Του Γιάννη Αγγελάκη
Είναι 8 το πρωί και έπρεπε να είχα σηκωθεί εδώ και μία ώρα. Το αμάξι έχει χαλάσει και πρέπει να πάρω το λεωφορείο.
Έξω βρέχει. Σέρνω τα πόδια μου μέχρι τη στάση. Στο λεωφορείο ο οδηγός μαλώνει με έναν επιβάτη επειδή του έλειπαν 10 λεπτά από το εισιτήριο. Προσφέρομαι να δώσω το ποσό που λείπει. Ο συνεπιβάτης με ευχαριστεί, ο οδηγός όμως σα κάτι να σιγουρμουρίζει απογοητευμένος από την κατάληξη της διαμάχης…
Κάθομαι στο γραφείο μου. Δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο. Είναι μεταλλικό, φθαρμένο στις γωνίες, με έναν υπολογιστή 15ετίας και σκόρπια χαρτιά εδώ κι εκεί. Ουδείς έχει όρεξη για πολλές κουβέντες. Πιάνω ασυναίσθητα το κινητό μου και ανοίγω το instagram.
Στη φωτογραφία που εμφανίζεται μπροστά μου μια όμορφη κοπέλα με το μπικίνι της απολαμβάνει τον γαλάζιο ουρανό κάτω από μία ξύλινη ομπρέλα σε μία εξωτική παραλία. Στα πόδια της έχει ένα λάπτοπ, και δίπλα της βρίσκεται ένα μικρό τραπεζάκι με...
Αυτό το άρθρο είναι μόνο για συνδρομητές
Για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο, γίνετε συνδρομητής και στηρίξτε την ανεξάρτητη δημοσιογραφία.
