Ο Τάκερ Κάρλσον αμφισβητεί ευθέως το αφήγημα περί αμερικανικών συμφερόντων πίσω από τη στρατιωτική επιχείρηση στο Ιράν — Κατονομάζει ως κινητήρια δύναμη τον Μπέντζαμιν Νετανιάχου και τη φιλοδοξία του Ισραήλ για περιφερειακή ηγεμονία — Ανάμεσα στους μεγάλους χαμένους, τα κράτη του Κόλπου, η Ευρώπη και οι ίδιες οι ΗΠΑ

Σαράντα οκτώ ώρες μετά την έναρξη της στρατιωτικής επιχείρησης των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο Ιράν, ο Τάκερ Κάρλσον — ένας από τους πλέον αμφιλεγόμενους και ταυτόχρονα ακολουθούμενους σχολιαστές στις Ηνωμένες Πολιτείες — προχώρησε σε μια ανάλυση που αντιστρέφει πλήρως το επίσημο αφήγημα. Ο πόλεμος αυτός, υποστηρίζει, δεν ξεκίνησε για τα πυρηνικά του Ιράν, δεν αποσκοπεί στην εθνική ασφάλεια των ΗΠΑ και δεν ωφελεί κανέναν — εκτός, ίσως, από τον πρωθυπουργό του Ισραήλ.

Η τοποθέτηση Κάρλσον, στο πλαίσιο εκτενούς αναλυτικής εκπομπής τη δεύτερη ημέρα του πολέμου, δεν αποτελεί μεμονωμένη φωνή. Αντανακλά μια ολοένα πιο ευρεία αμφισβήτηση εντός της αμερικανικής κοινής γνώμης σχετικά με τους λόγους που η χώρα εμπλέκεται σε μια ακόμη στρατιωτική σύρραξη στη Μέση Ανατολή.

«Αυτός είναι ο πόλεμος του Ισραήλ»

Ο Κάρλσον θέτει τέσσερα ερωτήματα — γιατί συνέβη, ποιος ήταν ο σκοπός, πού οδηγεί και πώς πρέπει να αντιδράσουμε — και ξεκινά από το πρώτο με ευθεία απάντηση: η στρατιωτική επιχείρηση ξεκίνησε επειδή το Ισραήλ το ήθελε.

Ο ίδιος αναφέρεται στις επτά επισκέψεις του Μπέντζαμιν Νετανιάχου στον Λευκό Οίκο τον τελευταίο χρόνο, σημειώνοντας ότι το αίτημα ήταν πάντα το ίδιο: αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν με τη συνδρομή του αμερικανικού στρατού. Επικαλείται τα λόγια του ίδιου του Νετανιάχου, ο οποίος δήλωσε δημοσίως ότι ονειρευόταν αυτή τη στιγμή εδώ και σαράντα χρόνια.

Σύμφωνα με τον Κάρλσον, κανένας στο Πεντάγωνο ή στην αμερικανική κυβέρνηση δεν πίστευε ότι αυτός ο πόλεμος εξυπηρετούσε πρωτίστως τα αμερικανικά συμφέροντα. Τον χαρακτηρίζει ρητά «τον πόλεμο του Ισραήλ» και υποστηρίζει ότι, αν και αυτή η διαπίστωση μπορεί να μοιάζει αποθαρρυντική, αποτελεί αλήθεια που πρέπει να ειπωθεί — ακριβώς για να μην παραμορφωθεί στο μέλλον, όπως έχει συμβεί με άλλους πολέμους στο παρελθόν.

