Χρησμοί

Κανένα σχόλιο

Της Πηνελόπης Ι. Ντουντουλάκη

Η Φαίδρα ξύπνησε με τη σημαδιακή φράση να αντηχεί ακόμα στο υπνοδωμάτιο: “Είναι μια ζωή, αξίζει να αφήσει κάποιο μήνυμα!…”

-Τι ήταν αυτό? Αναρωτήθηκε.

"Sponsored links"

Έψαξε να βρει τα ράκη του βραδινού ονείρου της και προσπάθησε να τα συναρμολογήσει. Ναι, αναφερόταν στο σκοπό και το νόημα της ζωής. Η φωνή εκείνη έμοιαζε να εννοεί: ” Είναι σημαντικό να αφήνει κάποιος, όταν έρθει η ώρα να αποχωρήσει, ένα ουσιαστικό μήνυμα για κείνους που μένουν πίσω…”.

Πάντα, σε καιρούς σαν αυτούς η κόπωση και η αβεβαιότητα βρίσκουν τόπο ν’ ανθίσουν. Από την άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής η Μυρτώ έλεγε, χτες, εκνευρισμένη: “Δεν φτάνουν τα χάλια μας, βγαίνουν και μας λένε από την τηλεόραση να χοροπηδάμε μέσα στα σπίτια μας, μια και δεν μπορούμε να βγαίνουμε έξω από το σπίτι!”.

Οι καθημερινές πρακτικές δυσκολίες γίνονται λόγος συζήτησης για τους πιο ευέξαπτους: “Μία ώρα στην ουρά, έξω, στο κρύο, για να πληρώσω δυο λογαριασμούς!”.

Ωστόσο, χτες το πρωί που ο ήλιος είχε κάνει λαμπρός την εμφάνισή του, η Φαίδρα έκπληκτη άκουσε κάποια κυρία, που έβγαινε από το μανάβικο, να αναφωνεί, με ακράτητο ενθουσιασμό: “Ω, ρε μάνα μου, τι ήλιος είναι αυτός, Παναγιά μου!”.

Έκανε τη σκέψη πως τα λόγια αυτά θύμιζαν άνθρωπο που βγαίνει από κάποια φυλακή, άνθρωπο που για πολύ καιρό έχει στερηθεί το φως του ήλιου. Είναι αλήθεια πως είχαν κιόλας περάσει δυο μήνες από την έναρξη των νέων περιοριστικών μέτρων. Γιατί ο χρόνος να μετρά σαν αιώνας, σε αυτή την περίπτωση; “Γιατί υπάρχει ο φόβος για το επικείμενο Άγνωστο!”, απάντησε η ίδια.

Ένας ιός, ένας οργανισμός ασήμαντος και αθέατος “δια γυμνού οφθαλμού”, κατόρθωσε να αναστατώσει την ανθρωπότητα. Το γοργό διάβα και η εξάπλωσή του παντού σκόρπισαν θάνατο και θλίψη, εξανέμισαν όνειρα και προσδοκίες, με τις ανθρώπινες ζωές να ασφυκτιούν ανάμεσα σε γραμμές ανακοινωθέντων. Εκείνος, όμως, συνεχίζει απτόητος, για την ώρα. Ο “Κορωνούλης”, όπως τον έλεγε η Φαίδρα για να εξορκίσει, με κάποια ευτράπελα, και τις δικές της ανησυχίες, ξαφνικά αποφάσισε να στρέψει την προσοχή όλων επάνω του, και μάλιστα μέσω του φόβου. Σε έναν κόσμο όπου η καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος είχε φτάσει στο μη περαιτέρω, δεν ήταν τόσο δύσκολο να βρει έδαφος και να θεριέψει μια τέτοια νοσηρή φιλοδοξία.

