«Το μόνο που δόθηκε απλόχερα στον Γιώργο ήταν η αγάπη μας. Επρεπε να ζήσει… Όλα χάθηκαν για μια στιγμή μαγκιάς, κάποιου… Ποιος θα μου γυρίσει τη στιγμή πίσω; Ποιος θα φέρει τον Γιώργο πίσω στις αδελφές του; Ποια στιγμή θα γυρίσει πίσω τον μονάκριβό μου γιο; Ποια στιγμή αυτός ο άνθρωπος θα ξανακούσει “πατέρα”, θα ξαναπεί “γιε μου”; Ολα, για μια στιγμή μαγκιάς κάποιου που κρατούσε τη ζωή του γιου μου στα χέρια του και δεν την υπολόγισε…»

Αν θέλουμε να κατανοήσουμε όσα συνέβησαν χθες με το φρικτό και παρά την ιστορία, αναίτιο φονικό του 20χρονου, καλό θα είναι να ανατρεξουμε στο παρελθόν.

Η μητέρα του 17χρονου Γιώργου έναν χρόνο μετά τον θάνατό του είχε επιστρέψει στον τόπο που χάθηκε το παιδί της. Μαζί με τον άνδρα της, αντί για άλλο μνημόσυνο οργάνωσαν συγκέντρωση στη μνήμη του παιδιού τους, ζητώντας παράλληλα, πραγματικά μέτρα για τη μάστιγα των τροχαίων. Όμως, μέσα στα αιτήματα για πιο αποτελεσματική αντιμετώπιση των τροχαίων ήταν ξεκάθαρο ότι θεωρούσαν απόλυτα ένοχο τον 20χρονο φίλο του γιου τους που οδηγούσε το μοιραίο αυτοκίνητο.

Μαυροφορεμένη εκείνη, με χέρια που έτρεμαν και φωνή – κραυγή μίλησε για το παιδί της, τον μονάκριβό της γιο. Οι μπλούζες των δύο γονιών έγραφαν «μονάκριβέ μας γιε». Η εικόνα του πατέρα, αμίλητου ενώ η μητέρα εξαπόλυε ενα απέραντο θρήνο και κατηγορώ προς τον 20χρονο και την “μαγκιά” που σκότωσε τον γιο του, αποτύπωνε πέρα από μία τραγωδία και έναν κίνδυνο.

Χθες ο πατέρας έκοψε το νήμα της ζωής του ανθρώπου, του φίλου του γιου του, που θεωρούσαν υπεύθυνο. Μέσα στο αυτοκίνητο του δράστη ήταν η σύζυγός του, που τώρα έβλεπε τον φίλο του γιου τους που θεωρούσε υπαίτιο για τον θάνατό του να πέφτει νεκρός από το όπλο του συζύγου της.

Στον κύκλο του αίματος που άνοιξε τον Νοέμβριο του 2023 προστέθηκε άλλη μία χαμένη ζωή.  Τώρα, ο σπάραγμος άλλης μιας μάνας, αυτής του 20χρονου που έπεσε νεκρός από τα χέρια του πατέρα του Γιώργου στοίχειωσε όσους έγιναν μάρτυρες της σκηνής που αντίκρυσε το παιδί της νεκρό…

Στη συγκέντρωση – μνημόσυνο που οργάνωσαν οι γονείς του έναν χρόνο μετά το τροχαίο που κόστισε τη ζωή του γιου της, η μάνα είχε αναλάβει κεντρικό ρόλο. Φίλοι, συγγενείς, συμμαθητές του αδικοχαμένου μαθητή του λυκείου Γαζίου κρατούσαν λευκά μπαλόνια στα χέρια και άκουγαν την οργισμένη μάνα του να ζητά να πάρει μέτρα η πολιτεία. Όμως ήταν ξεκάθαρα ότι υπήρχε και ένα βαθύ μίσος προς τον φίλο του γιου της και οδηγό του μοιραίου τροχαίου, που έζησε και δεν είχε δικαστεί ακόμα.

