και αληθινής ελευθερίας.

Η Εκκλησία αυξάνεται όταν οι ποιμένες γίνονται διάκονοι χαράς και συνοδοιπόροι στον πόνο, μακριά από τη διαχείριση φόβου και ενοχών. Η Ορθοδοξία καλείται να είναι η προφητική φωνή, η οποία θα διακηρύξει την ιερότητα του προσώπου, την προστασία της κτίσεως και την ενότητα του ανθρωπίνου γένους. Καλείται να γίνει η ζύμη, η οποία θα ζυμώσει όλο το φύραμα του κόσμου διά της χάριτος της Αναστάσεως.

Η Ιερά Μητρόπολις Κιδωνίας και Αποκορώνου, με τις ενορίες και τα μοναστήρια της, θα συνεχίσει αυτήν την ιστορική αποστολή: να είναι οίκος πίστεως για κάθε άνθρωπο, να φωτίζει την καθημερινότητα με την παρουσία του Χριστού, να εκφράζει την ενότητα μέσα στη διαφορετικότητα, να συνδέει την παράδοση και το παρελθόν με το παρόν και το μέλλον.

Αυτό σημαίνει ότι η Μητρόπολή μας πρέπει να είναι κύτταρο ζωής. Όχι με την έννοια του ακτιβισμού, όχι με την έννοια της πολυπραγμοσύνης, αλλά με την έννοια της σχέσεως. Να ζήσουμε την ενορία ως οικογένεια. Να ξαναβρούμε τη θέση του καθενός, όχι ως θεατή αλλά ως μέλους. Να καταλάβουμε ότι η Εκκλησία δεν είναι υπηρεσία που προσφέρει θρησκευτικές πράξεις, αλλά κοινωνία προσώπων. Να ξαναμάθουμε ότι η Λειτουργία δεν τελειώνει στο «Δι’ ευχών», αλλά συνεχίζεται ως λειτουργία μετά τη Λειτουργία — στη συγχώρεση, στη συμφιλίωση, στην έμπρακτη αγάπη, στην καθημερινή συνέπεια.

Η καλή μαρτυρία των διακονούντων την Εκκλησία είναι πίστις δι’ αγάπης ενεργουμένη. Δεν έχει απήχηση και δεν πείθει μία ιεροσύνη η οποία επιθυμεί περισσότερο να φαίνεται παρά να είναι, να επιδεικνύεται παρά να θυσιάζεται. Η θυσιαστική ιεροσύνη είναι πάντοτε προσωποκεντρική — συγκεκριμένη σχέση με ζωντανά πρόσωπα, με κατανόηση και ενσυναίσθηση. Η ζωή του κληρικού είναι σχέση ζωής μετά του μεγάλου Αρχιερέως και του αδελφού, υπέρ ου Χριστός απέθανε.

Ο Χριστός, τον οποίον κηρύττει η Ορθοδοξία, καταλύει τα τείχη και οικοδομεί γέφυρες. Ο Σωτήρας του κόσμου είναι Εκείνος ο οποίος προσέγγισε τον αμαρτωλό τελώνη, συνδιαλέχθηκε θεολογικά με τη Σαμαρείτιδα, άπλωσε το χέρι του προς τους περιθωριοποιημένους και τους λησμονημένους της κοινωνίας. Αυτός είναι ο Χριστός της Ορθοδοξίας. Ο Θεός ο οποίος αναζητεί το απολωλός. Ο Θεός της ευσπλαχνίας και της συγγνώμης.

Η ορθόδοξη πίστη μας ταυτίζεται με μια αγκαλιά ανοιχτή, που χωράει τους πάντες χωρίς όρους και προϋποθέσεις. Γιατί κάθε ερμηνεία που περιορίζει τη φιλάνθρωπη θεία αγάπη συνιστά παραχάραξη του Ευαγγελίου.

Ξεχωριστή θέση σε αυτήν τη μητρική αγκαλιά της Εκκλησίας έχουν οι νέοι και οι νέες. Οι νέοι μας δεν έχουν απομακρυνθεί από την πίστη, ούτε αδιαφορούν, όπως λανθασμένα συμπεραίνουν κάποιοι. Αντίθετα, οι νέοι άνθρωποι σήμερα, περισσότερο από ποτέ άλλοτε, κρίνουν, συγκρίνουν, αναζητούν τη γνησιότητα και απορρίπτουν ψευδεπίγραφους συμβιβασμούς και αρρωστημένες πνευματικές παραχαράξεις. Η νέα γενιά απαιτεί συνέπεια λόγων και πράξεων, αυθεντικότητα — και αυτό είναι μία ευλογία και μία πρόκληση για όλους εμάς τους μεγαλυτέρους.

Η νεολαία δεν θα συγκινηθεί από αναμνήσεις του παρελθόντος, εάν αυτές δεν μεταφράζονται σε λόγο ελπίδας για το παρόν και το μέλλον. Γι’ αυτό και η στάση μου απέναντι στους νέους δεν μπορεί παρά να είναι συνέχεια της μακραίωνης ποιμαντικής ευθύνης αυτού του τόπου: στάση εγγύτητας, συνοδοιπορίας και μαρτυρίας.

Θέλω οι νέοι μας να αισθανθούν ότι ανήκουν σε μία Εκκλησία που τους γνωρίζει, τους καταλαβαίνει και εμπιστεύεται τη δυναμική τους. Μια Εκκλησία που δεν φοβάται να τους δώσει χώρο και στέγη, λόγο και ευθύνη. Διότι πάντοτε στην ιστορία αυτού του τόπου οι νέοι και οι νέες ήταν εκείνοι που σήκωσαν το βάρος των αλλαγών και κράτησαν ζωντανή την ελπίδα.

