Από τα έξι της χρόνια στο Βέλγιο μέχρι τη σιωπή και την απελευθέρωση — η μαρτυρία μιας επιζήσασας για ένα δίκτυο πολιτικών, αριστοκρατών και αξιωματούχων που εκμεταλλευόταν και δολοφονούσε παιδιά.

Η Ανέκ Λούκας (Anneke Lucas) μεγάλωσε σε μια φαινομενικά συνηθισμένη βελγική οικογένεια — πατέρας, μητέρα, δύο παιδιά, ο πατριός δήμαρχος του χωριού. Πίσω από αυτή την πρόσοψη κρυβόταν μια πραγματικότητα αδιανόητη. Σε ηλικία μόλις έξι ετών, η μητέρα της άρχισε να την παραδίδει σε ένα δίκτυο σεξουαλικής εκμετάλλευσης παιδιών, το οποίο — σύμφωνα με τη μαρτυρία της — απαρτιζόταν από πολιτικούς, κυβερνητικούς αξιωματούχους, αριστοκράτες και κληρικούς του Βελγίου. Η ιστορία της αποτελεί μία από τις πιο ανατριχιαστικές καταγεγραμμένες μαρτυρίες σεξουαλικής εκμετάλλευσης παιδιών στην Ευρώπη.

Η ενδοοικογενειακή κακοποίηση και η «προετοιμασία»

Η Ανέκ γεννήθηκε στο Βέλγιο. Η μητέρα της ήταν ανύπαντρη όταν την απέκτησε και αργότερα παντρεύτηκε τον πατριό — δήμαρχο του χωριού τους. Στα πρώτα χρόνια της ζωής της, η Ανέκ φροντιζόταν καθημερινά από μια γαλλόφωνη παραμάνα στις Βρυξέλλες, μια γυναίκα που η ίδια περιγράφει ως τη μόνη πραγματική μητρική φιγούρα της. Η μικρή Ανέκ ήταν ζωηρή, εξωστρεφής — άρχισε μάλιστα να μιλά πρώτα γαλλικά αντί για φλαμανδικά. Ωστόσο, ήδη από εκείνη την ηλικία δεχόταν κακοποίηση από τη μητέρα της.

Όταν η μητέρα της παντρεύτηκε, η τετράχρονη Ανέκ έχασε τη γυναίκα που τη φρόντιζε. Η οικογένεια μετακόμισε στη Φλάνδρα και το κορίτσι αποσύρθηκε στον εαυτό της. Σύμφωνα με την ίδια, αυτή ήταν η αρχή μιας μεθοδικής «προετοιμασίας» (grooming) ενόψει της ένταξής της στο δίκτυο.

Η οικογένεια απέκτησε μια καθαρίστρια η οποία πρότεινε να αναλάβει τη φύλαξη του κοριτσιού. Επί ένα χρόνο, η καθαρίστρια και ο σύζυγός της πήγαιναν την Ανέκ σε εκδρομές — κολύμβηση, συγκεντρώσεις με πολλά παιδιά, τα οποία παρουσιάζονταν ως ανίψια και εξαδέλφια από την Ολλανδία. Τα πρόσωπα άλλαζαν συνεχώς, η Ανέκ δεν της επετρέπετο να δημιουργήσει δεσμούς με κανένα παιδί.

Η είσοδος στο δίκτυο: πολιτικοί, αριστοκράτες και κληρικοί

Μετά από ένα χρόνο «προετοιμασίας», η Ανέκ οδηγήθηκε στην πρώτη «εκδήλωση» του δικτύου — λίγο πριν τα έκτα γενέθλιά της. Η πρώτη κακοποίηση ήταν βίαιη. Στη συνέχεια, μεταφέρθηκε σε ένα κάστρο, όπου, σύμφωνα με την περιγραφή της, διεξαγόταν ένα μασκέ πάρτι-όργιο. Από εκείνη τη στιγμή, η απειλή ήταν σαφής: αν μιλούσε, θα τη σκότωναν.

Η μητέρα της, αντί να την προστατεύσει όταν η Ανέκ προσπάθησε να της εξηγήσει τι συνέβαινε, ανέλαβε η ίδια τη μεταφορά της στο δίκτυο. Σύμφωνα με τη μαρτυρία, η μητέρα απέκτησε δίπλωμα οδήγησης χωρίς μαθήματα, αυτοκίνητο αυτόματο — το μοναδικό διαθέσιμο εκείνη την εποχή, ένα ολλανδικό DAF — και άρχισε να οδηγεί η ίδια το κορίτσι στους «πελάτες».

