Του Ben Freeman

Σε μια εποχή που η αμερικανική κοινή γνώμη εκφράζει πρωτοφανή επίπεδα δυσπιστίας تجاه την ισραηλινή κυβέρνηση, το Κογκρέσο μόλις πρότεινε τη σύνδεση των ΗΠΑ με τον ισραηλινό στρατό περισσότερο από ποτέ άλλοτε.

Θαμμένο στην εκδοχή της Βουλής των Αντιπροσώπων για τον Νόμο περί Εξουσιοδότησης Εθνικής Άμυνας (NDAA) του 2027 που κυκλοφόρησε την Τρίτη, βρίσκεται το άρθρο 224, με τίτλο «Πρωτοβουλία Συνεργασίας στον τομέα της Αμυντικής Τεχνολογίας Ηνωμένων Πολιτεών-Ισραήλ». Η διάταξη αυτή θα μπορούσε να υποστηριχθεί ότι θα έκανε περισσότερα για τη διαπλοκή του αμερικανικού στρατού με τον ισραηλινό στρατό από ό,τι τα περισσότερα από 200 δισεκατομμύρια δολάρια (προσαρμοσμένα στον πληθωρισμό) σε στρατιωτική βοήθεια που έχει λάβει το Ισραήλ από τις ΗΠΑ από την ίδρυσή του το 1948.

Το Άρθρο 224 θέτει τις βάσεις για διμερή έρευνα και ανάπτυξη, συμπαραγωγή όπλων, κοινοπραξίες, συμφωνίες αδειοδότησης και φαινομενικά κάθε είδους συνεργασία μεταξύ του αμερικανικού και του ισραηλινού στρατιωτικο-βιομηχανικού συμπλέγματος. Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ συνεργάζονται ήδη σε μεγάλο βαθμό στην αντιπυραυλική άμυνα, αλλά αυτή η διάταξη θα επεκτείνει σημαντικά τον συντονισμό σε σχεδόν κάθε τομέα της αμυντικής τεχνολογίας, συμπεριλαμβανομένης της τεχνητής νοημοσύνης (AI), των κβαντικών υπολογιστών, των αυτόνομων συστημάτων, της κατευθυνόμενης ενέργειας, του κυβερνοχώρου, της βιοτεχνολογίας και πολλών άλλων. Προτείνει επίσης «ενοποίηση δικτύων» (network integration) και «σύντηξη δεδομένων» (data fusion). Με άλλα λόγια, τα δεδομένα του αμερικανικού στρατού θα μπορούσαν σύντομα να είναι δεδομένα του ισραηλινού στρατού.

Εάν θεσπιστεί πλήρως, αυτή η πρόταση θα παρείχε ένα υψηλότερο επίπεδο στρατιωτικο-βιομηχανικής ολοκλήρωσης από αυτό που έχουν οι ΗΠΑ με οποιαδήποτε άλλη χώρα στον κόσμο. Ασφαλώς, οι ΗΠΑ έχουν συνεργαστεί στενά με τους εταίρους τους στο ΝΑΤΟ για τη συμπαραγωγή και τις κοινές αλυσίδες εφοδιασμού, κυρίως μέσω του Σχεδίου Δράσης για την Αμυντική Παραγωγή (Defence Production Action Plan). Και, ως ο νούμερο ένα έμπορος όπλων στον κόσμο, οι ΗΠΑ παρέχουν όπλα σε στρατούς σε όλο τον πλανήτη. Αλλά αυτός είναι κυρίως ένας μονόδρομος, με τις ΗΠΑ να παρέχουν όπλα σε ξένους αγοραστές, οι οποίοι μόνο περιστασιακά κατασκευάζουν οι ίδιοι εξαρτήματα για αυτά τα όπλα, όπως στην περίπτωση της παγκόσμιας αλυσίδας εφοδιασμού του F-35.

