Η Paris Picard άφησε πίσω της την εταιρική καριέρα στις ΗΠΑ για τη ζωή στην Ελλάδα, αναδεικνύοντας τις αντιθέσεις μεταξύ των δύο κόσμων: από την ποιότητα ζωής και την ασφάλεια, μέχρι το στεγαστικό πρόβλημα και το χάσμα των εισοδημάτων.

Η απόφαση να εγκαταλείψει κανείς τις Ηνωμένες Πολιτείες και να ξεκινήσει από το μηδέν σε μια ξένη χώρα φαντάζει συχνά ριψοκίνδυνη. Για την Paris Picard όμως, η μετεγκατάσταση στα Χανιά της Κρήτης δεν ήταν απλώς μια αλλαγή τόπου διαμονής, αλλά μια ριζική αλλαγή φιλοσοφίας ζωής. Ενάμιση χρόνο μετά την άφιξή της στο νησί, η Αμερικανίδα πρώην στέλεχος στον τομέα της τεχνολογίας, περιγράφει στην Deutsche Welle την εμπειρία της μεταμόρφωσής της σε «ψηφιακή νομάδα» στην Ελλάδα, ζυγίζοντας τα υπέρ και τα κατά μιας πραγματικότητας που απέχει παρασάγγας από το «hustle culture» του Τέξας.

Από την εταιρική πίεση στους ρυθμούς του νησιού

Η Paris μετακόμισε στα Χανιά μαζί με τον σύζυγό της, Mason, αναζητώντας διέξοδο από τους φρενήρεις ρυθμούς της εταιρικής ζωής στην Αμερική. Αν και αρχικά εξέταζαν το ενδεχόμενο της Γαλλίας λόγω γλώσσας, η γοητεία της Ελλάδας κέρδισε το στοίχημα. «Ερωτεύτηκα τα Χανιά αμέσως», εξομολογείται η ίδια. Σε αντίθεση με πολλά άλλα ελληνικά νησιά που ερημώνουν μόλις φύγουν οι τουρίστες, η Κρήτη, με πληθυσμό άνω των 620.000 κατοίκων, προσφέρει μια ζωντανή κοινότητα καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους.

Πλέον, έχοντας δημιουργήσει τη δική της διαδικτυακή επιχείρηση πωλήσεων, διατηρεί πελάτες στις ΗΠΑ αλλά ορίζει η ίδια το πρόγραμμά της. Η καθημερινότητα στα Χανιά, όπως περιγράφει, είναι λιγότερο «βολική» σε σχέση με τις ΗΠΑ, αλλά ουσιαστικότερη.

Η επιστροφή στην τοπική αγορά και η γλώσσα

Η αλλαγή στον τρόπο ζωής αντικατοπτρίζεται άμεσα στις καταναλωτικές συνήθειες. Η απρόσωπη κουλτούρα της μαζικής κατανάλωσης αντικαταστάθηκε από την προσωπική επαφή με τους ντόπιους καταστηματάρχες. «Πρέπει να πας σε εξειδικευμένα μαγαζιά: στο μανάβικο, στο ξηροκαρπάδικο, στο κατάστημα με τα τσάγια», εξηγεί η Paris. Αυτή η διαδικασία, σε συνδυασμό με την αγορά φρέσκων, τοπικών προϊόντων για τις ανάγκες της ημέρας, έχει μειώσει δραστικά τη σπατάλη φαγητού στο νοικοκυριό της.

Η γλώσσα παραμένει μια πρόκληση. Παρά το γεγονός ότι περίπου το 60% των Ελλήνων –και ποσοστό υψηλότερο στα τουριστικά Χανιά– μιλά αγγλικά, η Paris παρακολουθεί μαθήματα ελληνικών. Η προσπάθειά της εκτιμάται από την τοπική κοινωνία, η οποία την κάνει να νιώθει «σαν στο σπίτι της». Ακόμη και ο σκύλος της, η Margot, μαθαίνει εντολές στα ελληνικά, όπως το «πάμε, πάμε», ενσωματωμένη πλήρως στο νέο περιβάλλον.