Η αλήθεια για τα πυρηνικά: «Δεν ήταν ποτέ ο πραγματικός λόγος»

Ο Κάρλσον αμφισβητεί ευθέως το αφήγημα ότι ο πόλεμος ξεκίνησε για να αποτραπεί η απόκτηση πυρηνικών από το Ιράν. Αν πράγματι η πυρηνική απειλή ήταν τόσο άμεση, ρωτά, πώς εξηγείται ότι το Ιράν βρισκόταν φερόμενο «στα πρόθυρα» κατασκευής πυρηνικού όπλου εδώ και σαράντα χρόνια;

Ο πραγματικός στόχος, σύμφωνα με τον αμερικανό σχολιαστή, είναι η περιφερειακή ηγεμονία του Ισραήλ — ένα είδος «Δόγματος Μονρόε» για τη Μέση Ανατολή. Το Ισραήλ επιδιώκει να ελέγχει την περιοχή χωρίς περιορισμούς, να εξουδετερώσει κάθε δύναμη που μπορεί να αμφισβητήσει την κυριαρχία του, και να ενισχύσει εδαφικά τη θέση του.

Ο Κάρλσον τονίζει πως αυτή η φιλοδοξία δεν αποτελεί κάτι ασυνήθιστο στη διεθνή πολιτική: κάθε αναπτυσσόμενο κράτος επιδιώκει μεγαλύτερη επιρροή. Η διαφορά, υποστηρίζει, είναι ότι ο αμερικανικός λαός δεν αντιλαμβάνεται τι συμβαίνει, διότι κάθε γεωπολιτικός ανταγωνισμός παρουσιάζεται ως ηθικός αγώνας μεταξύ καλού και κακού.

Πώς εμπλέκονται οι ΗΠΑ: «Ή μαζί μας ή χωρίς εσάς»

Ο σχολιαστής περιγράφει το δίλημμα που αντιμετώπισε η αμερικανική κυβέρνηση. Σύμφωνα με τον ίδιο, ο Υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο αποκάλυψε σε συνομιλία με κοινοβουλευτικούς ηγέτες ότι το Ισραήλ δήλωσε πως θα προχωρήσει ούτως ή άλλως. Οι ΗΠΑ βρέθηκαν μπροστά σε δύο επιλογές: να συμμετάσχουν προσπαθώντας να περιορίσουν την κλίμακα, ή να μείνουν στο περιθώριο, ρισκάροντας τις βάσεις τους, τους πολίτες τους και τις ενεργειακές υποδομές στην περιοχή.

Θεωρητικά, σημειώνει ο Κάρλσον, υπήρχε και μια τρίτη επιλογή: να πουν «όχι» στο Ισραήλ και να απειλήσουν με διακοπή βοήθειας. Όμως αυτή η επιλογή δεν βρέθηκε καν στο τραπέζι. Ο τελευταίος Αμερικανός πρόεδρος που αντιστάθηκε σκληρά στις φιλοδοξίες του Ισραήλ, υπενθυμίζει, ήταν ο Τζον Φ. Κένεντι το 1962, σε αντιπαράθεση με τον Ντέιβιντ Μπεν Γκουριόν για το πυρηνικό πρόγραμμα στη Ντιμόνα. Ο Κένεντι δολοφονήθηκε τον Νοέμβριο του 1963, και ο διάδοχός του, Λίντον Τζόνσον, έδωσε πράσινο φως στο ισραηλινό πυρηνικό πρόγραμμα.

Τα κράτη του Κόλπου: Στόχοι, όχι σύμμαχοι

Ένα από τα πιο εκρηκτικά σημεία της ανάλυσης αφορά τα κράτη του Κόλπου — Κατάρ, Σαουδική Αραβία, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Μπαχρέιν, Κουβέιτ και Ομάν. Ο Κάρλσον υποστηρίζει ότι η αποσταθεροποίησή τους δεν ήταν παρενέργεια, αλλά σκοπός.

Τα κράτη αυτά, εξηγεί, αποτελούν τη μεγαλύτερη δυνητική απειλή για τις ισραηλινές φιλοδοξίες: είναι πλούσια, διπλωματικά ενεργά, με αυξανόμενη παγκόσμια επιρροή. Χώρες όπως το Κατάρ έχουν αναλάβει τον ρόλο της ουδέτερης πλατφόρμας για διεθνείς διαπραγματεύσεις — ένα κενό που άφησε η Ελβετία, σύμφωνα με τον Κάρλσον, αφού αυτή πήρε ανοιχτά πλευρά στη σύγκρουση Ρωσίας-Ουκρανίας.

