Του Ειρηναίου Μαράκη

Ένας νέος γύρος ιμπεριαλιστικών επιθέσεων στην Κούβα βρίσκεται σε εξέλιξη από την αρχή της χρονιάς, αν ποτέ σταμάτησαν πραγματικά οι επιθέσεις. Οι ΗΠΑ συνεχίζουν να ασκούν πίεση με μορφή ενεργειακού αποκλεισμού, ο οποίος έχει ενταθεί δραματικά τους τελευταίους μήνες. Τα λαλίστατα, όμως, ΜΜΕ, όπως στην περίπτωση της Γροιλανδίας, σιωπούν συστηματικά για την επίθεση στην Κούβα και τις καταστροφικές της συνέπειες. Και πώς θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά, όταν τα ίδια μέσα στηρίζουν τη γενοκτονία στην Παλαιστίνη, την αμερικανοσιωνιστική εισβολή στο Ιράν και τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς της ελληνικής κυβέρνησης.

Η σιωπή των καθεστωτικών μέσων δεν είναι απλώς παράλειψη αλλά στρατηγική επιλογή που επιτρέπει την κανονικοποίηση του πολέμου και της καταπίεσης. Η επίθεση στα δικαιώματα των λαών γίνεται καθημερινά αποδεκτή όταν παρουσιάζεται μέσα από φίλτρα των συμφερόντων και της προπαγάνδας. Αλλά ακόμα και ο περίφημος ΟΗΕ, συνένοχος και υποστηρικτής στα ιμπεριαλιστικά εγκλήματα διαρκείας, προειδοποιεί ότι η συνέχιση του αποκλεισμού θα οδηγήσει σε ανθρωπιστική καταστροφή.

Με λίγα λόγια, η Κούβα βρίσκεται αντιμέτωπη με μια νέα, εξαιρετικά βίαιη φάση ιμπεριαλιστικής επίθεσης, με αποτέλεσμα η κυβέρνηση του Ντίας-Κανέλ να λαμβάνει μέτρα έκτακτης ανάγκης για να περιορίσει τον αντίκτυπο στον πληθυσμό. Για παράδειγμα, οι τουρίστες συγκεντρώνονται σε λιγότερα ανοιχτά ξενοδοχεία για να εξοικονομηθεί ηλεκτρικό ρεύμα, η δημόσια διοίκηση μειώνει τις ώρες λειτουργίας της, ενώ τα σχολεία υπολειτουργούν, αντικατοπτρίζοντας την πίεση που δέχεται η καθημερινή ζωή των πολιτών. Οι εργατογειτονιές βιώνουν διακοπές ρεύματος για μεγάλα διαστήματα, ή και πλήρη έλλειψη, ενώ στο Σαντιάγο άμαξες με άλογα χρησιμοποιούνται για τη μεταφορά νεκρών, καθώς οι νεκροφόρες δεν διαθέτουν καύσιμα.

Παράλληλα, η διεθνής πίεση εντείνεται: η Νικαράγουα σταμάτησε να χορηγεί βίζες σε Κουβανούς, η Γουατεμάλα απέπεμψε την αποστολή Κουβανών γιατρών, και κάθε χώρα που τολμά να στείλει πετρέλαιο στην Κούβα απειλείται με νέους δασμούς ή ακόμα και άμεσο πλήγμα στα τάνκερ, όπως είχε συμβεί στη Βενεζουέλα πριν από την ανατροπή του Μαδούρο.

Μολονότι η Κούβα έγινε μέλος των BRICS πριν από ενάμιση χρόνο, η Κίνα, η Ρωσία και η Βραζιλία περιορίστηκαν σε ανακοινώσεις χωρίς πρακτική στήριξη. Μόνο μετά από μέρες πλήρους εμπάργκο η Ρωσία ανακοίνωσε τελικά την αποστολή ενός τάνκερ προς την Κούβα, γεγονός που καταδεικνύει πόσο εύθραυστη μπορεί να είναι η διεθνής βοήθεια όταν συγκρούονται γεωπολιτικά και οικονομικά συμφέροντα. Ακόμα και αυτή η κίνηση, ωστόσο, αποτελεί μόνο μια σταγόνα στον ωκεανό της πραγματικής βοήθειας και ενίσχυσης που χρειάζεται η χώρα για να αντιμετωπίσει τις πολυάριθμες και διαρκείς προκλήσεις που προκαλεί ο μακροχρόνιος αποκλεισμός και είναι σαφώς υποκριτικές.