Μια διαφορετική πραγματικότητα επιρροής

Το Άρθρο 224 θα ήταν κάτι εντελώς διαφορετικό. Θα συγχώνευε τον αμερικανικό και τον ισραηλινό αμυντικό τομέα σε πολλαπλούς τομείς ζωτικής σημασίας για τα πεδία μάχης του μέλλοντος, όπως τα αυτόνομα συστήματα και ο κυβερνοχώρος. Θα έφερνε επίσης εξαιρετική ισραηλινή επιρροή στις ΗΠΑ, πέρα από αυτήν που ήδη διαθέτει μέσω του ισραηλινού λόμπι και του ισχυρού δικτύου του από influencers στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Θα έδινε στην ισραηλινή κυβέρνηση την ευκαιρία να επεκτείνει σημαντικά έναν από τους πιο ισχυρούς μοχλούς επιρροής στην αμερικανική πολιτική: τις θέσεις εργασίας στις ΗΠΑ. Επεκτείνοντας ή ξεκινώντας νέες εγκαταστάσεις συμπαραγωγής, όπως έχει ήδη κάνει στο Μισισιπή και το Άρκανσο, η ισραηλινή κυβέρνηση θα μπορούσε να καυχιέται ότι παρέχει θέσεις εργασίας σε αμερικανικό έδαφος, εξασφαλίζοντας έτσι συμμάχους μεταξύ των μελών του Κογκρέσου που εκπροσωπούν τις περιφέρειες όπου βρίσκονται αυτές οι θέσεις εργασίας.

Το αποτέλεσμα θα μπορούσε κάλλιστα να είναι ένα πολιτικό σύστημα των ΗΠΑ ακόμη πιο ευάλωτο στις ιδιοτροπίες μιας ισραηλινής κυβέρνησης που φαινομενικά δεν έχει κανέναν ενδοιασμό να παρασύρει τις ΗΠΑ σε στρατιωτικές συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή.

Αυτό το πρωτοφανές επίπεδο στρατιωτικής ολοκλήρωσης ΗΠΑ-Ισραήλ έρχεται σε έντονη αντίθεση με το παραδοσιακό μοντέλο βοήθειας της αμυντικής συνεργασίας, στο οποίο το Ισραήλ ξεχώριζε ήδη ως ο κορυφαίος αποδέκτης αμερικανικής στρατιωτικής βοήθειας. Όπως εκτίθεται σε πρόσφατο ενημερωτικό σημείωμα του Ινστιτούτου Κουίνσι (Quincy Institute), που συντάχθηκε από τον Στίβεν Σάιμον (Steven Simon), αυτή η μετάβαση από ένα μοντέλο βοήθειας σε ένα μοντέλο στρατιωτικής ολοκλήρωσης έχει ανησυχητικές επιπτώσεις, συγκεκριμένα:

• Απώλεια ελέγχου και διαφάνειας: Η μετατόπιση αυτή θα αφαιρέσει τους μηχανισμούς πολιτικής και διπλωματικής εποπτείας που καθιστούν τη σχέση δημόσια υπόλογη, μετακινώντας την από μια ορατή ετήσια ψηφοφορία για τη βοήθεια στους αδιαφανείς μηχανισμούς των αμυντικών προμηθειών, όπου η εποπτεία είναι περιορισμένη και η πολιτική λογοδοσία ελάχιστη. Το αποτέλεσμα θα είναι μια αμυντική σχέση που θα είναι ταυτόχρονα βαθύτερη και λιγότερο διαφανής.

Το πλαίσιο της σύγκρουσης και η κοινή γνώμη

Όλα αυτά συμβαίνουν σε μια εποχή που ο ισραηλικός στρατός έχει χρησιμοποιήσει επανειλημμένα αμερικανικά όπλα σε πλήγματα που έχουν παραβιάσει το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο στη Γάζα, και καθώς το Ισραήλ έχει παραβιάσει επανειλημμένα τις καταπαύσεις του πυρός (όπως και οι ίδιες οι ΗΠΑ) στον αδικαιολόγητο πόλεμο της κυβέρνησης Τραμπ με το Ιράν.

