Σε μια εκτενή και αποκαλυπτική συνέντευξη στον Νίκο Χατζηνικολάου, ο πρώην πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας προχώρησε σε μια βαθιά ανατομή της κρισιμότερης περιόδου της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Με έναν λόγο που συνδύαζε την αυτοκριτική με τη στρατηγική ανάλυση, ο κ. Τσίπρας επιχείρησε να αποσαφηνίσει το παρασκήνιο της διαπραγμάτευσης του 2015, το πραγματικό διακύβευμα της επιστροφής στο εθνικό νόμισμα, αλλά και τη στόχευση πίσω από το δημοψήφισμα που δίχασε και ταυτόχρονα καθόρισε την πορεία της χώρας προς την έξοδο από τα μνημόνια.

Ακολουθεί το απόσπασμα απομαγνητοφωνημένο:

«Όχι, θέλω σήμερα να μιλήσουμε και να πούμε αλήθειες που μπορεί να μην είναι βολικές, μπορεί να είναι και προκλητικές, αλλά κάποια στιγμή πρέπει να τα βάλουμε κάτω και να τα μετρήσουμε όλα αυτά.

Ναι, παραδέχομαι ότι οι προσδοκίες που δημιουργήσαμε ήταν πολύ μεγαλύτερες από αυτές που μπορούσαμε να διαχειριστούμε. Παραδέχομαι, επίσης, ότι είχαμε επίγνωση πως για να μπορέσουμε να επιβιώσουμε, ήμασταν αναγκασμένοι να βρούμε μια συμφωνία με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Εγώ προσωπικά —γιατί, δυστυχώς, όπως φάνηκε, δεν είχαμε όλοι στην κυβέρνησή μου την ίδια αντίληψη— είχα πλήρη επίγνωση του τι θα σήμαινε η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα.

Η επιστροφή στη δραχμή θα σήμαινε ένα νόμισμα υποτιμημένο, με απώλεια ενός επιπλέον 25% του εγχώριου ΑΕΠ και, τελικά, ένα νέο μνημόνιο, διότι νομοτελειακά στο ΔΝΤ θα καταλήγαμε. Ανόητος δεν ήμουν· η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα δεν υπήρξε ποτέ ως πραγματική επιλογή πάνω στο τραπέζι, παρά τις απόψεις ορισμένων συνεργατών μου, όπως ο κύριος Λαφαζάνης.»

Η Νύχτα του Δημοψηφίσματος και τα «Κρυμμένα» Πρακτικά

«Εκείνο το βράδυ του 63% στο δημοψήφισμα, αν ήμουν ανόητος, θα μπορούσα να πάρω τη χώρα και να την πάω όπου ήθελα. Τι έκανα όμως; Την επόμενη κιόλας μέρα κήρυξα την ενότητα του λαού και την κοινή προσπάθεια για έξοδο από την κρίση, συγκαλώντας το Συμβούλιο των Πολιτικών Αρχηγών μέσω του Προέδρου της Δημοκρατίας.

Σημειώστε, κύριε Χατζηνικολάου, ότι αυτά τα πρακτικά παρέμεναν κρυμμένα για δέκα χρόνια. Όταν πέρυσι ζητήθηκε να βγουν στο φως, τόσο ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας όσο και η κυβέρνηση αρνήθηκαν. Γιατί; Για να μη μάθει ο ελληνικός λαός τι ειπώθηκε πραγματικά εκεί μέσα. Το σχέδιό μου είχε αρχή, μέση και τέλος. Ήταν ριψοκίνδυνο, αλλά δεν ήταν μια “πιστολιά” στον αέρα ούτε μια ζαριά στο τάβλι.»

Στρατηγική Σκακιέρας και το Κλείσιμο των Τραπεζών

«Το δημοψήφισμα ήταν μια στρατηγική κίνηση σε μια σκακιέρα όπου έβλεπα τρεις κινήσεις μπροστά. Ήταν απαραίτητο η χώρα να αποκτήσει επαρκή χρηματοδότηση για τα επόμενα τρία χρόνια και μια ρητή δέσμευση για την αναδιάρθρωση του χρέους. Αλλιώς, η έξοδος από την κρίση δεν θα ερχόταν ποτέ.

Γνωρίζω ότι οι τράπεζες έκλεισαν και πολλές επιχειρήσεις πλήρωσαν βαρύ τίμημα εκείνο το καλοκαίρι. Ήμουν εκεί και τα θυμάμαι όλα. Θυμάμαι όμως και το γεγονός ότι, παρά τις ουρές στα ATM, ο λαός ψήφισε “Όχι” με 63%. Και θα πω κάτι που ίσως προκαλέσει: Θεωρώ ότι η 5η Ιουλίου και αυτό που ονομάσατε “κωλοτούμπα” ήταν η κορυφαία στιγμή που άνοιξε τον δρόμο για την έξοδο της χώρας από τη μνημονιακή επιτροπεία. Χωρίς αυτή τη σύγκρουση, η Ελλάδα δεν θα έπαιρνε ποτέ μια συμφωνία με βιώσιμη χρηματοδότηση.»

Η Αλήθεια για το Υπερταμείο και την Κρατική Περιουσία

«Όσο για τα περί “υποθηκευμένης περιουσίας για 99 χρόνια”, επιτρέψτε μου να απαντήσω. Πού την είδατε την υποθήκη; Το Υπερταμείο είναι ένας δημόσιος φορέας που ανήκει στο ελληνικό Δημόσιο και διοικείται κατά πλειοψηφία από Έλληνες. Είναι μια εταιρεία συμμετοχών, ένας φορέας διαχείρισης και αξιοποίησης των περιουσιακών στοιχείων της χώρας, όχι εκποίησης.

Είδατε εσείς να πουλιέται η περιουσία μας για έναν αιώνα; Αυτό ειπώθηκε επειδή, όπως κάθε παρόμοιο εθνικό επενδυτικό ταμείο, το καταστατικό του ορίζει μια διάρκεια ζωής 99 ετών. Αυτό βαφτίστηκε “εκποίηση”. Ποια περιουσία εκποιήθηκε τελικά; Είδατε εσείς καμία εκποίηση;»