Ο γραμματέας του ΜέΡΑ25 και πρώην υπουργός Οικονομικών, Γιάνης Βαρουφάκης, σε μία δήλωση επί προσωπικού, «μετά από ένα ακόμη σκανδαλώδες περιστατικό νωρίτερα απόψε σε τηλεοπτικό κανάλι», όπως αναφέρει, μιλάει για την αδιάκοπη διλοφονία χαρακτήρα και η συστηματική δαιμονοποίησή του, τα τελευταία δέκα και πλέον χρόνια, αφότου αποχώρησε από το Υπουργείο Οικονομικών. «Η αδιάκοπη δολοφονία χαρακτήρα που βίωσα από τα συστημικά ελληνικά ΜΜΕ ήταν αναμενόμενη – για τους ολιγάρχες ιδιοκτήτες τους ήμουν, άλλωστε, μια δυσάρεστη υπενθύμιση εκείνης της σύντομης στιγμής το 2015, όταν πανικοβλήθηκαν νιώθοντας ότι είχαν χάσει τον έλεγχο του λαού» τονίζει, ωστόσο σημειώνει ότι «καθώς οι προσβολές και οι επιθέσεις εναντίον μου πολλαπλασιάζονταν, λίγο-λίγο, βουβά, υποσυνείδητα, δόθηκε η εντύπωση σε σχεδόν όλους ότι είναι εντάξει να μου επιτίθενται κι αυτοί κάτω από τη ζώνη» και πως «αυτή η σιωπηλή “άδεια” προς τον καθένα να με κακοποιεί, που αρχικά προσφέρθηκε από το κατεστημένο, υποσυνείδητα έγινε αποδεκτή από ανθρώπους της Αριστεράς, ακόμη και από σημαντικούς ανθρώπους που δεν ενδιαφέρονται για την εξουσία».

Η δήλωση του γραμματέα του ΜέΡΑ25:

Επί προσωπικού

Πριν δέκα χρόνια και μερικούς μήνες, όταν παραιτήθηκα από το υπουργείο Οικονομικών, ήξερα ότι θα γινόμουν αντικείμενο μίσους της οργισμένης ολιγαρχίας. Ο λόγος; Ήμουν ο μόνος υπουργός οικονομικών που τόλμησε να πει ένα κατηγορηματικό «όχι» σ’ ένα ακόμη μνημονιακό δάνειο, το οποίο η ολιγαρχία είχε άμεση ανάγκη για να κρατηθεί στα πράγματα.

Προβλέποντας τις επιθέσεις που θα εξαπολύονταν εναντίον μου, στην επιστολή παραίτησής μου έγραψα: «Θα φορώ στο πέτο μου το μίσος τους ως παράσημο». Από τότε αυτό κάνω.

Η αδιάκοπη δολοφονία χαρακτήρα που βίωσα από τα συστημικά ελληνικά ΜΜΕ ήταν αναμενόμενη – για τους ολιγάρχες ιδιοκτήτες τους ήμουν, άλλωστε, μια δυσάρεστη υπενθύμιση εκείνης της σύντομης στιγμής το 2015, όταν πανικοβλήθηκαν νιώθοντας ότι είχαν χάσει τον έλεγχο του λαού. Υπήρχε, ωστόσο, κάτι άλλο, κάτι πολύ πιο επικίνδυνο που δεν το είχα προβλέψει: ο τρόπος με τον οποίο η συστηματική δαιμονοποίησή μου από τα ΜΜΕ με μετέτρεψε σε στόχο που καθένας μπορούσε να πλήξει χωρίς την παραμικρή συνέπεια για τον ίδιο – fair game το ονομάζουν οι Άγγλοι.

Καθώς οι προσβολές και οι επιθέσεις εναντίον μου πολλαπλασιάζονταν, λίγο-λίγο, βουβά, υποσυνείδητα, δόθηκε η εντύπωση σε σχεδόν όλους ότι είναι εντάξει να μου επιτίθενται κι αυτοί κάτω από τη ζώνη. Να λένε ψέματα για μένα, χωρίς κανένα φόβο ότι θα αποκαλυφθούν ως ψεύτες. Να με προσβάλουν χυδαία, χωρίς να ανησυχούν ότι θα φανούν αγενείς. Να μου επιτίθενται σωματικά σε δημόσιους χώρους, πεπεισμένοι ότι θα τη γλιτώσουν, καθώς το κράτος δεν θα κουνήσει ούτε το δαχτυλάκι του για να με προστατεύσει.

Και το χειρότερο; Αυτή η σιωπηλή «άδεια» προς τον καθένα να με κακοποιεί, που αρχικά προσφέρθηκε από το κατεστημένο, υποσυνείδητα έγινε αποδεκτή από ανθρώπους της Αριστεράς, ακόμη και από σημαντικούς ανθρώπους που δεν ενδιαφέρονται για την εξουσία.

Πρώην σύντροφοι από την εποχή που ήμασταν στην κυβέρνηση, το ΚΚΕ (ιδίως το ψέμα ότι υπέγραψα μνημόνιο), ακτιβιστές που εκτιμώ από τον χώρο της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, ακόμη και άνθρωποι που με εκτιμούν – όλοι νιώθουν, βαθιά μέσα τους, συχνά χωρίς να το καταλαβαίνουν, ότι μπορούν να μου επιτεθούν, να με προσβάλουν, να με κακομεταχειριστούν χωρίς καμία συνέπεια. Και πολλοί εκμεταλλεύτηκαν αυτή την σιωπηλή «άδεια» που τους πρόσφερε το σύστημα.

Δέκα χρόνια και μερικούς μήνες αργότερα, μετά από ένα ακόμη σκανδαλώδες περιστατικό νωρίτερα απόψε σε τηλεοπτικό κανάλι όπου ήμουν προσκεκλημένος, ένιωσα την ανάγκη να καταγράψω αυτή την εμπειρία, να την αποτυπώσω γραπτώς.

Σας ευχαριστώ που με διαβάσατε.

Γιάνης Βαρουφάκης