Οι πρόσφατες δυσμενείς καιρικές συνθήκες με τους ισχυρούς ανέμους στα Χανιά έφεραν ξανά στο προσκήνιο το χρόνιο ζήτημα του εγκαταλελειμμένου Κλειστού Κολυμβητηρίου Ακρωτηρίου στα Κουνουπιδιανά. Η αποκόλληση και παράσυρση μεγάλων τμημάτων της οροφής από τους ισχυρούς ανέμους δεν αναδεικνύει μόνο την πλήρη απαξίωση μιας υποδομής ολυμπιακών προδιαγραφών, αλλά εγείρει και σοβαρά ερωτήματα για τη δημόσια ασφάλεια, καθώς τα συντρίμμια βρέθηκαν δίπλα στον κεντρικό δρόμο της περιοχής την ώρα που ο χώρος παραμένει προσβάσιμος σε ανήλικους.

Η εικόνα του κτιρίου σήμερα προκαλεί ανησυχία στην τοπική κοινωνία των Κουνουπιδιανών. Η φθορά του χρόνου και η έλλειψη συντήρησης έχουν καταστήσει το κτίσμα ευάλωτο στα στοιχεία της φύσης. Οι ισχυροί άνεμοι πριν λίγες ημέρες είχαν ως αποτέλεσμα να ξηλωθεί μεγάλο τμήμα της στέγης που βρέθηκε να πετά δίπλα από έναν από τους πλέον πολυσύχναστους οδικούς άξονες του Ακρωτηρίου.

Παράλληλα, η εικόνα ερήμωσης φαίνεται να λειτουργεί ως πόλος έλξης για εφήβους, οι οποίοι εισέρχονται στις εγκαταστάσεις αγνοώντας τους σοβαρούς κινδύνους τραυματισμού που ελλοχεύουν από τα σπασμένα τζάμια και την ετοιμόρροπη κατάσταση του κτιρίου.

Άραγε, αν κατά τη διάρκεια της πρόσφατης κακοκαιρίας, μέσα στο κτίριο βρίσκονταν άνθρωποι, τι θα μπορούσε να έχει συμβεί;

Το ιστορικό των απορρίψεων και η ενεργειακή παγίδα

Το Κλειστό Κολυμβητήριο Ακρωτηρίου αποτελεί μία από τις πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις σπατάλης δημόσιου χρήματος στην Κρήτη. Κατασκευασμένο την περίοδο των Ολυμπιακών Αγώνων με προϋπολογισμό που άγγιξε τα πέντε εκατομμύρια ευρώ, το έργο δεν παραδόθηκε ποτέ επίσημα και, κατά συνέπεια, δεν τέθηκε σε λειτουργία ούτε για μία ημέρα.

Η ιστορία της απαξίωσης του κολυμβητηρίου ξεκινά ήδη από το 2007. Τότε, οι δήμοι Χανίων και Ακρωτηρίου είχαν αρνηθεί να αναλάβουν τη διαχείριση της εγκατάστασης, επικαλούμενοι το τεράστιο λειτουργικό κόστος. Με τις τιμές του πετρελαίου εκείνης της εποχής, υπολογιζόταν ότι απαιτούνταν 900.000 ευρώ ετησίως μόνο για τη θέρμανση του νερού της ολυμπιακών προδιαγραφών πισίνας.

Ο αρχικός σχεδιασμός του έργου είχε παραλείψει παντελώς την πρόβλεψη για εναλλακτικές, φιλικές προς το περιβάλλον λύσεις, όπως τα φωτοβολταϊκά συστήματα, γεγονός που το κατέστησε «ανεπιθύμητο» για την τοπική αυτοδιοίκηση.

Η εγκατάλειψη άνοιξε τον δρόμο για τη συστηματική λεηλασία του. Βάνδαλοι εισέβαλαν επανειλημμένα στον χώρο, αφαιρώντας κάθε ίχνος χαλκού και καταστρέφοντας ολοσχερώς τον ακριβό ηλεκτρομηχανολογικό εξοπλισμό. Σήμερα, οι ρημαγμένοι εσωτερικοί χώροι, οι βανδαλισμένοι τοίχοι και ο χορταριασμένος περιβάλλον χώρος συνθέτουν ένα σκηνικό που στοιχειώνει την περιοχή, θυμίζοντας ανάλογα ημιτελή ή εγκαταλελειμμένα κτίρια που κοσμούν κατά τόπους τον νομό Χανίων.

Το Πολυτεχνείο Κρήτης και το κόστος της αποκατάστασης

Τα τελευταία χρόνια, η κυριότητα της εγκατάστασης έχει περιέλθει στο Πολυτεχνείο Κρήτης. Η Πρυτανεία του ιδρύματος αναζητά διαθέσιμα χρηματοδοτικά εργαλεία για την αναβίωση του χώρου, ωστόσο το κόστος κρίνεται πλέον δυσβάσταχτο. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των αρμόδιων τεχνικών υπηρεσιών του Πολυτεχνείου, απαιτείται ένα ποσό της τάξεως των τεσσάρων εκατομμυρίων ευρώ για να καταστεί η πισίνα ξανά λειτουργική.

Συγκεκριμένα, υπολογίζεται ότι τρία εκατομμύρια ευρώ αφορούν τις απαραίτητες δομικές επισκευές και την αποκατάσταση των ζημιών από τις λεηλασίες, ενώ ένα επιπλέον εκατομμύριο απαιτείται για ενεργειακές παρεμβάσεις. Οι τελευταίες κρίνονται ως υποχρεωτικές και ζωτικής σημασίας, καθώς χωρίς τον εκσυγχρονισμό των συστημάτων θέρμανσης και την εγκατάσταση ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, το κόστος λειτουργίας θα καθιστούσε την υποδομή οικονομικά ασύμφορη για το εκπαιδευτικό ίδρυμα.

Η κατάσταση του Κολυμβητηρίου Ακρωτηρίου αποκτά μια ακόμη πιο πικρή διάσταση αν αναλογιστεί κανείς την παράδοση των Χανίων στον υγρό στίβο. Ενώ μια υπερσύγχρονη πισίνα ρημάζει στα Κουνουπιδιανά, οι αθλητές της κολύμβησης και της υδατοσφαίρισης των Χανίων συνεχίζουν να φέρνουν διεθνείς διακρίσεις και μετάλλια, προπονούμενοι συχνά σε οριακές συνθήκες στις υπάρχουσες, επιβαρυμένες υποδομές της πόλης.

Η ανάγκη για μια οριστική λύση στο «φάντασμα» του Ακρωτηρίου δεν είναι πλέον μόνο ζήτημα αθλητικής ανάπτυξης ή αξιοποίησης της δημόσιας περιουσίας. Μετά τις πρόσφατες καταστροφές στην οροφή, μετατρέπεται σε ζήτημα ασφάλειας της ζωής των πολιτών και των διερχόμενων οδηγών. Η αποκατάσταση ή η οριστική σφράγιση του χώρου αποτελεί πλέον επιτακτική ανάγκη, προκειμένου να σταματήσει η εικόνα της ντροπής να «κοσμεί» την είσοδο του Ακρωτηρίου.