Ψυχική υγεία και η κουλτούρα του «μηδενικού χρόνου»

Ίσως η σημαντικότερη διαφορά που εντοπίζει η Paris αφορά την ψυχική υγεία και την ισορροπία επαγγελματικής και προσωπικής ζωής. Στις ΗΠΑ, η εργασιακή εξουθένωση θεωρείται συχνά παράσημο. «Στην Αμερική καυχιέσαι για το πόσο πολυάσχολος είσαι. Στην Ελλάδα, αν πεις κάτι τέτοιο, τους προκαλείς αποστροφή (the “ick”). Είναι εντελώς διαφορετική η νοοτροπία», παρατηρεί.

Στα Χανιά, οι άνθρωποι βρίσκουν χρόνο για τα χόμπι τους. Η ίδια έχει στραφεί στην κεραμική, απολαμβάνοντας μια ποιότητα ζωής που της επιτρέπει να «αναπνέει», μακριά από το άγχος της συνεχούς παραγωγικότητας.

Ασφάλεια, Υγεία και το προνόμιο της βίζας

Η απόφαση για τη μετεγκατάσταση επηρεάστηκε καθοριστικά και από την επιθυμία δημιουργίας οικογένειας. Η Ελλάδα φαντάζει στα μάτια της πολύ πιο ασφαλής και φιλική προς την οικογένεια, ενώ το κόστος φροντίδας των παιδιών είναι σημαντικά χαμηλότερο. Επιπλέον, η πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας, και συγκεκριμένα σε θεραπείες γονιμότητας, είναι εφικτή οικονομικά, κάτι που στις ΗΠΑ θα ήταν απαγορευτικό λόγω του υψηλού κόστους της υγειονομικής περίθαλψης.

Ωστόσο, η Paris έχει επίγνωση της προνομιακής της θέσης. Το ζευγάρι βρίσκεται στην Ελλάδα με τη λεγόμενη «Digital Nomad Visa», η οποία απαιτεί μηνιαίο εισόδημα τουλάχιστον 3.500 ευρώ, τη στιγμή που ο μέσος ελληνικός μισθός κυμαίνεται στα 1.300 ευρώ. «Υπάρχει ένα αίσθημα ενοχής», παραδέχεται. «Εγώ είμαι ευτυχισμένη εδώ, αλλά πολλοί Έλληνες θέλουν να φύγουν αναζητώντας καλύτερους μισθούς στο εξωτερικό».

Το αγκάθι της στέγασης στα Χανιά

Η ειδυλλιακή εικόνα της ζωής στην Κρήτη σκιάζεται από τη στεγαστική κρίση, ένα πρόβλημα που ταλανίζει ντόπιους, φοιτητές και ξένους μόνιμους κατοίκους. Η κυριαρχία των βραχυχρόνιων μισθώσεων (Airbnb) έχει εκτοξεύσει τα ενοίκια και έχει περιορίσει δραματικά τη διαθεσιμότητα ακινήτων.

Η Paris και ο σύζυγός της βιώνουν το πρόβλημα από πρώτο χέρι, μένοντας σε Airbnb στο κέντρο της πόλης, με το ενοίκιο να τριπλασιάζεται ή και να τετραπλασιάζεται κατά τους θερινούς μήνες. «Ειλικρινά, δεν υπάρχουν πολλά διαθέσιμα ακίνητα», σημειώνει, εκφράζοντας την ελπίδα να βρουν σύντομα ένα σπίτι για μακροχρόνια μίσθωση.

«Δεν σχεδιάζω να γυρίσω πίσω»

Παρά τις προκλήσεις και την κλειστή, κατά πολλούς, δομή της κρητικής κοινωνίας, η Paris έχει καταφέρει να χτίσει τον κύκλο της, αποτελούμενο από ένα κράμα Ελλήνων και ξένων φίλων, καθώς και γυναικών επιχειρηματιών.

Το συμπέρασμά της είναι σαφές και αφοπλιστικό για τους δικούς της ανθρώπους στην Αμερική: «Η οικογένεια και οι φίλοι μου ρωτούν πότε θα γυρίσω. Δεν σχεδιάζω να επιστρέψω. Συγγνώμη μαμά και μπαμπά».