Η επίθεση στο Ιράν, υποστηρίζει, είχε ως προβλεπόμενη συνέπεια ιρανικά αντίποινα κατά αυτών ακριβώς των κρατών. Εγκαταστάσεις της Saudi Aramco πυρπολήθηκαν, αεροδρόμια στο Ντουμπάι δέχθηκαν πλήγματα, ενώ τα αποθέματα αντιπυραυλικής άμυνας εξαντλούνται. Χώρες που δεν παράγουν τρόφιμα και εξαρτώνται από εισαγωγές, αφαλατωμένο νερό και εμπορικές οδούς βρίσκονται σε ιδιαίτερα ευάλωτη θέση.

Ακόμα πιο αιχμηρή είναι η αναφορά του Κάρλσον σε πληροφορίες — που κατά τα λεγόμενά του δεν έχουν δημοσιευθεί ευρέως — σύμφωνα με τις οποίες αρχές στο Κατάρ και τη Σαουδική Αραβία συνέλαβαν πράκτορες της Μοσάντ που σχεδίαζαν βομβιστικές επιθέσεις σε αυτές τις χώρες, παρά το γεγονός ότι δέχονται ταυτόχρονα πλήγματα από το Ιράν.

Ευρώπη: Ο μεγαλύτερος χαμένος;

Η Ευρώπη, σύμφωνα με τον αμερικανό σχολιαστή, βρίσκεται ανάμεσα στους μεγαλύτερους χαμένους. Η διακοπή εξαγωγών υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG) από το Κατάρ — που αντιπροσωπεύει το 20% της παγκόσμιας προσφοράς — πλήττει άμεσα τη Δυτική Ευρώπη. Ενδεικτικά, ο Κάρλσον αναφέρει ότι το 40% των βρετανικών κατοικιών τροφοδοτείται με αέριο από το Κατάρ.

Πέραν της ενεργειακής κρίσης, μια ενδεχόμενη αποσταθεροποίηση του Ιράν — μια χώρα 92 εκατομμυρίων κατοίκων, στο μέγεθος της Δυτικής Ευρώπης — θα οδηγούσε, κατά τον ίδιο, σε μια νέα προσφυγική κρίση αντίστοιχη ή μεγαλύτερη από αυτήν της Συρίας.

Χερσαίες δυνάμεις: «Ήταν πάντα στο σχέδιο»

Ο Κάρλσον σχολιάζει επίσης τις δηλώσεις του γερουσιαστή Τομ Κότον της Αρκάνσας, ο οποίος δήλωσε ότι ο πρόεδρος δεν σχεδιάζει ανάπτυξη μεγάλης κλίμακας χερσαίων δυνάμεων στο Ιράν. Ο Κάρλσον υπογραμμίζει τη λέξη «μεγάλης κλίμακας»: σημαίνει, κατά την ερμηνεία του, ότι δυνάμεις μικρότερης κλίμακας δεν αποκλείονται. Σημειώνει ότι και ο Υπουργός Άμυνας Πιτ Χέγκσεθ παραδέχθηκε ότι χερσαία εμπλοκή είναι «πιθανή».

Κανένας αναλυτής, υποστηρίζει, δεν πιστεύει ότι αλλαγή καθεστώτος μπορεί να επιτευχθεί αποκλειστικά από αέρος. Το ίδιο δεν έγινε στο Ιράκ, στη Λιβύη ή οπουδήποτε αλλού. Η χερσαία εμπλοκή, κατά τον Κάρλσον, ήταν εξαρχής μέρος του σχεδίου.

Ήδη, η αμερικανική κυβέρνηση επιβεβαίωσε τέσσερις νεκρούς Αμερικανούς στρατιωτικούς, χωρίς να δώσει αναλυτικές ενημερώσεις. Ο Κάρλσον εκφράζει την εκτίμηση ότι ο αριθμός είναι μεγαλύτερος.

