Στο πλαίσιο της καταξιωμένης σειράς «The Interview» των New York Times, η οποία φιλοξενεί συνομιλίες με τις πλέον επιδραστικές προσωπικότητες του σύγχρονου πολιτισμού, της πολιτικής και των επιχειρήσεων, η Lulu Garcia-Navarro ταξίδεψε στο Μέιν για μια εκ βαθέων συζήτηση με τον Τάκερ Κάρλσον.
Η συνέντευξη αυτή, η οποία αποτελεί μέρος της προσπάθειας των David Marchese και Lulu Garcia-Navarro να φωτίσουν τα κίνητρα και τον αντίκτυπο των ηγετικών φυσιογνωμιών της εποχής μας, καταγράφει μια ιστορική μετατόπιση: την οριστική ρήξη του Κάρλσον με τον Ντόναλντ Τραμπ.
Ο άνθρωπος που υπήρξε επί σειρά ετών ο πλέον ένθερμος υποστηρικτής του πρώην Προέδρου, εμφανίζεται πλέον ως ένας δριμύς επικριτής της διακυβέρνησής του, θέτοντας στο επίκεντρο τη γεωπολιτική εμπλοκή στη Μέση Ανατολή και την απώλεια της ηθικής πυξίδας του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.
Η Lulu Garcia-Navarro, συν-παρουσιάστρια της σειράς που επιδιώκει να αναλύει πώς οι προσωπικότητες αυτές επηρεάζουν τη ζωή των υπολοίπων, συνάντησε έναν Κάρλσον που δεν διστάζει να εκφράσει τη βαθιά του μεταμέλεια για τη στήριξη που παρείχε στον Τραμπ.
Ο Κάρλσον παραδέχεται ότι η στήριξή του προς τον Πρόεδρο θα τον «βασανίζει» για μεγάλο χρονικό διάστημα, καθώς θεωρεί ότι η τρέχουσα πορεία της διοίκησης οδηγεί σε καταστροφή όχι μόνο το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, αλλά και ολόκληρο το έθνος.
Η συζήτηση στο Μέιν ανέδειξε ότι ο καταλύτης αυτής της μεταστροφής υπήρξε η απόφαση για τον πόλεμο με το Ιράν, μια κίνηση που ο Κάρλσον χαρακτηρίζει ως την πλέον ανόητη πράξη στην ιστορία της αμερικανικής προεδρίας.
Το Χρονικό μιας Προαναγγελθείσας Σύγκρουσης: Το Μέτωπο του Ιράν
Η ρήξη του Κάρλσον με τον Λευκό Οίκο εδράζεται στην πεποίθησή του ότι ο Τραμπ πρόδωσε την κεντρική υπόσχεση της εκλογής του το 2016: την αποφυγή των ατελείωτων πολέμων και των προσπαθειών για «αλλαγή καθεστώτος».
Ο Κάρλσον αποκάλυψε στη Garcia-Navarro ότι από το 2015 ασκούσε πιέσεις στον Τραμπ να αντισταθεί στους κύκλους που επιδίωκαν τη σύγκρουση με την Τεχεράνη, υπενθυμίζοντας το αρνητικό παράδειγμα του Ιράκ. Όταν τον Φεβρουάριο του 2026 ο πόλεμος κατέστη πραγματικότητα, ο Κάρλσον ένιωσε, σύμφωνα με τα λεγόμενά του, «απόλυτο πανικό».
Περιέγραψε μάλιστα συναντήσεις στο Όβαλ Γραφείο όπου ο Πρόεδρος εμφανιζόταν χωρίς ενθουσιασμό για τη σύρραξη, επαναλαμβάνοντας μηχανικά το ερώτημα αν ο Κάρλσον επιθυμεί να διαθέτει το Ιράν πυρηνικά όπλα.
Για τον Κάρλσον, αυτή η έλλειψη επιχειρημάτων και ορθολογικού σχεδιασμού κατέστησε σαφές ότι η απόφαση δεν ελήφθη με γνώμονα το αμερικανικό συμφέρον.
