Θα ήταν κωμικό αν δεν ήταν τραγικό…

Μπορεί ένα εμβληματικό έργο να κινδυνεύει να μετατραπεί σε ανέκδοτο; Η περίπτωση της Δημοτικής Αγοράς των Χανίων, τέσσερα χρόνια μετά την έναρξη των εργασιών, ακροβατεί πλέον επικίνδυνα ανάμεσα στην προσδοκία της αποκατάστασης και την κουραστική πραγματικότητα των συνεχών αναβολών. Η επικοινωνιακή διαχείριση του έργου μοιάζει να έχει εξαντλήσει τα όριά της…

Η πρόσφατη ανακοίνωση της 22ας Ιανουαρίου 2026, που μετέθέσε εκ νέου την ολοκλήρωση του έργου –θεωρητικά για τις 30 Ιουνίου, αλλά με τους γνωρίζοντες να «βλέπουν» ακόμα και τα τέλη του 2026– δεν ήταν απλώς άλλη μια παράταση. Ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι της υπομονής για την τοπική κοινωνία, η οποία παρακολουθεί ένα σίριαλ που, αντί για το πολυπόθητο τέλος της, συνεχίζεται εδώ και πολλές… σεζόν.

Μόλις πριν από λίγους μήνες, τον Νοέμβριο του 2025, ο Δήμαρχος Χανίων, μέσα σε κλίμα ευφορίας και υπό τον ήχο επικοινωνιακών τυμπανοκρουσιών, επέβλεπε την τοποθέτηση του ρολογιού στο μνημείο λέγοντας ότι «το έργο τρέχει ξανά». Ωστόσο, η πραγματικότητα τον διέψευσε ξανά.

Το ρολόι μπήκε στη θέση του, αλλά ο χρόνος για την παράδοση της Αγοράς φαίνεται να έχει «παγώσει». Η μετάβαση από την αισιοδοξία του Νοεμβρίου στη διάψευση του Ιανουαρίου αναδεικνύει ένα σοβαρό έλλειμμα στον προγραμματισμό και, κυρίως, στην ειλικρίνεια απέναντι στους πολίτες. Τα δελτία τύπου, αντί να ενημερώνουν, καταλήγουν να προκαλούν, καθώς το «αστείο» με τις ημερομηνίες παράδοσης έχει πλέον παρατραβήξει.

Η «οικογενειακή φωτογραφία» της στασιμότητας

Υπάρχει μια εύστοχη παρομοίωση που κυκλοφορεί πλέον στα χείλη των δημοτών:

Οι επισκέψεις της Δημοτικής Αρχής στο εργοτάξιο θυμίζουν εκείνες τις οικογενειακές φωτογραφίες που βγάζουν οι συγγενείς κάθε χρόνο στο ίδιο ακριβώς σημείο. Το φόντο παραμένει ενοχλητικά ίδιο, και το μόνο που αλλάζει είναι οι φυσιογνωμίες των πρωταγωνιστών που γερνούν με το πέρασμα του χρόνου.

Έτσι και στην περίπτωση της Αγοράς. Πέρασε ένας χρόνος, πέρασαν δύο, τρία, και πλέον φτάσαμε αισίως στα τέσσερα. Το τελετουργικό, όμως, παραμένει αναλλοίωτο:

Ο Δήμαρχος φοράει το προστατευτικό κράνος του, ποζάρει μπροστά στις κάμερες και δηλώνει γεμάτος «θετική ενέργεια» και ικανοποίηση για τους «γοργούς ρυθμούς» ή την «εντατική εξέλιξη» των εργασιών. Μόνο που η εικόνα, όσο καλοσκηνοθετημένη κι αν είναι, δεν μπορεί πια να κρύψει τη σκόνη της καθυστέρησης.

Παραθέτουμε χαρακτηριστικές δηλώσεις και φωτογραφίες του δημάρχου κάθε φορά που επισκέπτεται το εργοταξιο στη δημοτική Αγορά:

Π. Σημανδηράκης (13.10.2022): «Μπορούμε να διαπιστώσουμε ότι οι εργασίες προχωρούν με πολύ γρήγορους ρυθμούς. Είμαστε απόλυτα ικανοποιημένοι από την εξέλιξη των εργασιών, καθώς όλα κυλούν, σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα»

Π. Σημανδηράκης (26.07.2024): “Οι εργασίες προχωρούν πλέον με γοργούς ρυθμούς και όπως βλέπετε συνεχίζονται σε όλα τα επίπεδα των παρεμβάσεων”

Π. Σημανδηράκης: (17.06.2025): “Βρισκόμαστε σήμερα εδώ, στο εργοτάξιο της Δημοτικής Αγοράς, για να διαπιστώσουμε όλοι μαζί ότι το έργο πλέον «τρέχει», έχει αναπτύξει εντατικούς ρυθμούς…”

Π. Σημανδηράκης (10.11.2025): «Τοποθετούμε ξανά το εμβληματικό ρολόι της Δημοτικής Αγοράς, επί της ουσίας ο χρόνος για τη Δημοτική μας Αγορά ξεκινά να «τρέχει» ξανά. Μετά από ένα μεγάλο διάστημα παύσης, η Δημοτική Αγορά παραδίδεται σταδιακά και το επόμενο διάστημα θα παραδοθεί στο σύνολό της στους δημότες, τους καταστηματάρχες και τους επισκέπτες του Δήμου Χανίων.

Κύριε δήμαρχε, σταματήστε τα λόγια και περιορίστε τα δελτία τύπου στα αναγκαία. Στρωθείτε στη δουλειά. Λέτε διαρκώς για γρήγορους και εντατικούς ρυθμούς με τους οποίους προχωρά το έργο – και πέρασαν έτσι τέσσερα χρόνια. Σκεφθείτε δηλαδή αν οι ρυθμοί ήταν αργοί…

Μην την πάθετε κι εσείς σαν τον νεαρό βοσκό στο παραμύθι του Αισώπου με τον βοσκό και τους λύκους. Στο τέλος η αξιοπιστία σας θα έχει ξύσει πάτο κι ό,τι κι αν λέτε οι Χανιώτες δεν θα σας πιστεύουν.

Δύο χρόνια πήρε η κατασκευή της Δημοτικής Αγοράς 100 και πλέον χρόνια πριν, και θα ξεπεράσει τα 4 για να ολοκληρωθεί τον 21ο αιώνα όχι η κατασκευή αλλά το έργο της αποκατάστασης.

Κάπου λοιπόν, έλεος με τις δηλώσεις για το πόσο γρήγορα προχωρά το έργο…

Δεν χρειάζεται να πούμε τίποτα άλλο για να αποτυπωθεί το μέγεθος της αποτυχίας.

Ίσως τελικά καλύτερα θα ήταν να την είχαν γκρεμίσει και να ξεκινούσαν να την κτίζουν από την αρχή. Μπορεί τότε σήμερα να λειτουργούσε.