Από το τραγικό δυστύχημα με την Porsche και τις διοικητικές τομές στην ΕΛ.ΑΣ., μέχρι την εντυπωσιακή πτώση του δείκτη θνησιμότητας κατά 40% το 2025. Τι άλλαξε τελικά στους δρόμους του νησιού;
Η συλλογική μνήμη της Κρήτης παραμένει νωπή από το τραγικό δυστύχημα με την Porsche, που στέρησε τη ζωή στον Παναγιώτη Καρατζή, ένα γεγονός που λειτούργησε ως καταλύτης εξελίξεων. Τότε, υπό το βάρος της κοινωνικής κατακραυγής και κατόπιν εντολής του Πρωθυπουργού, Κυριάκου Μητσοτάκη, δρομολογήθηκαν άμεσες αλλαγές στην ηγεσία της Ελληνικής Αστυνομίας στα Χανιά. Στόχος ήταν η σκλήρυνση της στάσης των αρχών και η εντατικοποίηση των ελέγχων, σε μια προσπάθεια να μπει «φρένο» στην αιματοχυσία της ασφάλτου.
Στο πλαίσιο αυτό, η σκυτάλη της Τροχαίας Χανίων πέρασε στην κ. Ευστρατία Κουλαρά, η οποία μετακινήθηκε από το Ηράκλειο. Η επιλογή δεν ήταν τυχαία: το «μοντέλο» αστυνόμευσης του Ηρακλείου θεωρήθηκε εκείνη την περίοδο πιο αποτελεσματικό, και η μεταφορά της τεχνογνωσίας στα Χανιά κρίθηκε επιβεβλημένη.
Ωστόσο, μια προσεκτική ματιά στα απολογιστικά στοιχεία του 2025 γεννά εύλογα ερωτήματα. Η δραστική μείωση των θανατηφόρων τροχαίων δεν περιορίστηκε στα Χανιά, αλλά επεκτάθηκε οριζόντια σε όλη την Κρήτη, υποδηλώνοντας πως οι αιτίες της βελτίωσης ενδεχομένως να είναι βαθύτερες ή πολυπλοκότερες από τις διοικητικές ανακατατάξεις και μόνο.
Η «μαύρη» χρονιά του 2024 και η ανατροπή
Για να γίνει αντιληπτό το μέγεθος της αλλαγής, αρκεί μια αναδρομή στα στατιστικά δεδομένα. Το 2024 είχε κλείσει με τον τραγικό απολογισμό των 64 νεκρών στους δρόμους του νησιού. Έναν χρόνο αργότερα, η εικόνα είναι σαφώς διαφοροποιημένη.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσιοποίησε ο Γιάννης Λιονάκης, Πρόεδρος του «Συλλόγου Πρόληψης Τροχαίων Ατυχημάτων» (Ε.ΣΥ.ΠΡΟ.Τ.Α.), το 2025 ολοκληρώθηκε με 38 απώλειες ζωών. Πρόκειται για μια εντυπωσιακή πτώση της τάξης του 40%. Αν και η απώλεια έστω και μίας ζωής δεν επιτρέπει πανηγυρισμούς, η στατιστική αυτή απόκλιση καταδεικνύει μια σαφή τάση βελτίωσης σε σχέση με το προηγούμενο έτος.
Η μεταμόρφωση του Ρεθύμνου και η ιδιαιτερότητα των Χανίων
Η ανάλυση των στοιχείων ανά Περιφερειακή Ενότητα, όπως αυτά παρουσιάζονται από τον κ. Λιονάκη, αναδεικνύει ενδιαφέρουσες αντιθέσεις που χρήζουν ερμηνείας.
Τη μεγαλύτερη έκπληξη αποτελεί ο Νομός Ρεθύμνου. Από «αρνητικός πρωταθλητής» το 2024, με 13 νεκρούς και τον υψηλότερο δείκτη θνησιμότητας (156 ανά εκατομμύριο κατοίκων), μετατράπηκε το 2025 στην ασφαλέστερη περιοχή του νησιού. Ο νομός έκλεισε τη χρονιά με μόλις 3 θανάτους και τον χαμηλότερο δείκτη επικινδυνότητας (36), μια μεταστροφή που δύσκολα ερμηνεύεται αποκλειστικά μέσω των μέτρων αστυνόμευσης.
Στον αντίποδα, η περίπτωση των Χανίων παρουσιάζει μια σύνθετη εικόνα. Η μείωση των θυμάτων ήταν αναμφίβολα σημαντική, καθώς από τους 23 νεκρούς του 2024, ο αριθμός έπεσε στους 13 το 2025 (μείωση που αντιστοιχεί στο 35,9% του συνόλου της Κρήτης για το 2024). Παρά ταύτα, και παρά την αλλαγή ηγεσίας και τη σκλήρυνση των μέτρων από την Τροχαία, ο Νομός Χανίων διατηρεί τον υψηλότερο δείκτη θνησιμότητας για το 2025 (84) συγκριτικά με τους υπόλοιπους νομούς του νησιού.
Η εικόνα στην Ανατολική Κρήτη
Σταθεροποιητικές τάσεις με βελτιωμένα νούμερα καταγράφονται και στην υπόλοιπη Κρήτη. Ο Νομός Ηρακλείου, αν και παραμένει πρώτος σε απόλυτο αριθμό θυμάτων με 18 νεκρούς το 2025 (ίδιος αριθμός με το 2024 σε ποσοστά, αλλά μειωμένος ως απόλυτο μέγεθος από τους 23), ακολουθεί τη γενική τάση αποκλιμάκωσης. Τέλος, ο Νομός Λασιθίου συνεχίζει να κινείται σε χαμηλά επίπεδα, καταγράφοντας 4 θανάτους το 2025 έναντι 5 το προηγούμενο έτος.

Τι σημαίνει αυτό για την Κρήτη
Η μείωση κατά 40% στα θανατηφόρα τροχαία αποτελεί αναμφίβολα μια θετική εξέλιξη. Ωστόσο, παραμένει ανοιχτό το ερώτημα σχετικά με τους πραγματικούς παράγοντες που οδήγησαν σε αυτή την αλλαγή. Οι διοικητικές μεταβολές στα Χανιά δεν επαρκούν για να εξηγήσουν την πανκρητική τάση. Η περίπτωση του Ρεθύμνου, ειδικότερα, αποτελεί αντικείμενο περαιτέρω διερεύνησης — πώς ένας νομός που ήταν «πρωταθλητής επικινδυνότητας» μετατράπηκε μέσα σε δώδεκα μήνες στον ασφαλέστερο της Κρήτης;
Η απάντηση ίσως κρύβεται σε έναν συνδυασμό παραγόντων: αυστηρότερους ελέγχους, αλλαγή στη συμπεριφορά των οδηγών, ή ακόμη και τυχαία στατιστική διακύμανση. Όποια κι αν είναι η εξήγηση, τα στοιχεία υπενθυμίζουν ότι η οδική ασφάλεια δεν είναι ούτε δεδομένη ούτε ανέφικτη — είναι αποτέλεσμα επιλογών, πολιτικών και, τελικά, της στάσης μιας κοινωνίας απέναντι στη ζωή.



