Του Στυλιανού Πετρουλάκη

Το στρατηγικό πλαίσιο πολιτικής που προώθησε ο Ανδρέας Παπανδρέου για το κυπριακό, την πρώτη τετραετία της κυβέρνησης του ήταν:

Πρώτο, η ένταξη της Κύπρου στην Ε.Ε.

Και δεύτερο, η δημιουργία του ενιαίου αμυντικού δόγματος Ελλάδας – Κύπρου.

Για το ενιαίο αμυντικό δόγμα γνωρίζω αρκετά, γιατί εργάσθηκα εδώ αλλά περισσότερο στην Κύπρο μαζί με άλλους μία διετία 1987 -1989, για την ίδρυση και την αποτελεσματική λειτουργία του.

Το παρεξηγημένο, για λίγους ευτυχώς, αμυντικό δόγμα δεν ήταν μια ομπρέλα με την οποία θα σκεπάζαμε την Κύπρο, για να αισθάνονται ασφάλεια οι Κύπριοι Έλληνες, αλλά προέβλεπε και έκανε πράξη από το 1987:

1. Ενιαίο μέτωπο από τον Έβρο μέχρι και την Κύπρο. Πόλεμος στην Κύπρο πόλεμος και στην Ελλάδα και αντίστροφα.

2. Την ενίσχυση της Εθνικής Φρουράς με σύγχρονα άρματα μάχης, πυροβόλα όπλα, αντιαεροπορικά όπλα, ελικόπτερα, ραντάρ, βλήματα, κλπ – κλπ.

3.Την ανάπτυξη σύγχρονων ηλεκτρονικών και τηλεπικοινωνιακών εγκαταστάσεων και μέσων.

4. Την κατασκευή κατάλληλων στρατιωτικών υποδομών, αεροδρόμιο Πάφου, εγκαταστάσεις ραντάρ, κλπ- κλπ.

5. Την κοινή σχεδίαση και τη διεξαγωγή κοινών ασκήσεων.

Οι πρόεδροι, Κυπριανού μέχρι τέλος του 1987 και Γ. Βασιλείου, 1988 – 1993, φρόντισαν για την αγορά σύγχρονων όπλων και τη δημιουργία των υποδομών, αλλά δεν δέχθηκαν τη δημοσιοποίηση του κοινού δόγματος και τη διεξαγωγή κοινών ασκήσεων με την Ελλάδα.

Αντίθετα το 1994, με την κυβέρνηση ξανά του Ανδρέα Παπανδρέου στην Ελλάδα και πρόεδρο τον Γλαύκο Κληρίδη στην Κύπρο, δημοσιοποιήθηκε η ύπαρξη του ενιαίου αμυντικού δόγματος και ξεκίνησε η κοινή εκτέλεση ασκήσεων με αεροπορική υποστήριξη στο νησί.

Το 1994 υπουργός Άμυνας στην Ελλάδα ήταν ο Γεράσιμος Αρσένης.