Ακολουθούν όσα είχε πει η μάνα προς το παρευρισκόμενο πλήθος:

“Το μόνο που του δόθηκε απλόχερα ήταν η αγάπη μας. Και θα πω ότι ο Γιώργος ήθελε να ζήσει και έπρεπε να ζήσει. Για τον Γιώργο έχει μιλήσει η κοινωνία, έχουν μιλήσει οι φίλοι του και τον έχουν τιμήσει στο μέγιστο. Και όλα αυτά για μια στιγμή «μαγκιάς» κάποιου. Ποιος θα μου γυρίσει τη στιγμή πίσω; Ποιος θα φέρει τον Γιώργο σε αυτά τα παιδιά, να συνεχίσουν τα όνειρά τους; Ποιος θα φέρει τον Γιώργο στις αδερφές του που τον είχαν ένα; Ποιος θα μου φέρει πίσω τον μονάκριβό μου γιο; Ποια στιγμή θα μου τον γυρίσει πίσω; Ποια στιγμή θα γυρίσει πίσω σε αυτόν εδώ τον άνθρωπο, να ξανακούσει «πατέρα», να ξαναπεί «γιε μου», να ξαναπεί «παιδί μου»; Ποια στιγμή και ποιος θα τη γυρίσει πίσω;

Και όλα αυτά για μια στιγμή «μαγκιάς» κάποιου που δεν έμαθε να σέβεται. Που κρατούσε τη ζωή του γιου μου στα χέρια του και δεν την υπολόγισε· που την πέταξε λες και ήταν σκουπίδι. Για μια στιγμή «μαγκιάς»… γιατί δεν τον έμαθε το σπίτι του, η οικογένειά του, να σέβεται; Γιατί δεν τον έμαθε η κοινωνία; Δεν τον έμαθε το σχολείο; Δεν έμαθε να σέβεται. Ποιος θα μου γυρίσει τη στιγμή πίσω; Για μια στιγμή «μαγκιάς»…

Δεν με νοιάζει αυτός ο «κάποιος» ποιος είναι. Ας τον λένε όπως θέλουν· αν είναι παιδί, μεγάλος, ενήλικας, δάσκαλος, καθηγητής, δήμος, κράτος, δεν με απασχολεί. Όλοι όσοι δεν κάνανε κάτι για να μην υπάρξει αυτή η στιγμή, όσοι έχουν βάψει τα χέρια τους με το αίμα τόσων αθώων παιδιών, όλοι όσοι έχουν στην πλάτη τους τόσους θανάτους ανθρώπων, να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Φτάνει πια. Πόσοι ακόμα; Πόσες μάνες μαυροφορεμένες; Πόσα σπίτια κλειστά; Πόσα παιδιά στο χώμα;

Πρέπει να κάνετε κάτι. Και εμείς οι ενήλικες πρέπει να μάθουμε στα παιδιά μας να σέβονται. Δεν παίρνεις τη ζωή κάποιου και την πετάς στα σκουπίδια, γιατί για εμάς ο Γιώργος ήταν ο κόσμος μας όλος. Ας μάθουμε στα παιδιά μας να σέβονται και τη ζωή τους και τη ζωή των άλλων, γιατί όλα είναι μια στιγμή. Ο καθένας, λοιπόν, ας κάνει ό,τι είναι εφικτό για να σταματήσουν αυτά τα εκκλησάκια να μπαίνουν στους δρόμους. Εμείς δεν έχουμε άλλο γιο να περάσει από εδώ και να κινδυνεύει· ούτε να τρακάρει, ούτε να μας τον σκοτώσουν. Δεν έχουμε άλλο.”

Σύμφωνα με πληροφορίες, η υπόθεση του δυστυχήματος βρισκόταν ακόμη στο στάδιο της προανάκρισης και δεν είχε οδηγηθεί στο ακροατήριο. Ο πατέρας του Γιώργου, κατά τις ίδιες μαρτυρίες, κάθε εβδομάδα πήγαινε στο δικαστήριο και ρωτούσε αν υπήρχε οποιαδήποτε εξέλιξη.

Όσοι γνώριζαν τον 54χρονο που αποφάσισε να πάρει εν τέλει τον νόμο στα χέρια του, περιγράφουν έναν άνθρωπο που είχε γίνει φάντασμα του εαυτού του και η ζωή του ήταν ανάμεσα στο νεκροταφείο και τα δικαστήρια.

Λένε ότι δύο χρόνια απειλούσε ότι θα τον σκοτώσει. Τελικά χθες σκότωσε τον φίλο του γιου του.