Ο Πρόεδρος ως «Όμηρος»: Η Θεωρία της Ξένης Επιρροής
Μια από τις πλέον αμφιλεγόμενες πτυχές της συνέντευξης στους Times ήταν ο ισχυρισμός του Κάρλσον ότι ο Ντόναλντ Τραμπ δεν ενεργεί πλέον ως κυρίαρχος ηγέτης, αλλά ως «αιχμάλωτος» ξένων συμφερόντων και εγχώριων δωρητών. Χρησιμοποίησε μάλιστα τον όρο «σκλαβιά» για να περιγράψει τη σχέση του Προέδρου με τον Μπενιαμίν Νετανιάχου, υποστηρίζοντας ότι το Ισραήλ έχει τον πλήρη έλεγχο των κινήσεων της Ουάσιγκτον.
Ο Κάρλσον ισχυρίστηκε ότι ο Τραμπ αδυνατούσε να επιβάλει εκεχειρία στον Νετανιάχου, καθώς ο τελευταίος υπονόμευε συστηματικά κάθε διαπραγμάτευση με επιθέσεις στον Λίβανο. Σύμφωνα με την ανάλυση που παρέθεσε στη Garcia-Navarro, η αμερικανική ηγεσία έχει υποταχθεί σε μια «υστερία» που εξυπηρετεί τα συμφέροντα μιας ξένης χώρας, θέτοντας σε κίνδυνο την αμερικανική οικονομία και τις ζωές των στρατιωτών.
Ο Κάρλσον επέμεινε ότι η κριτική αυτή δεν αποτελεί αντισημιτισμό, αλλά μια απαραίτητη πράξη πατριωτισμού για έναν πολίτη που βλέπει τη χώρα του να καταστρέφεται.
Οι Σκιώδεις Δυνάμεις της Ουάσιγκτον: Δωρητές και Influencers
Αναζητώντας τα αίτια αυτής της μετάλλαξης, ο Κάρλσον έδειξε προς την κατεύθυνση των μεγάλων δωρητών και μιας συγκεκριμένης ομάδας σχολιαστών που ασκούν επιρροή στον Λευκό Οίκο. Κατονόμασε προσωπικότητες όπως ο Rupert Murdoch, η Miriam Adelson και ο Mark Levin ως τους ανθρώπους που «ψιθυρίζουν» στο αυτί του Προέδρου, υποσχόμενοι μια θέση στην ιστορία ως «λυτρωτή του Ισραήλ».
Στη συνομιλία του με τη Garcia-Navarro, ο Κάρλσον υποστήριξε ότι κανένα μέλος της ίδιας της κυβέρνησης δεν πίεζε ενεργά για τον πόλεμο, αλλά όλη η πίεση προερχόταν από εξωθεσμικά κέντρα εξουσίας.
Αυτή η «νεοσυντηρητική» επικράτηση στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα είναι, κατά τον Κάρλσον, η αιτία που ο Τραμπ εγκατέλειψε τις λαϊκιστικές του ρίζες, επιλέγοντας να υπηρετήσει την «αυτοκρατορία» αντί για τους απλούς πολίτες στο Μπάλτιμορ ή την Ιντιάνα.
Η Ψυχολογία του Οβάλ Γραφείου
Στη συζήτηση με τη Garcia-Navarro, ο Κάρλσον επιχείρησε να σκιαγραφήσει την προσωπικότητα του Ντόναλντ Τραμπ όχι μόνο πολιτικά, αλλά και ψυχολογικά, περιγράφοντας την επαφή μαζί του ως μια εμπειρία που αλλοιώνει την αντίληψη της πραγματικότητας. Χρησιμοποίησε τη μεταφορά του «καπνίσματος χασίς» για να περιγράψει την κατάσταση «ονειροπόλησης» στην οποία εισέρχεται κανείς περνώντας μια μέρα μαζί του, υπονοώντας μια σχεδόν «υπερφυσική» ικανότητα επιβολής.