Η ελληνική κοινωνία πρέπει, οφείλει και μπορεί να σταθεί απέναντι σε αυτή την αδικία, να αμφισβητήσει τις κυρίαρχες αφηγήσεις και να οργανώσει δράσεις αλληλεγγύης σε όσους πλήττονται από τις ιμπεριαλιστικές πρακτικές. Και δενε είναι μια απλή αδικία αλλά ένα συστηματικό σχέδιο της αμερικάνικης κυβέρνησης και του Τραμπ υπέγραψε ένα διάταγμα με τον τίτλο “Σχετικά με τις απειλές της κυβέρνησης της Κούβας εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών” και το οποίο περιγράφει τη χώρα ως κέντρο της παγκόσμιας τρομοκρατίας, πεδίο δράσης της Χαμάς και της Χεζμπολάχ, αλλά και της Ρωσίας και της Κίνας.

Η ειρωνεία, στη συγκεκριμένη περίπτωση, είναι ότι όπως καταγγέλλει ο Φρανκ Γκαρσία Ερνάντες από την οργάνωση “Κομμουνιστές” στην Κούβα, η οποία ασκεί κριτική από τα αριστερά στην κουβανέζικη κυβέρνηση: “Καταγγέλλουμε και τη συνενοχή της Ρωσίας και της Κίνας. Αν δεν φτάνουν καύσιμα στο νησί είναι γιατί όλες οι χώρες που τροφοδοτούσαν σταμάτησαν να το κάνουν. Όντως, η Κούβα εξαρτιόταν από τη Βενεζουέλα, αλλά και από το ρώσικο πετρέλαιο. Προφανώς, απέναντι στην Κούβα, ο Πούτιν προτίμησε να τη θυσιάσει για να κερδίσει την Ουκρανία. Αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο, είναι η συμπεριφορά των ιμπεριαλιστών”. Και όλα αυτά συμβαίνουν όταν από την πλευρά της κυβέρνησης Ντίας-Κανέλ, αυτό που διαφαίνεται είναι η προσπάθεια να φτάσουν σε κάποια συμφωνία με τον Τραμπ. Δηλαδή, να αποδεχθούν δηλαδή κάποιες απαιτήσεις, να καταγραφεί ότι οι ΗΠΑ έχουν επιβάλει τον αδιαμφισβήτητο έλεγχό τους σε ολόκληρη την αμερικάνικη ήπειρο και έτσι να χαλαρώσει ο αποκλεισμός. Για να κρατήσουν το ηθικό του κόσμου ψηλά, συγκρίνουν την κατάσταση με την “ειδική περίοδο” που άνοιξε τη δεκαετία του ‘90 μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ. Εκείνη την περίοδο, η Κούβα άντεξε. Αλλά με τρομερό τίμημα για τη συνέχεια καθώς τότε εξελίχθηκε και η μεγαλύτερη στροφή προς το άνοιγμα μεγάλων τομέων της οικονομίας στην ελεύθερη αγορά. Με λίγα λόγια, αυτό σημαίνει πως ο δρόμος της αυτάρκειας που ακολουθήθηκε τότε, σήμερα δεν είναι εφικτός, αν δεν επιβληθεί έλεγχος στον πλούτο που έχει περάσει σε ιδιωτικά χέρια. Η κρίση των τελευταίων χρόνων είχε ήδη οδηγήσει σε εκτόξευση των τιμών και αύξηση της φτώχειας. Αλλά η κυβέρνηση σαν απάντηση έστρεφε όλο και περισσότερα κονδύλια για την ανέγερση κι άλλων ξενοδοχείων και για τον εκσυγχρονισμό των περιοχών που στηρίζουν τον τουρισμό, όχι για εργατικές κατοικίες και για μείωση των ανισοτήτων.

Δεν υπάρχει χρόνος για αναμονή ούτε περιθώρια για ηττοπάθεια. Η διεθνιστική αλληλεγγύη αποτελεί το κύριο όπλο μας, και η αλήθεια το μέσο για να φανεί ποιοι πραγματικά επιβουλεύονται τους λαούς. Η καταστολή, οι αποκλεισμοί και οι εισβολές δεν θα μείνουν αναπάντητες, γιατί ο αγώνας για ειρήνη δεν διαπραγματεύεται.

Η στήριξή μας προς την Κούβα σε αυτές τις συνθήκες πρέπει να είναι πλήρης και άνευ όρων. Πρέπει να είναι σαφές ότι η αλληλεγγύη δεν σημαίνει στήριξη των επιλογών της κυβέρνησης, αλλά μια κρίσιμη μάχη ενάντια στη γενίκευση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, στον πόλεμο και στο μιλιταρισμό που απλώνεται στην Ευρώπη, καθώς και στις πολιτικές γενοκτονίας και μαζικής πείνας που χρησιμοποιούνται καθημερινά ως εργαλεία καταπίεσης. Η Κούβα και ο λαός της δέχονται επιθέσεις γιατί ο Τραμπ θέλει να επιβάλει την αδιαμφισβήτητη κυριαρχία των ΗΠΑ και να τιμωρήσει την αντίσταση του νησιού στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό σε παγκόσμιο επίπεδο.