Με αυτή τη συνείδηση και με αυτό το βάρος της ιστορίας, καλώ τη νεολαία του τόπου μας όχι να σταθεί απέναντι στην Εκκλησία, αλλά μέσα στην Εκκλησία, ως ζωντανή φωνή, ως ελπίδα της συνέχειας, ως μαρτυρία ότι η πίστη δεν ανήκει στο παρελθόν αλλά γεννιέται ξανά σε κάθε νέα καρδιά που τολμά να αναζητήσει την αλήθεια.

Με αυτόν τον τρόπο ζωής, η Μητρόπολή μας θα παραμείνει εκείνο που είναι η Εκκλησία: η αγκαλιά του Πατέρα.

Να θυμόμαστε πάντοτε ότι η Εκκλησία δεν πολεμεί — σώζει. Δεν καταδικάζει — συγχωρεί. Δεν θανατώνει — ζωοποιεί. Δεν αποτέμνει — θεραπεύει. Δεν επιτιμά — συμβουλεύει. Δεν υποτιμά — τιμά. Δεν υποβιβάζει — αναβιβάζει. Δεν θλίβει — χαροποιεί. Δεν ταράσσει — ειρηνεύει. Δεν διώκει — περιθάλπει.

Με αυτό το πνεύμα, όσο μου είναι δυνατόν, ως Μητροπολίτης θα σταθώ δίπλα στους κληρικούς μας και στην ιερατική οικογένεια, στις μοναστικές αδελφότητες, στην οικογένεια, στους εκπαιδευτικούς όλων των βαθμίδων, στην εκκλησιαστική εκπαίδευση, στους φοιτητές, στις φοιτήτριες και στους νέους, στις εκπαιδευτικές κοινότητες όλων των βαθμίδων, στα υπερήφανα γηρατειά, στους εμπερίστατους αδελφούς μας και σε κάθε άνθρωπο που θα χρειάζεται τη φροντίδα, την παρηγοριά αλλά και τον λόγο της Εκκλησίας.

Αδελφοί και τέκνα εν Κυρίω αγαπημένα, η καρδιά μου είναι ήδη ανοιχτή προς όλους σας και το χέρι μου είναι ήδη απλωμένο. Ανυπομονώ να συνεργαστώ μαζί σας. Ζητώ τη συστράτευση όλων των υγιών δυνάμεων του τόπου μας για την ευημερία και το κοινό καλό.

Ζητώ συγγνώμη διότι σας κούρασα. Η ομιλία μου αυτή ήταν μια προσωπική εξομολόγηση. Προσπάθησα να σας ανοίξω την αρχιερατική μου καρδιά και να μοιραστώ τους πόθους και τους προβληματισμούς μου. Σας παρακαλώ, σας αιτούμαι: δώστε μου το χέρι σας, για να σας δώσω την καρδιά μου.

Σας ευχαριστώ όλους και όλες που είστε σήμερα παρόντες και συνοδεύετε τον πρώτο βηματισμό μου στη Μητρόπολη που μου επεφύλαξε η πρόνοια του Θεού. Δεν σας υπόσχομαι θαύματα. Σας λέω μόνο ότι ήρθα για εσάς και θα μείνω εδώ για εσάς. Εσείς είστε πλέον η χαρά μου και ο στέφανός μου. Σας ασπάζομαι όλους και σας ευλογώ.

Στέλνω μήνυμα αγάπης και τιμής στους απανταχού της Οικουμένης Χανιώτες, που δίδουν ηχηρό παρόν με ήθος και αξιοπρέπεια σε κάθε γωνιά της γης. Ευχαριστώ ιδιαίτερα όσους ήλθαν από μακριά για να συμμετάσχουν στη χαρά της Εκκλησίας. Ευχαριστώ τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, τον τύπο, την τηλεόραση και το ραδιόφωνο για την κάλυψη της εκλογής, της χειροτονίας και της ενθρονίσεώς μου.

Ζητώ τις πρεσβείες πάντων των φωτοειδών αστέρων της Εκκλησίας των Χανίων, πάντων των Αγίων που πότισαν με το αίμα τους και την ομολογία τους την καλλιέλαιο της κρητικής μας Εκκλησίας. Ζητώ την ευχή του μακαριστού γέροντός μου, Μητροπολίτου Πέτρας και Χερρονήσου κυρίου Νεκταρίου, ο οποίος περιετύλιξε και προστάτευσε τη ζωή μου εκ νεότητός μου από κάθε προσβολή εναντίον. Ζητώ τις προσευχές και του ευλογημένου ποιμνίου της Ιεράς Μητροπόλεως Πέτρας και Χερρονήσου, το οποίο διηκόνησα για πολλά χρόνια. Τους ευχαριστώ όλους, κληρικούς και λαϊκούς, που με συνόδευσαν από τις αυλές της Μεγάλης Παναγίας Νεαπόλεως και με παραδίδουν σήμερα στην αγκαλιά της Παναγίας των Χανίων.

Ευχαριστώ τα πνευματικά μου παιδιά που με στήριξαν και με στηρίζουν με την προσευχή και την παρουσία τους σήμερα εδώ. Τα ευχαριστώ κατά πάντα και διά πάντα.

Το λοιπόν, αδελφοί, τα της ειρήνης διώκωμεν και τα της οικοδομής της εις αλλήλους. Κύριος ο Θεός ευλογητός. Κύριος ημέραν καθ’ ημέραν κατευοδώσει ημίν, ο Θεός των σωτηρίων ημών, ο Θεός ημών, ο Θεός του σώζειν. Πρεσβείαις της Παναχράντου Αυτού Μητρός και πάντων των Κρητών Αγίων. Αμήν.