Ο δημοσιογράφος Ιωάννης Παπαδάκης ανέρτησε ένα κείμενο σχετικό με τις αλλαγές που επιφέρει ο υπερτουρισμός αλλά και τα προβλήματα που δημιουργούνται όταν δεν έχουν γίνει οι απαραίτητες επενδύσεις ώστε οι υποδομές των τόπων να αντέχουν την αυξημένη επισκεψιμότητα. Η ανάρτηση συνοδεύεται με μία φωτογραφία του ίδιου από το 1986, όταν στη Φαλάσαρνα δεν υπήρχε ούτε μία ομπρέλα.

Στην παρέμβασή του, ο δημοσιογράφος διαχωρίζει την αναγκαιότητα του τουρισμού για την εθνική οικονομία από τις ανεξέλεγκτες διαστάσεις που λαμβάνει το φαινόμενο όταν απουσιάζουν οι απαραίτητες επενδύσεις σε βασικά έργα υποδομής. Όπως επισημαίνει, η καθημερινότητα σε πολλούς δημοφιλείς προορισμούς χαρακτηρίζεται από κυκλοφοριακή συμφόρηση στους δρόμους, αυξημένη πίεση στις ακτές, ανεπάρκεια των υδατικών πόρων, συσσώρευση απορριμμάτων και επιβάρυνση των δικτύων ύδρευσης, αποχέτευσης και των δομών υγείας.

Παράλληλα, στηλιτεύει την εστίαση των αρμόδιων φορέων αποκλειστικά στους οικονομικούς δείκτες και τους όγκους των επισκεπτών, σημειώνοντας:

«Από τη μία, οι αρμόδιοι πανηγυρίζουν κάθε χρόνο ότι “σπάσαμε το παλιό ρεκόρ αφίξεων”, ότι η τουριστική περίοδος επιμηκύνεται και ότι ο μεγάλος στόχος είναι πλέον ο περίφημος 12μηνος τουρισμός, και από την άλλη, ελάχιστοι φαίνεται να αναρωτιούνται για το αυτονόητο. Πόσους τουρίστες αντέχει πραγματικά αυτός ο τόπος; Ποιο είναι το όριο;»

Διαβάστε την ανάρτησή του:

Ας μιλήσουμε επιτέλους σοβαρά για τον υπερτουρισμό. Όχι για τον τουρισμό που όλοι γνωρίζουμε πόσο σημαντικός είναι για την οικονομία μας, αλλά για αυτό που μας πλασάρουν ..

Για αυτο που βλέπουμε, που αισθανόμαστε, που ζούμε καθημερινά.

Οι δρόμοι ασφυκτιούν, οι παραλίες πιέζονται, το νερό δεν είναι ανεξάντλητο, τα σκουπίδια πολλαπλασιάζονται, οι υποδομές γονατίζουν και περιοχές που κάποτε μπορούσες να επισκεφθείς και να νιώσεις ότι βρίσκεσαι σε έναν επίγειο παράδεισο μετατρέπονται σταδιακά σε μια ατελείωτη ουρά αυτοκινήτων, λεωφορείων, τουριστών και ευρώ.

Και κάπου εδώ υπάρχει μια τεράστια αντίφαση.

Από τη μία, οι αρμόδιοι πανηγυρίζουν κάθε χρόνο ότι «σπάσαμε το παλιό ρεκόρ αφίξεων», ότι η τουριστική περίοδος επιμηκύνεται και ότι ο μεγάλος στόχος είναι πλέον ο περίφημος 12μηνος τουρισμός, και από την άλλη, ελάχιστοι φαίνεται να αναρωτιούνται για το αυτονόητο.

Πόσους τουρίστες αντέχει πραγματικά αυτός ο τόπος;

Ποιο είναι το όριο;

Πόσους ανθρώπους μπορούν να εξυπηρετήσουν οι δρόμοι, τα δίκτυα ύδρευσης και αποχέτευσης, η διαχείριση απορριμμάτων, οι δομές υγείας, οι παραλίες, τα οικοσυστήματα και οι ίδιες οι τοπικές κοινωνίες;

Φυσικά κάποιοι έχουν άλλη μονάδα μέτρησης που είναι το πόσα αεροπλάνα προσγειώθηκαν και πόσα εκατομμύρια ευρώ γράφτηκαν στους οικονομικούς δείκτες….

Αλλά όταν ένας τόπος διαφημίζεται επιθετικά ως τουριστικός παράδεισος, χωρίς ταυτόχρονα να επενδύονται αντίστοιχα χρήματα σε υποδομές και προστασία του, τότε η πραγματικότητα είναι διαφορετική.

Τα παιδιά μας πιθανότατα δεν θα γνωρίσουν πολλούς από τους τόπους που γνωρίσαμε εμείς όπως τους ζήσαμε. Όχι επειδή δεν θα υπάρχουν. Αλλά επειδή θα έχουν αλλοιωθεί τόσο πολύ από την υπερβολική πίεση, ώστε θα έχουν απομείνει οι φωτογραφίες, οι αναμνήσεις και οι τουριστικές μπροσούρες που θα γράφουν ακόμη «παρθένος», «μοναδικός» και «απάτητος».

Η πολιτεία λοιπόν, πριν ξαναβγεί να πανηγυρίσει για ένα ακόμη ρεκόρ, καλό θα ήταν να απαντήσει σε μια μόνο ερώτηση…

Ποιο είναι το όριο;

Σήμερα έδειξα μια φώτο του γιου μου όταν εγώ πήγαινα στην Παχιά Άμμο στη Φαλάσαρνα ακριβώς πριν από 40χρόνια … ολομόναχος …. άνετος …. ωραίος … Δεν ξέρω αν στεναχωρήθηκε, δεν έδειξε σημάδια τέτοια ..μάλλον και οι άνθρωποι έχουν αλλάξει από τότε πολύ ….