Το τεράστιο χάσμα ανάμεσα σε αυτό που θέλουν οι περισσότεροι Αμερικανοί και σε αυτό που κάνει ο πρόεδρος όσον αφορά το Ισραήλ, καθώς και σε αυτό που προτείνει το Κογκρέσο εδώ, δεν πρέπει να αγνοηθεί. Μόλις το 30% των ερωτηθέντων σε δημοσκόπηση των New York Times/Sienna από τα μέσα Μαΐου πιστεύει ότι ο Τραμπ πήρε «τη σωστή απόφαση» να πάει σε πόλεμο με το Ιράν, με το 64% να λέει ότι ήταν λάθος.

Μια δημοσκόπηση του Ινστιτούτου Διεθνών Υποθέσεων (Institute for Global Affairs) που κυκλοφόρησε νωρίτερα αυτή την εβδομάδα διέσδυσε ακόμη πιο βαθιά στην αμερικανική ψυχοσύνθεση όσον αφορά τον εξοπλισμό του Ισραήλ, διαπιστώνοντας ότι:

«Μόλις 16 τοις εκατό δηλώνει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα πρέπει να συνεχίσουν να προμηθεύουν το Ισραήλ με όπλα χωρίς νέους περιορισμούς. Το 38 τοις εκατό θέλει να σταματήσει εντελώς η προμήθεια όπλων και ένα άλλο 24 τοις εκατό θέλει τα όπλα να εξαρτώνται από τον τρόπο χρήσης τους.»

Ωστόσο, η κατεστημένη ηγεσία και στα δύο κόμματα παραμένει σε μεγάλο βαθμό φιλοϊσραηλινή και συνεχίζει να διαμορφώνει το βασικό νομοθετικό κείμενο προτού οι τροπολογίες και η ευρύτερη συζήτηση στο Κογκρέσο το ανοίξουν στην ολομέλεια, όπως συμβαίνει με αυτή τη διάταξη του NDAA.

Μετατοπίσεις στο πολιτικό σκηνικό

Αν και αργά, το κλίμα και στα δύο κόμματα αλλάζει, καθώς όλο και περισσότερα μέλη τάσσονται κατά του αυξανόμενου χάσματος μεταξύ των ενεργειών του Ισραήλ και των συμφερόντων της Αμερικής.

Για παράδειγμα, ο γερουσιαστής Κρις Βαν Χόλεν (Chris Van Hollen, Δημοκρατικός από το Μέριλαντ) έγραψε στους New York Times την Τρίτη ότι:

«Το Δημοκρατικό Κόμμα έχει παράσχει αντανακλαστική και άνευ όρων υποστήριξη στις ισραηλινές κυβερνήσεις, ακόμη και όταν οι ενέργειές τους υπονομεύουν όλο και περισσότερο τα αμερικανικά συμφέροντα και τις αξίες.»

Στην πλευρά των Ρεπουμπλικάνων, ο βουλευτής Τόμας Μάσι (Thomas Massie, από το Κεντάκι) και η πρώην βουλευτής Μαρτζόρι Τέιλορ Γκριν (Marjorie Taylor Greene, από την Τζόρτζια) έχουν καταγγείλει ανοιχτά τη διαβρωτική επιρροή του ισραηλινού λόμπι — μια στάση που μπορεί, τουλάχιστον εν μέρει, να κόστισε και στους δύο τις έδρες τους στο Κογκρέσο.

Τι μπορούν να κάνουν αυτή τη στιγμή άλλα μέλη του Κογκρέσου που ανησυχούν για τις αποσταθεροποιητικές ενέργειες του Ισραήλ; Να σταματήσουν αμέσως τη στρατιωτικο-βιομηχανική συγχώνευση Ισραήλ-ΗΠΑ. Οι νομοθέτες θα πρέπει να απορρίψουν το Άρθρο 224 από τον NDAA για να αποφύγουν τη βαθιά ενοποίηση με τον στρατό του Ισραήλ σε μια εποχή που ένας αυξανόμενος αριθμός Αμερικανών αντιτίθεται στις ενέργειες του Ισραήλ στην περιοχή.

responsiblestatecraft.org