Η «αποχώρηση» των ΗΠΑ από τη Μέση Ανατολή

Η πλέον προκλητική θέση του Κάρλσον αφορά τον μακροπρόθεσμο στόχο: η εμπλοκή στο Ιράν, υποστηρίζει, αποσκοπεί σε μια εξαναγκαστική αποχώρηση των ΗΠΑ από τη Μέση Ανατολή. Το σκεπτικό: ο αμερικανικός λαός δεν επιθυμεί απώλειες, η δημοφιλία του πολέμου είναι ελάχιστη και φθίνουσα, και οι σύμμαχοι στον Κόλπο ήδη αμφισβητούν την αξιοπιστία της αμερικανικής «ασπίδας».

Ο Κάρλσον παραλληλίζει αυτή τη στιγμή με την κρίση του Σουέζ το 1956, που σηματοδότησε το τέλος της βρετανικής αυτοκρατορίας στη Μέση Ανατολή. Εκείνη ήταν η στιγμή που ο κόσμος κατάλαβε ότι η Βρετανία δεν μπορεί πια να εγγυηθεί τάξη στην περιοχή. Κατά τον Κάρλσον, αυτή η στιγμή επαναλαμβάνεται τώρα για τις ΗΠΑ — και μάλιστα σκόπιμα.

Τα κράτη του Κόλπου, εξηγεί, ανέχονταν αμερικανικές βάσεις στο έδαφός τους επειδή τους υποσχέθηκαν ότι, σε ώρα κρίσης, οι ΗΠΑ θα τα προστατεύσουν. Αν αυτή η εγγύηση αποδειχθεί κενή, τότε ένα ολόκληρο οικοδόμημα συμμαχιών καταρρέει.

Τουρκία: «Το νέο Ιράν»

Ο Κάρλσον παρουσιάζει βίντεο του πρώην Ισραηλινού πρωθυπουργού Ναφτάλι Μπένετ, ο οποίος προειδοποιεί ότι η Τουρκία αποτελεί τη νέα απειλή. Ο Μπένετ χαρακτήρισε τον Ταγίπ Ερντογάν «εξελιγμένο, επικίνδυνο» και δήλωσε ότι η Τουρκία μαζί με το Κατάρ αποκτούν επιρροή στη Συρία και ευρύτερα στην περιοχή.

Ο Κάρλσον ερμηνεύει τη δήλωση ως εξής: «Όταν ο Μπένετ λέει “επικίνδυνος”, εννοεί “κυρίαρχος” — δηλαδή δεν μπορούμε να τον ελέγξουμε». Η Τουρκία, ως μεγάλη δύναμη στην ανατολική Μεσόγειο, αντιστέκεται στον πλήρη ισραηλινό έλεγχο της περιοχής, και αυτό, κατά τον σχολιαστή, τη θέτει στο στόχαστρο.

Ένα ψεύδος που θα γίνει ιστορία;

Το κεντρικό μήνυμα του Κάρλσον δεν είναι απλώς πολιτικό — είναι ιστοριογραφικό. Προειδοποιεί ότι, αν η αλήθεια για τους λόγους αυτού του πολέμου δεν τεκμηριωθεί τώρα, η ιστορία θα παραμορφωθεί. Σε πενήντα χρόνια, λέει, ίσως οι επόμενες γενιές να μάθουν ότι η σύρραξη ξεκίνησε γιατί ο Αγιατολάχ απειλούσε το Μαϊάμι — μια εκδοχή εξίσου ψεύτικη όσο πολλές αφηγήσεις που σήμερα θεωρούνται αληθείς.

Ένα ψέμα που επαναλαμβάνεται αρκετά δυνατά, αρκετά πολύ καιρό, υποστηρίζει, αποκτά τελικά τη δύναμη πραγματικότητας. Η ιστορία, τονίζει, γράφεται από αυτούς που ελέγχουν την αφήγηση — εκτός αν κάποιοι αποφασίσουν να μιλήσουν ενώ τα γεγονότα είναι ακόμα ζωντανά.