Του Στέλιου Ροζάκη *
Οι κυκλοφοριακές ρυθμίσεις στον υφιστάμενο ΒΟΑΚ, με τα πλαστικά κολωνάκια που εναλλάσσουν τις δύο λωρίδες κυκλοφορίας, πέτυχαν κάτι σημαντικό: ανάγκασαν τους οδηγούς να μειώσουν ταχύτητα και, κατά συνέπεια, συνέβαλαν στον περιορισμό του κινδύνου σοβαρού τροχαίου ατυχήματος. Αυτό πρέπει να το αναγνωρίσουμε χωρίς περιστροφές. Η οδική ασφάλεια είναι αδιαπραγμάτευτη. Υπάρχει, όμως, και μια άλλη πλευρά του ζητήματος, που φαίνεται πως δεν εξετάστηκε επαρκώς όταν εφαρμόστηκαν οι ρυθμίσεις.
Η πρόσβαση από τους Αγίους Πάντες προς Βρύσες και Ρέθυμνο δεν επηρεάζεται από τα κολωνάκια. Το πρόβλημα αφορά την αντίθετη κατεύθυνση, προς Χανιά (Εικόνα 1). Εκείνο που διακόπηκε είναι η απευθείας διάσχιση της εθνικής οδού, μια κίνηση που γινόταν μέχρι πρότινος, κατά παράβαση του Κ.Ο.Κ. Με την πυκνή τοποθέτηση των κολονακίων, η διέλευση ενός ΙΧ από το συγκεκριμένο σημείο δεν είναι πλέον δυνατή. Έτσι, οι οδηγοί που θέλουν να κατευθυνθούν από τους Αγίους Πάντες προς τα Χανιά αναγκάζονται να ακολουθούν μεγάλες παρακάμψεις, είτε μέσω Νέου Χωριού και του κόμβου Καλυβών είτε μέσω Βρυσών. Και εδώ γεννάται το εύλογο ερώτημα: ήταν δυνατόν να γίνουν οι κυκλοφοριακές ρυθμίσεις —και καλώς έγιναν— χωρίς να έχει προβλεφθεί μια λειτουργική λύση για την πρόσβαση των κατοίκων προς Χανιά; Ελλάς το μεγαλείο σου!
Μετά τις διαμαρτυρίες των κατοίκων ακολούθησαν προτάσεις του Δήμου Αποκορώνου για την εξέταση προσωρινού κόμβου, παρεμβάσεις συλλόγων και, πιο πρόσφατα, η συνάντηση της βουλευτού Χανίων Σέβης Βολουδάκη με τον υπουργό Υποδομών και Μεταφορών. Οι παρεμβάσεις αυτές είναι θεμιτές και αναγκαίες. Ωστόσο, ο κυκλικός κόμβος, όσο ιδανική κι αν φαντάζει μια τέτοια λύση, απαιτεί μελέτες, πολλά στρέμματα, ενδεχομένως απαλλοτριώσεις και χρηματοδότηση.
Μια απλούστερη και πρακτικότερη λύση που αξίζει να εξεταστεί άμεσα.
Οι οδηγοί που θέλουν να κινηθούν από τους Αγίους Πάντες προς Χανιά θα μπορούσαν να χρησιμοποιούν τη γέφυρα προς Κάινα και Βάμο μερικά μέτρα πιο πέρα και, μετά τη διέλευσή τους από αυτήν, να αποκτούν πρόσβαση σε υφιστάμενο παράδρομο του ΒΟΑΚ, ο οποίος οδηγεί στο ρεύμα προς Χανιά. Σύμφωνα με την τοπογραφία που έχω υπόψη μου, η σύνδεση αυτή θα μπορούσε να εξασφαλιστεί με τη διάνοιξη ενός μικρού τμήματος δρόμου περιμετρικά υφιστάμενου αγρού (Εικόνα 1 διακεκομμένη γραμμή στα βέλη), ώστε να συνδεθεί η περιοχή της γέφυρας με τον παράδρομο που εκβάλλει ήδη στο ρεύμα προς Χανιά (Εικόνα 2).


Η ακριβής χάραξη, βέβαια, πρέπει να ελεγχθεί επί τόπου από τις αρμόδιες τεχνικές υπηρεσίες, τόσο ως προς την οδική ασφάλεια όσο και ως προς τη νομιμότητα της σύνδεσης με τον ΒΟΑΚ.
Εφόσον επιβεβαιωθεί ότι η λύση είναι τεχνικά εφικτή, το ζήτημα θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί με μια στοχευμένη παρέμβαση του Δήμου: εξασφάλιση της αναγκαίας δουλείας διόδου ή, εφόσον απαιτείται, της κατάλληλης έκτασης μέσω νόμιμης διαδικασίας απαλλοτρίωσης. Δεν χρειάζεται να περιμένουμε να ολοκληρωθεί ένας μεγάλος κόμβος για να εξετάσουμε μια πρακτική λειτουργική λύση. Ειρήσθω εν παρόδω, αν υλοποιηθεί αυτή η ιδέα, ενδέχεται να μην απαιτηθεί η κατασκευή κόμβου στο συγκεκριμένο σημείο, με αποτέλεσμα να εξοικονομηθούν πολλά στρέμματα πολύτιμης αγροτικής γης. Αυτό, βέβαια, ίσως προκαλέσει τη στενοχώρια εργολάβων, μηχανικών, πολιτικών που αρέσκονται να κόβουν κορδέλες, για τους οποίους κάθε πρόβλημα φαίνεται να απαιτεί ένα μεγάλο έργο, μελέτες, κονδύλια και εγκαίνια. Για τους κατοίκους, όμως, το ζητούμενο δεν είναι οι φωτογραφίες, αλλά μια ασφαλής και πρακτική λύση που να εφαρμόζεται χωρίς αδικαιολόγητες καθυστερήσεις.
Δεν ισχυρίζομαι ότι η πρότασή μου μπορεί να εφαρμοστεί χωρίς μελέτη. Νομίζω, όμως, ότι αξίζει να εξεταστεί άμεσα, με αυτοψία και συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα, αντί να παραμένουμε εγκλωβισμένοι σε μια κατάσταση προσδοκιών που δημιουργεί καθημερινή ταλαιπωρία.
* θέση Μουριά, Νίππος