Σύμφωνα με τον Κάρλσον, αυτή η γοητεία λειτουργεί παραλυτικά για το περιβάλλον του Προέδρου, καλλιεργώντας τη δειλία και τη συμμόρφωση μεταξύ των συμβούλων του.
Ο Κάρλσον παρατήρησε ότι ο Τραμπ, αν και συχνά επιδεικνύει άγνοια για πολλά θέματα, διαθέτει αξιοσημείωτη εννοιολογική διορατικότητα στις δυναμικές της ισχύος. Ωστόσο, στην περίπτωση του πολέμου με το Ιράν, η εκτίμησή του είναι ότι ο Πρόεδρος ενήργησε ως «όμηρος» παρά ως κυρίαρχος λήπτης αποφάσεων.
Η παραίτηση του Joe Kent, κορυφαίου στελέχους πληροφοριών, αμέσως μετά την έναρξη του πολέμου, λειτούργησε για τον Κάρλσον ως επιβεβαίωση ότι η διαδικασία λήψης αποφάσεων ήταν εκτός των φυσιολογικών ορίων.
Η ανάρτηση του Προέδρου το πρωί του Πάσχα η οποία έσπασε οριστικά το γυαλί
Μια από τις πλέον απροσδόκητες στιγμές της συνέντευξης ήταν η αναφορά του Κάρλσον στο ηθικό και πνευματικό υπόβαθρο της ρήξης του με τον Τραμπ. Ο καταλύτης υπήρξε μια ανάρτηση του Προέδρου το πρωί του Πάσχα, στην οποία χρησιμοποιούσε βωμολοχίες και απειλούσε με καταστροφή αμάχων.
Ο Κάρλσον χαρακτήρισε την πράξη αυτή ως «ηθικό έγκλημα» και «ύβρη», υποστηρίζοντας ότι ένας ηγέτης δεν μπορεί να χλευάζει την πίστη των ανθρώπων —είτε πρόκειται για τον Χριστιανισμό είτε για το Ισλάμ— και να τοποθετεί τον εαυτό του στη θέση του Θεού.
Η συζήτηση επεκτάθηκε και στις φήμες που θέλουν τον Κάρλσον να εξετάζει αν ο Τραμπ αποτελεί την ενσάρκωση του «Αντιχρίστου». Αν και ο ίδιος απέφυγε να υιοθετήσει τον όρο με θεολογική ακρίβεια, παραδέχθηκε ότι η αυτοθέωση του Τραμπ αποτελεί «κόκκινη γραμμή» για κάθε Χριστιανό.
«Υπάρχουν αόρατες δυνάμεις που δρουν… υπάρχει ένα πνευματικό βασίλειο και είμαστε υποκείμενοι σε αυτές τις δυνάμεις», ανέφερε, υπογραμμίζοντας ότι η τρέχουσα πολιτική κρίση έχει βαθύτερες, μη υλικές διαστάσεις.
Η Περίπτωση του JD Vance
Ο Κάρλσον εξέφρασε τη συμπόνια του για τον Αντιπρόεδρο JD Vance, τον οποίο θεωρεί «καλό άνθρωπο» που βρίσκεται σε μια εξαιρετικά δυσχερή θέση. Υποστήριξε ότι ο Vance, ο οποίος είχε δεσμευτεί δημόσια κατά των πολέμων «αλλαγής καθεστώτος», αναγκάζεται τώρα να ηγείται διαπραγματεύσεων σε έναν πόλεμο που ο ίδιος θα ήθελε να αποφύγει.
Ο Κάρλσον κατήγγειλε μια ενορχηστρωμένη προσπάθεια υπονόμευσης του Vance από «νεοσυντηρητικούς» κύκλους εντός και εκτός του Λευκού Οίκου, κατονομάζοντας τον Marco Rubio και τους δωρητές Rupert Murdoch και Miriam Adelson ως τους αρχιτέκτονες αυτής της «προδοσίας».