Ποιο θα μπορούσε, λοιπόν, να είναι το ουσιαστικό μήνυμα αυτές τις μέρες;

Αναστοχάστηκε φίλους που είχαν ξεμακρύνει, συγγενείς που είχαν αποξεχαστεί και τώρα ξανασμίγουν μέσω τηλεφώνου ή μέσω της διαδικτυακής τεχνολογίας. Επικοινωνούν, ανταλάσσουν ευχές και παρηγορούν αμφιβολίες: “Και ίντα λες, εδά, θα γίνει κάποιο τέλος με αυτό το κακό;”. Στα χωριά οι άνθρωποι μακαρίζουν εαυτούς που βρέθηκαν να ζουν μέσα στον παντοτινό Παράδεισο.  Προσδοκούν κάποια πρώιμα σημάδια της Άνοιξης,  χαίρονται “τον ήλιο τον παντοτινό” και τον καθάριο αέρα. Όσο για τις πόλεις, το μόνο παρήγορο, σκέφτηκε η Φαίδρα, είναι ότι έχουν λιγοστέψει τα καυσαέρια από την κίνηση των τροχοφόρων. καθώς τώρα πια οι μετακινήσεις έχουν συγκεκριμένο λόγο και σκοπό.

Τα Χριστούγεννα μόλις πέρασαν. Κράτησαν αναμμένο το Φως της ελπίδας, μοίρασαν απλόχερα τα χαρμόσυνα συναισθήματα μιας αειφόρας ζωής. Ο Νέος χρόνος ξεκίνησε και προχωρά. Ποιο θα μπορούσε να είναι το σημαντικό μήνυμα των επόμενων ημερών; Θα μπορούσε να είναι κάποιο μήνυμα ανα-Γέννησης, μήνυμα μιας νέας αρχής, που θα περιλαμβάνει, σεβαστικά και ευχαριστιακά, όλες τις συνιστώσες της Δημιουργίας και θα δικαιώνει την ανθρώπινη ύπαρξη βάσει του “είναι-εν-τω- κόσμω”  και όχι βάσει του “διαχωρίζεσθαι”.

"Sponsored links"

Βγήκε να περπατήσει λίγο και κάθισε να ξαποστάσει σε ένα παγκάκι, στο Πάρκο, εκεί που είναι η λιμνούλα με τις χελώνες και τα χρυσόψαρα.  Από εκεί έβλεπε τα Λευκά Όρη “φάτσα-κάρτα”, το χιόνι να λαμποκοπά στις κορφές, τον ήλιο που φώτιζε τον ουρανό με τα αραιά σύννεφα. Γύρω της αγριοπερίστερα, κοτσίφια, σπουργίτια, όλα έμοιαζαν να χαίρονται την ομορφιά και τη γαλήνη του τοπίου. Δυο περιπλανώμενα σκυλιά  διάβηκαν και κάθισαν λίγο πιο κει. Παρατήρησε πόσο ήρεμα και γαλήνια χαίρονταν, μέσα στις δύσκολες συνθήκες της ζωής τους, τη θαλπωρή του ήλιου. Σκέφτηκε με πόση ειρήνη και αλληλοπαραχώρηση συνυπάρχουν σχεδόν όλα τα πλάσματα της γης. “Εκτός από τον άνθρωπο”, άκουσε τη σκέψη της να αντιλαλεί.

Συνέχισε τον περίπατό της στους άδειους δρόμους. Για πρώτη φορά πρόσεξε κάποια μικρά μαγαζιά με είδη πρώτης ανάγκης. Οσφράνθηκε την ευωδιά του φρεσκοψημένου ψωμιού που ερχόταν από το φούρνο, πήρε έναν καφέ στο χέρι και συνέχισε να κοιτάζει ολόγυρα και να γνωρίζει ξανά την πόλη στην οποία έζησε επί τόσα χρόνια και την οποία δεν είχε ξαναδεί όπως σήμερα.

