Του Ειρηναίου Μαράκη

Δεν έχασε καιρό ο δήμαρχος Χανίων να οικειοποιηθεί -ή έστω να επιχειρήσει να οικειοποιηθεί- την απόσυρση από τη συνεδρίαση του ΚΣ Νεώτερων Μνημείων του θέματος αλλαγής χρήσης των κτιρίων στον Λόφο Καστέλι. Φυσικά, δεν παρέλειψε να δηλώσει ότι είναι εναντίον τόσο της ξενοδοχοποίησης όσο και της Κατάληψης Ρόζα Νέρα, επιχειρώντας μια γνώριμη πολιτική «ίσων αποστάσεων».

Οι υποχωρήσεις κάτω από την πίεση του δημοκρατικού κινήματος στην πόλη και του κινήματος υπεράσπισης των ελεύθερων χώρων έχουν όριο για όσους διαχειρίζονται την τοπική διοίκηση. Οι πολιτικές συμφωνίες με την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και η διαχρονική υπεράσπιση ενός μοντέλου ανάπτυξης υπέρ του επιχειρηματικού και τουριστικού κεφαλαίου δεν εξαφανίζονται με μια δήλωση. Ας μην έχουμε αυταπάτες: χωρίς την πίεση -τόσο από τις άμεσες αντιδράσεις φορέων και συλλογικοτήτων όσο και από την κεκτημένη δυναμική της προηγούμενης μαζικής κινητοποίησης για την προστασία του Λόφου Καστέλι- το θέμα όχι μόνο θα είχε συζητηθεί, αλλά πιθανότατα θα είχε προχωρήσει προς όφελος της ισραηλινής εταιρείας που επιδιώκει την εκμετάλλευση του ιστορικού χώρου. Η μέχρι τώρα πολιτική γραμμή και διαδρομή της δημοτικής αρχής δεν αφήνει αμφιβολία ότι θα είχε συναινέσει. Αυτό αποτελεί ένα κρατούμενο για τη συνέχεια. Ένα σημαντικό πολιτικό κρατούμενο για το τοπικό κίνημα, που δεν μπορεί επ’ άπειρον να στηρίζεται στην κεκτημένη ταχύτητα ενός παρελθόντος -πολιτικά μακρινού, έστω κι αν δεν είναι χρονικά- και βάζει το καθήκον να ενισχύσουμε τη δράση και την παρέμβασή μας. Και αυτό θα το πετύχουμε μαζί με την Κατάληψη Ρόζα Νέρα, με το προοδευτικό και δημοκρατικό κίνημα του τόπου μας, με τους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες, όχι με εξαιρέσεις και αποκλεισμούς όπως οραματίζεται ο δήμαρχος της μειοψηφίας που συνομιλούσε με τα ηγετικά στελέχη της «κρητικής μαφίας» που αποκαλύφθηκε πέρσι. Η δύναμή μας βρίσκεται στη συλλογικότητα, στη διαρκή κινητοποίηση και στην αλληλεγγύη μεταξύ των κατοίκων, των φορέων και των ενεργών πολιτών. Μόνο έτσι μπορούμε να προστατεύσουμε τους ελεύθερους χώρους, την ιστορική μνήμη και το μέλλον της πόλης μας, μετατρέποντας τη διαμαρτυρία σε οργανωμένη δράση που δεν αφήνει περιθώρια σε σκοτεινά συμφέροντα να καθορίζουν την τύχη και το μέλλον των Χανίων.

Τα έργα που δρομολογούνται ή εξελίσσονται -το αντλιοστάσιο της Παχιάς Άμμου στον Σταυρό, η ανάπλαση της οδού Τζανακάκη στα πρότυπα της πλατείας 1866, η ανάπλαση του παραλιακού μετώπου στο Κουμ Καπί, οι παρεμβάσεις στο παλιό λιμάνι, ο «προσωρινός» και παράνομος χώρος στάθμευσης στο πρώην Στρατόπεδο Μαρκοπούλου, η δημιουργία θεάτρου μέσα στο Άλσος των Αγίων Αποστόλων- μαζί με τη συστηματική υποβάθμιση των περιαστικών περιοχών, δείχνουν ότι η πόλη μπαίνει σε νέα φάση αναδιάρθρωσης. Και αυτό σημαίνει νέα καθήκοντα και υποχρεώσεις για όλες και όλους μας. Αν περάσει η Άλωση του Λόφου Καστέλι – και εκτιμώ ότι δεν θα περάσει, αν και στην πολιτική οι εκτιμήσεις δεν παίζονται στο «Πάμε Στοίχημα» αλλά δοκιμάζονται στον δρόμο- τότε θα έχει τεθεί η βάση για μια συνολική μετάβαση σε ένα τουριστικοκεντρικό μοντέλο που σε πολλές ευρωπαϊκές πόλεις οδήγησε σε εκτόπιση των κατοίκων, σε εκτίναξη των ενοικίων και σε μετάλλαξη της καθημερινής ζωής σε συμπλήρωμα της τουριστικής οικονομίας.

Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι μόνο τι θα γίνει με τον Λόφο Καστέλι. Είναι ποια πόλη θέλουμε: μια πόλη ζωντανή για τους κατοίκους της ή μια πόλη-σκηνικό για φαραωνικά επενδυτικά σχέδια; Σε αυτό το σχέδιο, η δημοτική αρχή έχει επιλέξει πλευρά. Και αυτό οφείλουμε να το αντιμετωπίσουμε πολιτικά, οργανωμένα και συλλογικά.

(Το κείμενο αφιερώνεται στη μνήμη του αναρχικού αγωνιστή και ανθρώπου Βαρδή Τσουρή)