«Η τάξη των δωρητών είναι αμετανόητα νεοσυντηρητική… γι’ αυτό δίνουν χρήματα, για αποτελέσματα σαν αυτά που βλέπουμε σήμερα», δήλωσε στη Garcia-Navarro.
Η Πολιτική των Άκρων: Η Σύγκριση Nick Fuentes και Ted Cruz
Σε μια έντονη στιχομυθία σχετικά με τη συνέντευξη που παραχώρησε στον Nick Fuentes, ο Κάρλσον εξέφρασε την λύπη του για το γεγονός ότι αυτή λειτούργησε ως «αντιπερισπασμός» από τα κύρια θέματα του πολέμου και της οικονομίας.
Ωστόσο, προχώρησε σε μια προκλητική ηθική σύγκριση, υποστηρίζοντας ότι ένας εν ενεργεία Γερουσιαστής όπως ο Ted Cruz είναι «πιο αποτρόπαιος» από έναν «26χρονο με λέξεις», καθώς ο Cruz έχει τη δύναμη να ψηφίζει για τον θάνατο αθώων ανθρώπων.
Ο Κάρλσον επέμεινε ότι η «γλώσσα της γενοκτονίας» δεν ξεκινά από το περιθώριο, αλλά από τους θεσμικούς παράγοντες που αποδέχονται τον θάνατο χιλιάδων αμάχων στη Γάζα ως κάτι «απολύτως φυσιολογικό».
Η Οικονομία ως η Πραγματική Επαναστατική Δύναμη
Αναλύοντας το μέλλον της αμερικανικής πολιτικής, ο Κάρλσον υποστήριξε ότι οι συζητήσεις για τη φυλή, την εθνότητα και τη θρησκεία αποτελούν τεχνητούς αντιπερισπασμούς. Η πραγματική «φωτιά» βρίσκεται στην οικονομική απόγνωση των νέων Αμερικανών, οι οποίοι, όπως ανέφερε, έχουν «πεταχτεί στα σκουπίδια» από τη γενιά των Baby Boomers.
Περιέγραψε ένα σύστημα όπου το κεφάλαιο φορολογείται με το μισό συντελεστή από την εργασία, δημιουργώντας μια «πυραμιδωτή» οικονομία που οδηγεί αναπόφευκτα στη ριζοσπαστικοποίηση.
-
Οικονομική Απόγνωση: Αναφορά σε απόφοιτους του Stanford που αδυνατούν να βρουν εργασία.
-
Ταξικό Χάσμα: Η συσσώρευση πλούτου από μια μικρή ελίτ εις βάρος της μεσαίας τάξης.
-
Ριζοσπαστικοποίηση: Η πρόβλεψη για βίαιες κοινωνικές εκρήξεις λόγω της ματαιωμένης οικονομικής προοπτικής.
Η Στρατηγική του «Διαίρει και Βασίλευε» των Media
Ο Κάρλσον εξαπέλυσε δριμεία επίθεση στα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης, συμπεριλαμβανομένων των New York Times, κατηγορώντας τα ότι τροφοδοτούν το φυλετικό μίσος για να αποτρέψουν μια ταξική εξέγερση.
Θυμήθηκε το κίνημα «Occupy Wall Street» ως τη μοναδική στιγμή που η αριστερά είχε μια σωστή διάγνωση της τραπεζικής ασυδοσίας, η οποία όμως γρήγορα «πνίγηκε» από τη ρητορική περί «λευκής υπεροχής» και «ρατσισμού».
Κατά την άποψή του, η ελίτ της Ουάσιγκτον προτιμά έναν «φυλετικό πόλεμο» από μια συζήτηση για το πώς κατανέμεται το χρήμα στην αμερικανική κοινωνία.