Ξαναγύρισε για λίγο στο Πάρκο. Πέταξε λίγα ψίχουλα στα πουλιά, που κατέβηκαν χαρούμενα να τσιμπολογήσουν. Ένιωθε μια παράδοξη αγαλλίαση και γαλήνη να απλώνεται ολόγυρα. Σιωπηλά συναρμολογούσε τα συμπεράσματά της:

“Χρειάζεται να μπορούμε, όλοι οι άνθρωποι, να κατανοούμε, σε κάθε στιγμή της ζωής, ότι είμαστε απειροελάχιστα μικρές παρουσίες μέσα στο Σύμπαντα Χώρο. Χρειάζεται να γνωρίζουμε την αξία της αλληλεπίδρασης με τους συνανθρώπους και το φυσικό περιβάλλον. Να μπορούμε να νιώσουμε χαρά και ευγνωμοσύνη για την κάθε στιγμή της ζωής, να είμαστε αποφασισμένοι να αντιπαλέψουμε τα δύσκολα. Να είμαστε αληθινοί. Να μπορούμε να εκφράζουμε τα συναισθήματά μας με απλότητα, γνησιότητα, καλή προαίρεση. Όλα τα συναισθήματα, θετικά και αρνητικά. Έτσι βοηθούμε τον άλλο να καταλάβει πώς νιώθουμε και γιατί συμπεριφερόμαστε με τον άλφα ή βήτα τρόπο. Αυτή η σαφήνεια είναι καθοριστικό στοιχείο για την επικοινωνία, για τις σχέσεις  μέσα στην οικογένεια, για τις σχέσεις με τους “σημαντικούς άλλους”. Είναι καλό να μην αφήνουμε ερωτήματα να αιωρούνται. Είναι καλό να ανοίγουμε δρόμο στην εμπιστοσύνη, σε μια σχέση ανεπιφύλακτης αποδοχής, αναγνώρισης και κατανόησης. Είναι σημαντικό να λέμε από καρδιάς το “Ευχαριστώ”, με επίγνωση το “Σου ζητώ συγνώμη”, δίχως εμπάθεια το “Ένιωσα θυμό για αυτό τον λόγο”. Είναι σημαντικό να τολμούμε μια αυτοαποκάλυψη που θα ανοίξει αποκλεισμένους δρόμους.
Ναι, οι σκέψεις και τα συναισθήματα αξίζει να διεκδικήσουν δρόμο έκφρασης, τα χέρια χρειάζεται να ξεκλειδώσουν για να αγκαλιάσουν. Αυτό θα ήταν η αρχή μιας σεβαστικής και αρμονικής συνύπαρξης, μιας αγαπητικής και ειρηνικής συμπόρευσης. Αυτή μπορεί να είναι η ευχή για όλους και καθένα ξεχωριστά, σε κάθε στιγμή και σε κάθε περίσταση, όσο βατή ή όσο δύσκολη, του βίου. Η ευχή για αυθεντικότητα και αλήθεια, για αμοιβαία αποδοχή και διάλογο,  θα ήταν ένα μήνυμα σημαντικό για να κληροδοτηθεί, από κάθε άνθρωπο, σε κείνους που μένουν”.
Σηκώθηκε από το παγκάκι ενώ η μέρα έπαιρνε να φεύγει. Ένας κότσιφας έμεινε καθισμένος στο κλαδί κάποιου κοντινού δέντρου, να παρατηρεί και να περιεργάζεται την άγνωστη επισκέπτρια που απομακρυνόταν.

Στα : Θεσεις

Το αρθρο δημοσιευτηκε απο τον/την:

Ο “Αγώνας της Κρήτης” εκδόθηκε στις 8 Ιουλίου του 1981. Είναι η έκφραση μιας πολύχρονης αγωνιστικότητας. Έμεινε όλα αυτά τα χρόνια σταθερός στη διακήρυξή του για έγκυρη – έγκαιρη ενημέρωση χωρίς παρωπίδες. Υπηρετεί και προβάλλει, με ευρύτητα αντίληψης, αξίες και οράματα για μία καλύτερη κοινωνία. Η βασική αρχή είναι η κριτική στην εξουσία όποια κι αν είναι αυτή, ιδιαίτερα στα σημεία που παρεκτρέπεται από τα υποσχημένα, που μπερδεύεται με τη διαφθορά, που διαφθείρεται και διαφθείρει. Αυτός είναι και ο βασικός λόγος που η εφημερίδα έμεινε μακριά από συσχετισμούς και διαπλοκές, μακριά από μεθοδεύσεις και ίντριγκες.

Η απάντησή σας

Το email σας δεν δημοσιεύεται.

ΚΡΗΤΗ FM 101.5 live