Σύμφωνα με την Ανέκ Λούκας, ο επικεφαλής του δικτύου ήταν ο Paul Vanden Boeynants, τότε υπουργός Εθνικής Άμυνας του Βελγίου, πολιτικός με μακρά σταδιοδρομία. Τα μέλη του δικτύου, όπως τα ανακάλυψε αργότερα η Ανέκ, περιλάμβαναν πολιτικούς, υψηλόβαθμους κυβερνητικούς αξιωματούχους, κληρικούς και αριστοκράτες. Η μητέρα της διατηρούσε επαφή με μια κόμισσα — κάτι αδιανόητο δεδομένου του κοινωνικού τους επιπέδου — η οποία λειτουργούσε ως σύνδεσμος.

Τα «αναλώσιμα παιδιά»: τρία χρόνια τρόμου

Για τα πρώτα τρία χρόνια, η Ανέκ χαρακτηριζόταν ως «αναλώσιμο παιδί» (expendable child) — ένας όρος του δικτύου που σήμαινε ότι δεν υπήρχε κανένα όριο στο τι μπορούσαν να της κάνουν, συμπεριλαμβανομένης της δολοφονίας.

Οι γονείς της δεν ανήκαν οι ίδιοι στο δίκτυο, πράγμα που σήμαινε ότι δεν υπήρχε «προστασία». Η Ανέκ περιγράφει ότι βρέθηκε σε καταστάσεις όπου άλλα παιδιά δολοφονήθηκαν.

Μεταφερόταν σε κάστρα, σπίτια, μπαρ — μερικές φορές η μητέρα της την κρατούσε εκτός σχολείου για να την οδηγήσει σε κάποιο σπίτι.

Σε περίπτωση θανάτου, ένας γιατρός μέλος του δικτύου θα μπορούσε να εκδώσει πιστοποιητικό θανάτου χωρίς ερωτήσεις. Η μητέρα πληρωνόταν για τη «διαθεσιμότητα» του παιδιού — δεν υπήρχαν συμβόλαια, τίποτα γραπτό. Η άρνηση της μητέρας για όσα συνέβαιναν, σύμφωνα με την Ανέκ, εξυπηρετούσε τη συγκάλυψη.

Η μεταφορά στο διεθνές δίκτυο και η εκπαίδευση ως «σκλάβα ελίτ»

Το 1972, η Ανέκ «πουλήθηκε» από τον επικεφαλής του βελγικού δικτύου σε ένα πρόσωπο με διεθνή ισχύ. Αυτός ο άνθρωπος — σύμφωνα με τη μαρτυρία — ανακάλυψε ότι η Ανέκ προερχόταν από μια συγκεκριμένη «γενεαλογική γραμμή» (bloodline), στοιχείο που θεωρείται σημαντικό στο εσωτερικό του διεθνούς δικτύου. Αποφάσισε να την εκπαιδεύσει ως «σκλάβα ελίτ» — μια διαδικασία βασισμένη σε βασανιστήρια και ψυχολογική χειραγώγηση (mind control).

Σε ηλικία εννέα ετών, η Ανέκ εκπαιδεύτηκε ώστε να μπορεί να κατασκοπεύει και να «κάνει τους άνδρες να ερωτεύονται». Η εκπαίδευση διήρκεσε περίπου ένα χρόνο. Παράλληλα, μεταφερόταν τα Σαββατοκύριακα στη Γερμανία, όπου, σύμφωνα με την ίδια, περνούσε χρόνο με έναν ισχυρό Γερμανό πολιτικό.

Οι συναντήσεις γίνονταν σε μικρά, ειδυλλιακά ξενοδοχεία κοντά σε ποτάμια, όπου ο πολιτικός κρατούσε ολόκληρο το κατάλυμα. Παρουσίαζε το κορίτσι ως ανιψιά του. Η ίδια ήταν ταυτόχρονα κατάσκοπος — ανέφερε τις αδυναμίες του πολιτικού στον «ιδιοκτήτη» της.

Η Γαλλία, η «μεταμόρφωση» σε σταρ και η ανταρσία

Μέσα στο πλαίσιο αυτής της εκπαίδευσης, η Ανέκ μεταφέρθηκε στη Γαλλία, όπου το δίκτυο σχεδίαζε να τη μετατρέψει σε δημόσιο πρόσωπο — τραγουδίστρια και ηθοποιό. Υπήρχε δάσκαλος φωνητικής, φωτογράφος, μασέρ. Η συμπεριφορά προς αυτήν ήταν εντελώς θετική, χωρίς τιμωρίες. Τής μιλούσαν για πολυτελή διαμερίσματα στο Παρίσι, σκάφη, εξώφυλλα περιοδικών.