Η Αυτοκριτική ενός Παλιού Συμμάχου: Η Ομολογία του Λάθους
Σε μια σπάνια στιγμή δημόσιας αυτοκριτικής, ο Κάρλσον παραδέχθηκε στη Garcia-Navarro ότι έκανε λάθος που εμπιστεύτηκε τον Τραμπ. Αν και δεν μετανιώνει για την ψήφο του το 2016 έναντι της Χίλαρι Κλίντον —την οποία χαρακτήρισε ως «αλλόκοτη νεοσυντηρητική»— ζήτησε συγγνώμη επειδή επανέλαβε τα προεκλογικά συνθήματα του Τραμπ ως αληθινά.
«Η ομολογία του λάθους είναι το εισιτήριο εισόδου στη σοβαρή συζήτηση», ανέφερε, προσθέτοντας ότι η Ουάσιγκτον πάσχει από έναν κύκλο κακών αποφάσεων επειδή κανείς δεν λογοδοτεί ποτέ για τις αποτυχίες του, από τον πόλεμο στο Ιράκ μέχρι την οικονομική κρίση.
Το Μέλλον πέρα από τα «Σάπια» Κόμματα
Η συνέντευξη ολοκληρώθηκε με τον Κάρλσον να δηλώνει «μη ευθυγραμμισμένος» (non-aligned). Χαρακτήρισε τόσο το Δημοκρατικό όσο και το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα ως «σάπια πέρα από κάθε επισκευή», υποστηρίζοντας ότι κανένα δεν ενδιαφέρεται πραγματικά για τους πολίτες του. Ο ίδιος οραματίζεται την ανάδυση ενός νέου πολιτικού φορέα που θα επικεντρώνεται αποκλειστικά στο αμερικανικό συμφέρον, αν και διευκρίνισε ότι δεν σκοπεύει να τον ιδρύσει ο ίδιος.
Η μαρτυρία του Τάκερ Κάρλσον στους Times παραμένει μια ισχυρή ένδειξη της πνευματικής και πολιτικής αποσύνθεσης που βιώνει η υπερδύναμη. Σε έναν κόσμο που αλλάζει με «ιλιγγιώδεις ρυθμούς» από το 1991, ο Κάρλσον επιλέγει τον δρόμο της αμφισβήτησης των δικών του παλιών βεβαιοτήτων, παραμένοντας μια αμφιλεγόμενη αλλά κεντρική φωνή στη δίνη του νέου αμερικανικού τοπίου
Το ξέρουμε…
Το να βλέπετε αυτά τα μηνύματα μπορεί να είναι κουραστικό. Και να είστε σίγουροί ότι ούτε κι εμείς βρίσκουμε κάποια ευχαρίστηση από το να τα γράφουμε... Όμως αυτό το μήνυμα δεν αφορά εμάς. Αφορά κάτι πολύ πιο σημαντικό: την επιβίωση της ανεξάρτητης, μαχητικής δημοσιογραφίας στην Kρήτη.
Η στήριξη σας είναι σημαντική γιατί μας επιτρέπει να:
- - Κάνουμε ρεπορτάζ χωρίς φόβο και εξαρτήσεις. Κανείς δεν μας υπαγορεύει τι να πούμε ή τι να αποσιωπήσουμε.
- - Κρατάμε τη δημοσιογραφία μας προσβάσιμη σε όλους, ακόμη και σε αυτούς που δεν έχουν την ικανότητα να πληρώσουν. Χωρίς paywall, χωρίς προνόμια μόνο για όσους έχουν την οικονομική δυνατότητα.
Η απλή αλήθεια είναι ότι τα έσοδα διαρκώς συρρικνώνονται. Αν πιστεύετε ότι μια πραγματικά ελεύθερη ενημέρωση είναι ζωτικής σημασίας για τη δημοκρατία και τον έλεγχο της εξουσίας, τότε δώστε μας τη δύναμη να συνεχίσουμε.
Σας ευχαριστούμε θερμά.