Η ένταξη στην αίρεση (cult) θα αποτελούσε την «αποφοίτησή» της και την αρχή αυτής της νέας ζωής. Ωστόσο, η Ανέκ αντιστάθηκε. Επαναστάτησε, απορρίφθηκε, «επαναπρογραμματίστηκε» μέσω ταπεινώσεων και τιμωριών, και επιστράφηκε στο βελγικό δίκτυο.

Ο γκάνγκστερ που την έσωσε: η συμφωνία του 1974

Η επιστροφή στο βελγικό δίκτυο σήμαινε νέα εκμετάλλευση, αυτή τη φορά για τους VIPs του εσωτερικού κυκλώματος. Τότε εμφανίστηκε ένα νέο πρόσωπο: ένας νεαρός γκάνγκστερ ονόματι Patrick Haemers. Σύμφωνα με τη μαρτυρία, ο Haemers — τότε 22 ή 23 ετών — μπήκε στο δίκτυο χάρη στην τόλμη και τη βία του. Αρχικά φάνηκε να προστατεύει την Ανέκ, αλλά στη συνέχεια την κακοποίησε χειρότερα από οποιονδήποτε άλλο.

Ωστόσο, ο Haemers άλλαξε γνώμη. Το 1974, διαπραγματεύτηκε με τον Paul Vanden Boeynants — τον επικεφαλής του δικτύου — για να απελευθερώσει την Ανέκ. Το τίμημα: ο ίδιος θα εργαζόταν για τον πολιτικό. Στον δρόμο προς το σπίτι, εκείνη την τελευταία φορά, ο Haemers έδωσε στο 11χρονο κορίτσι ένα σύνολο αναλυτικών οδηγιών για τη ζωή: να μη γίνει ποτέ πόρνη, να μην εξαρτηθεί από ναρκωτικά ή αλκοόλ, να φύγει από το Βέλγιο, να πάει στο Παρίσι, το Λονδίνο, τη Νέα Υόρκη, να παντρευτεί κάποιον της ηλικίας της από οικογένεια τραπεζιτών — και ποτέ, ποτέ να μη μιλήσει για το δίκτυο.

Από τη στιγμή εκείνη, η Ανέκ δεν διακινήθηκε ξανά. Ακολούθησε τις οδηγίες του Haemers σχεδόν κατά γράμμα. Σε ηλικία 16 ετών βρέθηκε στη συνοικία με τα «κόκκινα φανάρια» της Αμβέρσας, αλλά χάρη στις οδηγίες που είχε λάβει, δεν κοιμήθηκε ποτέ με κανέναν για χρήματα ή ανταλλάγματα. Κατάφερε, σταδιακά, να λειτουργήσει ξανά κοινωνικά σε υψηλό επίπεδο.

Η σημασία μιας μαρτυρίας

Η Ανέκ Λούκας αυτοπροσδιορίζεται σήμερα ως «επιζήσασα σεξουαλικής εκμετάλλευσης παιδιών» (survivor of child sex trafficking). Η μαρτυρία της περιγράφει ένα δίκτυο που λειτουργούσε ως μαφία, χρησιμοποιώντας παιδιά τόσο για σεξουαλική εκμετάλλευση όσο και ως εργαλείο εκβιασμού ισχυρών ανθρώπων. Σύμφωνα με τη δική της αφήγηση, τα μέλη ήταν παγιδευμένα στο δίκτυο μέσω αλληλο-ενοχοποιητικού υλικού — κανείς δεν ήταν πλέον ελεύθερος.

Η ίδια τονίζει ότι η αποκάλυψη αυτού του σκοταδιού, όσο δύσκολη κι αν είναι, αποτελεί προϋπόθεση για οποιαδήποτε πραγματική αλλαγή. Η ιστορία της Ανέκ Λούκας — που εκτείνεται από τα κάστρα του Βελγίου και τις όχθες γερμανικών ποταμών μέχρι τα σχέδια του Παρισιού — δεν αποτελεί μόνο μια ατομική μαρτυρία. Αποτελεί μια υπενθύμιση ότι η σεξουαλική εκμετάλλευση παιδιών δεν είναι ζήτημα «σκοτεινών δρόμων» αλλά, σύμφωνα με αυξανόμενες καταγγελίες επιζησάντων, μπορεί να ριζώνει στις υψηλότερες βαθμίδες της κοινωνίας.

Σημείωση: Το παρόν άρθρο βασίζεται αποκλειστικά στην προσωπική μαρτυρία της Ανέκ Λούκας. Τα αναφερόμενα ονόματα και γεγονότα αποδίδονται στη δική της κατάθεση. Ο Paul Vanden Boeynants διετέλεσε δύο φορές πρωθυπουργός του Βελγίου· ο Patrick Haemers ήταν γνωστός εγκληματίας που απεβίωσε στη φυλακή το 1993.